|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel |
Voor de leerlingen in de boot is Jezus een spook, "...werden ontsteld en zeiden: Het is een spook. En zij gilden van angst." (Mat. 14/26). twee omstandigheden verklaren dit enigszins: enerzijds bevinden zij zich in een benarde situatie ("Toen de boot reeds meerdere stadiën van de kust was verwijderd, werd zij door de golven geteisterd; want de wind was tegen."), en anderzijds zien zij jezus over het water lopen ("Maar in de vierde nachtwaak kwam Hij naar hem toe, wandelend over het water."). Hij komt tussen op de wijze van: dat Hij hun angst wegneemt ("Weest gerust, Ik ben het; vreest niet.") en den storm stilt ("En toen zij in de boot waren geklommen, bedaarde de wind."). jezus blijkt inderdaad geen spook te zijn, maar de hoor-, zicht- en tastbare werkelijkheid van den mens jezus zó als zij hem kenden en die hiér, bóven dien, (nog maar een keer) toont dàt en hoé Hij ("Aanstonds stak Jezus de hand uit...") alle situaties (het zinken van petrus en den tegenwind) beheerst.
"de leerlingen" hebben dààr en toén, en doorheen de eeuwen hebben mensen na hen met de identiteit van den mens jezus geworsteld. "Wie zeggen de mensen dat Ik ben?". het was precies de (hun door jezus opgelegde) taak van "de leerlingen" op dié vraag een helder antwoord te geven door het in het tweede BOEK als het hun door den Heiligen GEEST geleerd en herinnerd "al wat Ik u heb gezegd" te "schrijven", "optetekenen". het helder antwoord "staat geschreven" en is de mensen doorheen de eeuwen en óns hiér en nù als een "betrouwbare bron" te "lezen" gegeven. zó is ook dit door mattheüs (14/22-33), marcus (6/45-56) en johannes (6/16-24) verteld gebeuren op zijn manier onthulling van jezus' identiteit: geen "spook", maar een, zij het de gevoeligheden, het verstand en de fantasie van mensen verbijsterende, verbazende, tóch wonder lijk boeiende hoor-, zicht- en tastbare werkelijkheid. de werkelijkheid van "vlees en bloed", die "in Mij geloven" vereist en uit en in geloof doet "knielen" en zeggen: "Waarachtig, Gij zijt de Zoon van God.".
in jezus is méér dan. dàt heeft Hij zélf gezegd ("Hier is meer dan een profeet!"), hebben "de leerlingen" steeds weer en stuk voor stuk, zij het voor eenvoudige mensen ("vissers") die zij waren, met moeite, enigszins "omneveld", ervaren en is hun door het "neerdalen van de Heilige Geest" helder "geleerd en herinnerd". jezus' identiteit verschijnt helder voor die de moeite doen zich met de ervaringen van "de leerlingen" vertrouwd te maken en daarbij door het her inneren van den Heiligen GEEST geholpen worden. voor die niet "morren, die "in Hem geloven" en "bij Hem blijven". het méér in den mens jezus van nazareth is "de Zoon van God". Hij is GOD de ZOON mens geworden en is als mens naar ónze wijze op ónze wijze onder ons voor ons, dit is concreet in de geschiedenis der mensen, "verschenen" ("apparuit"). dàt is het getuigenis van "de eerste ooggetuigen", door hen in het tweede BOEK "opgetekend" en óns als uit "goede" bron, dé BRON, overgeleverd om er, vreemd welwillend ertegenover en teder toegankelijk ervoor, dit is gelovend, uit te putten. een BRON als "levend water, dat de dorst lest", het "zoeken" in "vinden" veràndert en uit dér aard bevrijdt, bevreugdt en bevredigt.
voor die de "gedaante veràndering" van jezus weigeren te aanvaarden, de "tekens" niet willen zien, "morren", zeggen "Wie kan naar zo iets luisteren?", halsstarrig het getuigenis van "de leerlingen" als fabels, literair genre ("literatuur"), erger nog als door een mens met een beetje gezond verstand gewoon zó te doorprikken bedrog bestempelen, gaat de deur dicht. met als gevolg van dien: dat zij, inderdaad, niét de reële identiteit, maar "een spook zien": niet meer dan een mens als andere mensen, den zoon van den timmerman, den tuinman, den medereiziger, den man op den oever. kortom: den -naieven, dwependen, aan zijn "dromen" ten onder geganen en uit der aard zó als zovele "dromers" vóór en na hem mislukten- man van nazareth. onder den indruk van "de gevoeligheden van hun tijd", de her en der als afgekloofde en door de zon gebleekte beenderen verspreid liggende ideologieën, de fantasieën van de wetenschap en de techniek, zijn zij zelf een spook geworden, een schim, een dwaallicht, een ratelend geraamte, GODS ADEM "afstotende" klei, mensen die, onbesuisd, denken zó als jezus over het water te kunnen lopen zonder te zinken, en zinken.
mattheüs, marcus, johannes, hebben met dit verhaal jezus' wezen als méér dan willen doen opklaren: Hij wandelt over het -door den wind opgezweepte- water, steekt den arm uit om den onbesuisden petrus optevangen en weer in de boot -zijn natuur lijke plaats- te tillen, doet den wind gaan liggen. zij zeggen meer dan wat hier op het eerste gezicht te zien valt. zij articuleren dichterlijk, "in gelijkenissen-uit-gelijkenis", het naar ónze wijze op ónze wijze overstijgende, het méér in jezus: HIJ is de "van gedaante verànderde", "de Zoon van God", de lijden en dood overwinnende "Levende", "de Heer". GOD de ZOON als de mens jezus van nazareth onder ons verschenen om ons in goede en kwade dagen al de dagen van ons leven van het "zinken" te redden en ons weer op onze natuur lijke plaats te tillen. dit is: op de hoogte van het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van "HEMEL" en "aarde", het 10 meter bóven den platten grond. het geloofsgeheim van de incarnatie.
| << vorige << | inhoudstafel |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
