|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Bewaren is: op grond van als iets kostbaars waarderen behouden. dit is: niét "verkopen", niét "verkwanselen", laat staan "wegwerpen", niet "vergeten". bewaren is een uiting van erkenning van en respect voor de waarde, meer nog: erkenning van geschenk en schenker. en uit dér aard is bewaren een helder teken van den "goeden" geest, die van den Heiligen GEEST is en een mens tilt op de hoogte van 10 meter bóven den platten grond. bewaren verwijst naar geloof in on vergankelijkheid, "eeuwig leven", "niet voorbijgaan", "her innering". en uit der aard overstijgt het den (bozen") geest van onbezonnenheid, wispelturigheid, rationalistisch individualistisch materialisme van de in overvloed zwelgende verwende kinderen van deze van hun tijd zijnde (modo hodierna) generaties. bewaren overwint uit en in de rust eigen aan geest lijke stabiliteit de dictatuur van den de mensen tot onrust opjagenden rustelozen tijd. het is met het hart bij mensen en dingen zijn op de wijze van maria, van wie er geschreven staat: "Zij bewaarde dat alles in het hart.". het is: niét vergeten.
deze geestesgesteldheid en houding van behouden, bewaren, is in de SCHRIFT een fundamenteel element. de SCHRIFT is, als "wat er geschreven staat", zélf op GROND van het "leren en in herinnering brengen door de Heilige GEEST van al wat Ik u heb gezegd" "bewaring" van waar het een mens eigenlijk en uiteindelijk om gaat: op aarde leven met-INZICHT-in-en-UITZICHT-op-eeuwig-leven. de SCHRIFT bewaart, als kostbaar geschenk van den VADER SCHEPPER, wat HIJ als helder teken van het VERBOND-ten-leven dat HIJ met Zijn Schepping gesloten, "met de vinger in stenen tabletten én in het hart van de mensen geschreven" heeft. woorden-ten-leven, om altijd en overal op het voorhoofd en dicht bij het hart te "dragen" en door den mond te "verkondigen". niét (in het voorgeborgte van den tempel) te "verkopen", niét (voor een bord linzensoep) te "verkwanselen", niét ("Zijn ook wij soms blind?"; "Daarover zullen wij u later wel eens horen!") "wegtewerpen", niét (“Wie kan nog langer naar zoiets luisteren!) te "vergeten".
het geheim van de SCHRIFT is wezen lijk het GEHEIM van GOD, Die in den hemel is, en uit dér aard voor de mensen, die op aarde zijn, een geloofsgeheim. een genade op GROND van "Uit Zijn VOLHEID hebben wij allen ontvangen de ene genade na de andere.". wat jezus herhaaldelijk bevestigde met "Uw geloof heeft u gered.". alleen waar er geloof was, kon Hij "wonderen doen".
dàt moet sint-paulus getroffen, dàt moet hij in zijn eigen leven herkend hebben. hij heeft mógen kunnen en kùnnen mogen geloven. meer nog: hij had het lef om toen hij zijn einde voelde naderen ("Zie, ikzelf word reeds als drankoffer geplengd en mijn tijd van verscheiden is nabij."/II Tim. 4/6), onbeschroomd te schrijven: "Ik heb het geloof bewaard."(7). en het heeft hem bloed en tranen gekost ("De goede strijd heb ik gestreden, de wedloop volbracht."(7).
er moet toch achter dit "strijd" en "wedloop" en "bewaard" heel wat steken. heel wat "beproevingen" en heel wat "ontvangen de ene genade na de andere". onderhuids bevestigt sint-paulus hier de grote genade die hem -geheime lijk wonder lijk- ten deel is gevallen en die hij op vele plaatsen heeft gearticuleerd.
"Mijn genade is u genoeg.";
"Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij.";
"Cupio dissolvi et esse cum Christo.".
het klinkt in "moderne" oren allemaal een beetje buitenissig, "dwaas", zo niet krankzinnig en in elk geval als ouderwets, achterhaald, niet "van onze tijd". maar paulus wist heel goed dat zijn "dwaasheid" (van het kruis) in GODS ogen GODS "wijsheid" is, daar waar de "wijsheid" van de mensen in feite, UITEINDE lijk, "dwaasheid" is. het wezen van sint-paulus is: dat hij, naar zijn Visioen verwijzend, "het Verschijnen van de Heer heeft liefgehad". de kern van geloven is: blij te zijn om en uit der aard gelukkig met het bestaan van GOD den VADER en Zijn Schepping, het bestaan van GOD den ZOON en Zijn wonen onder ons, het bestaan van den Heiligen GEEST en Zijn her inneren. een vreugde die paulus bijwijlen tot hooglyrische lofprijzingen stemde.
het geloof bewaren, het verschijnen van den HEER liefhebben, "Ha, there is the rub!". wat is er aan de hand met dit tijdje en zijn "gevoeligheden", "ideologieën" en "fantasietjes"? wat betekent dit "morren" en "weggaan", dit wegdeemsteren, wegkwijnen en verlies van geloof? het is de grote "beproeving" waarmee dit tijdje geconfronteerd wordt en uitgedaagd. het historisch moment van "strijd", "wedloop", "bewaren" op de wijze van "loutering", "uitzuivering" van het "naar Hem luisteren", "in Mij geloven", "Mij volgen". het helder bewustzijn van de genade verborgen in petrus' "Gij zijt de Christus, de Zoon van God.", in johannes' "Uit Zijn VOLHEID hebben wij allen ontvangen van de ene genade na de andere.", in paulus' "Zijn genade is mij genoeg. Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij.".
zó als het wegkwijnen en verliezen is het bewaren het geheim van GOD den VADER, GOD den ZOON en GOD den Heiligen GEEST. het ons verbazend, enerzijds verbijsterend en anderzijds wonder lijk boeiend geheim van GODS wijsheid, die de wijsheid van de mensen beminnelijk menslievend, dit is niét ten dode maar ten leven, "beproeft"...opdat zij -zó als paulus en door zijn "geschreven" woord geholpen- den strijd zouden strijden, den wedloop volbrengen, het geloof bewaren. en mét het geloof de vrijheid, de vreugde en den vrede, "quae exsuperant omnem sensum".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
