|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Mensen zijn er, binnen de schepping als werk van den HEMEL geschapen, op aarde. wezen lijk verbonden, dit is: niet alleen, samen, met den HEMEL en met de schepping verzameld. zó gezien: op aarde zó als in den hemel. en uit dér aard van de rest van de schepping wezen lijk verschillend, als werk van den zesden dag hoogtepunt, kunstwerk bij uitstek, "van eeuwig leven".
de mensen zijn er op aarde BEGIN lijk door den HEMEL GEEST lijk "gedacht", hiér en nù als door den GEEST beADEMde "stof van de aarde genomen" lichaam- en geestlijk ter wereld gekomen, wassen er zó als de graankorrel kiemend langzaam vol met-UITZICHT-op, en worden UITEINDE lijk "ten hemel opgenomen". dit is: van GOD uitgaand via den "om weg" van een verblijf op aarde naar GOD terugkerend. zij "hechten" zich gaandeweg, zij het haar "in het zweet des aanschijns" bewerkend, levenslustig levendig levend aan de aarde en verlangen diep inwendig met haar verbonden op haar te blijven.
dit bestaan op aarde is echter gekenmerkt door een "aards" begin en een "aards" uiteinde. mensen worden geboren en sterven. verlopen tijd lijk in den loop van den tijd en ruimte lijk binnen het geschieden van de ruimte. mensen horen dat, zien dat, tasten dat lichaam lijk, en hun geest lijk voelen ervan, denken erover en ver beelden ervan geven wel een verhelderend inzicht, maar veranderen niets aan het dàt van het "naakte" feit. het "naakte" feit dwingt de mensen "zonder omzien", "zonder aanziens des persoons", eens tot leven geboren eens dit leven lostelaten; eens op aarde bestaand de aarde te verlaten op de wijze van haar achter zich te laten.
1. het leven op aarde bestaat voor de mensen erin die aarde te "veroveren" op de wijze van het proces van kiemen en tot rijpheid VOL wassen te bevorderen. in de SCHRIFT wordt dit proces voorgesteld als "de tuin bewarend bewerken". dit is: de de mensen vóór en aan de voeten gelegde en aan hun handen toevertrouwde dingen der aarde met alle respect voor hun zijn zó als zij zijn ten leven "beheren". de verbondenheid bewaren. ook de dingen "kijken de mensen aan" van aangezicht tot aangezicht. zij zijn uit en in hun ingeschapen "natuur" bereid de mensen te dienen, niet als "slaaf" maar als partner in het voltooien der schepping. uit dér aard weigeren zij "als vanzelf" tegen hun natuur integaan en slaan zij terug als de mensen hen, hen misbruikend, mis gebruiken.
het cultiveren der aarde is de mensen ingeschapen. zij hebben daartoe de vermogens van waarnemen, voelen, denken over, verbeelden, handelen en spreken gekregen als te verdubbelen talenten ten leven niet alleen van zichzelf, maar ook van de dingen. leven is leven bevorderen op de wijze van cultuur van het leven. het geheim van die cultuur is een de mensen ingeschapen en uit der aard on vrijblijvende vrij te vervullen opdracht. zij is, meer dan kunde, een "kunst", die de mensen van den platten grond optilt tot de hoogte van 10 meter er bóven: de hoogte waar het samenvloeien, -hangen, -lopen en -werken van "aarde" en "HEMEL" plaats vindt; waar de mensen van (beest achtig) "kruipen" naar (engel achtig) "vliegen" evolueren. dit is: van "Ik zal niet dienen" tot op ONS gelijkend "Ik zal er zijn voor u" van naam, dit is van identiteit veranderen.
de aarde is "goed". en uit dér aard aantrekkelijk. er op aarde zijn verbijstert, verbaast en boeit luisterende, scherper toekijkende, den vinger instekende, fijn voelende, diep denkende over, de beelden schouwende mensen voetje voor voetje wonder lijk, zó dat het hun wanneer het besef dat er eens een einde aan komt rijpt, moeilijk wordt zich het van de aarde weggenomen worden voortestellen. denken aan het onvermijdelijk moment van er niet meer te zijn, doet het hart breken, het verstand duizelen en de verbeelding op hol slaan. maar, en tóch, en zie: er is geen ontkomen aan loslaten.
