|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Een vermoeide jezus en een water puttende samaritaanse vrouw: een merkwaardig gesprek "tegen het zesde uur" en in de stilte van de eenzaamheid "nabij het veld" bij jakobs put. er is hier voor jezus, hoe vermoeid ook, werk aan de winkel. Hij vraagt water om Zijn dorst te lessen, en wil eigenlijk water geven.
de nuchtere vrouw weet heel goed wat zij doet. zij weet wat water in haar leven betekent (haar dorst lessen: "geen dorst meer krijgen") en dat zij hier, al blijkt het een karwei te zijn ("niet meer hier hoef te komen putten") water halen "moet". zich, hoe dan ook, water verschaffen is -op aarde- de gewoonste zaak ter wereld. maar jezus graaft dieper en de vrouw merkt dat gauw. Hij tilt de "aardse" situatie "als vanzelf" op de hoogte van 10 meter er bóven, de hoogte van den de aarde ophemelenden "HEMEL": "Maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer hebben."(Joh. 4/ 13).
de nuchtere vrouw zweert bij een diepen put, een emmer en sterke armen om te putten. die dingen lossen samen haar probleem op, al zij het slechts heel tijdelijk en moet zij steeds weer met haar emmer komen putten. zij legt zich er bij neer, wetend dat het de moeite waard is. hoe zeer ook zij in die situatie gevangen zit, ze accepteert ze, en zich, totaal erdoor opgeslorpt, eraan aanpast, blijkt uit haar nuchtere opmerking: "Gij hebt niet eens een emmer!...Waar haalt Gij dan dit levend water vandaan?".
jezus is meer dan een "heer", meer dan "onze vader Jakob". Hij is de HEER en "toont" dat door haar leven te "doorlichten", zó dat er bij de vrouw plots een licht opgaat ("Heer, ik zie dat Gij een profeet zijt."). en meteen wil zij een helder antwoord op de theologische (twist)vraag tussen "onze vaderen, deze berg" en "gij allen, Jeruzalem". en jezus geeft meteen het theologisch onbetwistbaar helder antwoord:
"God is een geest, en wie Hem aanbidden
moeten in geest en waarheid aanbidden."(24);
"Dat (de Messias) ben Ik, die met u spreek."(26).
jezus gaat, over "aardse" gevoelens, gedachten en denkbeelden heen, direct naar de kern, openbaart -beminnelijk menslievend- aan de vrouw de Waarheid, het Leven en den Weg, dit is Zichzelf als meer dan "onze vader Jakob", meer dan "een profeet": GODS GEZALFDE. met als gevolg van dien: dat die "nuchtere" vrouw, "als vanzelf", "terstond", "op Uw woord" ont nuchterd, gelooft en getuigt.
door -als enige evangelist- dit gebeuren optetekenen onderstreept "de ziener" johannes op een even "aards" ontroerende als "HEMELS" schitterende wijze jezus' unieke identiteit. Hij is de in het eerste BOEK aangekondigde MESSIAS, GODS GEZALFDE, "de Heer". voor de mensen van Zijn plaats en tijd, en alle mensen "tot het einde der aarde", de Waarheid, het Leven, de Weg. de BRON van "water dat opborrelt ten eeuwigen leven"(14). de GRONDIG "nuchtere", Die de nuchteren geheime lijk wonder lijk ont nuchtert: van den platten grond op de hoogte van 10 meter er bóven tilt. de hoogte van "Gods geheimenis" in den hemel én op aarde.
de nuchteren zorgen voor een emmer. "Geen water zonder emmer." redeneren zij. zó dat jezus, doordat Hij "niet eens een emmer heeft", gewoon voor de watervoorziening op aarde uitgeschakeld wordt. voor de nuchteren gaat het er om water te kunnen putten en daartoe een emmer te hebben. zij beperken het leven der mensen tot "hiér" en "nù", dorst hebben en dorst lessen, en daartoe "in dienst van de mensen...de aarde veroveren". diakonie. "Als de kerk ("het huis van de Heer") niet dient, dient zij tot niets.".
de ware diakonie licht op uit de wijze waarop jezus die vrouw "dient". Hij heeft dorst en vraagt haar om water. Hij erkent de noodzaak van den emmer en apprecieert het werk van de vrouw. maar evenwichtig als Hij is, vergeet Hij de àndere, verVOLlende dimensie van het dienen niet. komt zij niet onder den indruk van Zijn rustig rusten, vraagt zij Hem niet om opheldering van een ànder, voor haar belangrijk probleem, gelooft zij niet dat Hij de messias is en gaat zij haar wonder lijk avontuur niet aan de mensen van haar stad vertellen? ware diakonie is materieel bijstaan (water geven) van uit een geestelijke ervaring van de BRON Waaruit water opborrelt ten eeuwigen leven (water geven dat maakt dat "men in eeuwigheid geen dorst meer lijdt"). diakonie is: de mensen dienen op de wijze van het samenwerpen van "aarde" en "HEMEL", van evenwicht tussen het materiële en het geestelijke. de mensen zijn niet gediend met het verbreken van het evenwicht door jezus' identiteit en die van Zijn leerlingen te beperken tot louter mens zijn en Zijn en hun menslievendheid tot louter humanisme. johannes laat er geen twijfel over bestaan dat jezus’ "honger" niet gestild wordt door wat "de leerlingen" Hem voorzetten ("Rabbi, eet."), maar door "een spijs, die gi niet kent".
"Mijn spijs is de wil te volbrengen van Hem
die Mij gezonden heeft, en Zijn werk te
voltooien...Slaat de ogen op en kijkt naar
de velden; zij staan reeds wit voor de
oogst."(34-35)).
de GROND van het werk der diakonie van jezus' leerlingen is: uit en in het Licht en de Kracht van jezus' GEEST "het werk te voltooien van Die hen gezonden heeft". dit is: de mensen van den platten grond tillen op de hoogte van het VISIOEN van de on verdeelde éénheid van "aarde" en "HEMEL" en zó doende in hen het evenwicht tussen het leven op aarde en het Leven in den hemel herstellen. dit is: in en met de goede en kwade dagen eigen aan het hiér en nù helpen leven met-UITZICHT-op.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
