|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| inhoudstafel | >> volgende >> |
Een stok is een steun. bij de herders werd hij een staf, gebruikt om de kudden te leiden en bijeen te houden. op grond daarvan werd de staf een teken, een symbool van leiderschap en leiding. "De staf (schepter) zwaaien" betekent de leiding hebben en uitoefenen.
zó in israël, oorspronkelijk een herdersvolk en nomaden, de aartsvaders, die met gezag den stam, het volk, leidden en bijeenhielden. zó mozes, die de leider van het joodse volk in egypte werd, het uit egypte door de woestijn naar kanaân, het land dat hůn land werd, leidde. dit historisch gebeuren heeft hen geraakt, als belangrijk genoeg om niet te vergeten getroffen, werd van generatie op generatie verteld, is in het geheugen van de generaties blijven hangen en werd uiteindelijk opgetekend, als méér dan een etnisch, sociaal of politiek gebeuren "geschreven", "in steen gebeiteld". de hele drijfkracht ervan werd ervaren als het werk van een God, dien zij langzaam aan, waar in hun omgeving vele goden werden vereerd en aangeroepen, in en door hun geschieden als JAHWEH, den enigen en hůn GOD ervoeren, her- en erkenden. zij zagen zich als een kudde, en de herder die hen langs de wegen begeleidde, was JAHWEH, Die Zich Zelf een NAAM gaf, dien NAAM, en meteen Zijn WEZEN, als "Ik ben Die bén, en Die er is voor u" aan hen openbaarde.
meteen verŕnderden de aartsvaders van gedaante, verŕnderde mozes in méér dan gewoon een (volks-, sociaal of politiek) leider. zij werden de voorgangers van GODS volk, "profeten" die de Godsspraken van JAHWEH aan het volk doorgaven en in door GODS GEEST geheime lijk wonder lijk "ingeblazen" en uit dér aard gewijde, heilige BOEKEN optekenden.
het geheim van "de staf waarmee gij op de Nijl heb geslagen" (Ex. 17/5) is: dat hij, met mozes, van gedaante verŕnderd was, met een vreemde kracht verrijkt en verméérd, zó dat het gebruik ervan wonderen verrichtte. mozes' staf is JAHWEHS staf geworden; mozes' kracht JAHWEHS kracht.
"Maar nu spreekt Jahweh: 'Hieraan zult gij weten dat Ik Jahweh ben.
". Zie ik sla met mijn stafdie ik hier in de hand heb, op het water van
de Nijl, en het zal in bloed veranderen...Hij hief zijn staf op, sloeg ten
aanschouwen van Farao en zijn hof op het water van de Nijl, en al het
water van van de Nijl werd in bloed veranderd." (Ex. 7/17+20).
dit is: er is JAHWEH, de enige GOD; de GOD van het joodse volk in egypte; de enige HEER, Die in den hemel is ‚en door mensen (mozes en de joden) onder de mensen op aarde werkt.
toen het om water ging, sloeg mozes (wat hij later bekopen moest) tweemaal op de rots. was het een uiting avan woede om de houding van het volk; van ongeduld; van twijfel; of –erger nog- van ongeloof? in elk geval het gebeurde. doordat het Jahwehs staf was, kreeg het volk zijn water, maar doordat mozes zichdie staf toeëigende, zou hem het binnengaan in het beloofde land geweigerd worden:
“…werp een blik over het land Kanaän, dat Ik aan de kinderen
Israëls ga geven. Dan zult gij sterven op de berg die gij bestijgt en
verzameld worden bij uw volk zoals uw broeder Aäron op de berg Hor
is gestorven en bij zijn volk verzameld werd. Want gij beiden zijt Mij
ontrouw geweest te midden van Israëls kinderen bij het water van
van Meribat-Kadesj in de woestijn van Sin.” (Deut. 32/49-51).l
alleen een “blik” erop is hem gegund. dit is: het land is er, want hij ziet het in de verte, van op een afstand, maar moet van het betreden en ervan genieten afstand doen. zijn taak is op den berg vervuld. JAHWEH is uiterst fijngevoelig, om niet te zeggen kwetsbaar. de kracht van Zijn “staf” is Zijn kracht en werkt –ŕnders dan bij de mensen- “met één slag”, zonder aarzelen, zonder bij bedoelingen, onvoorwaardelijk. dat mozes tweemaal sloeg, was in JAHWEHS ogen “ontrouw”, vernederde de kracht van GOD tot door allerlei afwijkingen ontkrachte kracht van mensen.
| inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