2. het besef de aarde eens te moeten loslaten is een verschijnsel dat eigen is aan het oud, bedaagd en bejaard worden. de "natuur" van den mens zelf geeft er "als vanzelf" en op tijd en stond de tekens van. enerzijds "verslijt" het lichaam zó als alle materie, en men hoeft maar even aandachtig naar bejarende mensen, die uit en in hun bekommernis om het leven dit feit bevestigen, en naar eigen onprettige "gewaarwordingen" te luisteren, om te weten dat er geen kruid voor gewassen is. anderzijds begint ook de geest tekenen van verzwakking te tonen doordat het geheugen, vooral het onmiddellijke, gaten vertoont en uit der aard ogen en benen extra belast worden.
het "beeld" van loslaten, van de aarde verdwijnen, doet het gevoel, het verstand en de verbeelding duizelen. zich voorstellen dat men er op een dag niet meer zal zijn op de wijze van "dood en begraven", neigt er toe "het verstand te verliezen", te "panikeren" en -den kop in het zand stekend- deze voorstelling van zich aftezetten. wat geen teken van wijsheid is. teken van wijsheid is zich rustig bij het feit neerteleggen en het positief, intellectueel eerlijk het proces van den afloop van het verloop beamend, in het proces van het VOL wassen optenemen. het kàn. het heeft bij vele mensen gekund doordat hun loslaten door het UITZICHT-op-eeuwig-leven niet alleen "gemilderd", maar ook tot een vreugdevol gebeuren van gedaante verànderd werd. zij gingen "in vrede". want de wijsheid waartoe zij gegroeid waren, werd verrijkt, vergroot, verméérd met het geheim van GODS WIJSHEID, "Die het een genoegen vindt onder de mensen te vertoeven".
3. zwaarder weegt het loslaten waar het diegenen voor wie men iets betekent, geldt. de zogezegde "nabestaanden". wie, caring, om de "geliefden" bekommerd voor de geliefden zorgt, VOL bij hen aanwezig is, lijdt er meer onder dat dit zich inzetten voor niet meer kàn, dan onder het eigen verdwijnen. want leven is tenslotte er zijn op de wijze van er voor de anderen te zijn. van die anderen weggenomen worden is te zelfder tijd een scheur in het eigen bestaan. de bekommernis om hoe het dan met de geliefden verder moet, verzwaart het loslaten meer dan de bekommernis om het eigen "lot". want weten dat men in een eeuwig leven overgaat, neemt niet weg dat de anderen hier op aarde "als wezen" achterblijven. tenzij.
tenzij het geloof dat zij aan GODS hand toevertrouwd zijn en blijven, de hele situatie van gedaante veràndert. "redt" het geloof in het eeuwig leven den stervenden, het geloof in GODS blijvende beminnelijke menslievendheid tegenover de geliefden "redt" bóven dien. want de liefde vergaat niet, blijft altijd en overal helemaal voortwerken.
4. zó neemt de HEMEL de taak van de aarde over. zó verschijnt het VISIOEN van de on verdeelde éénheid van HEMEL en aarde in al Zijn glorie doordat Het "toont" dat al wie er op aarde is, BEGIN en UITEINDE lijk in den hemel, dit is waar hij thuishoort wordt opgenomen.
die hoogste en diepste, langste en breedste betekenis van "Kann keine Trauer sein" GRONDt in dit VISIOEN. uit en in deze uit Zijn VOLHEID geboren en getogen VOLLE betekenis van het losalaten kan er geen treurnis zijn. "Vita mutator, non tollitur.". het graf is leeg. die dood is en begraven wordt, verrijst. de mens als beADEMD "stof van de aarde genomen" keert niet naar de aarde terug, maar wordt in den hemel, de natuur lijke plaats van vrijheid, vrede en vreugde, opgenomen. van een àndere, VOLLE vrijheid; een àndere, VOLLE vreugde; een ànderen, VOLLEN vrede.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
