|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Wijsheid leert wat VOL leven is én geeft de kracht daartoe. zij is een geheim van het geheim mens. zij wordt en is en blijft in hem op de wijze van het avontuur van den graankorrel “in goede grond”: kiemt, wordt eerst groene halm, daarna aar, en daarna aar vol rijp graan. haar geheim, haar natuur lijke plaats, is de stilte, het in het verborgene geborgene, en nodigt uit der aard den mens uit on gehaast, geduldig, luisterend, kijkend en fijn gevoelig intens aandachtig op aarde aanwezig te zijn, “in het midden van het veld te schouwen in de diepte van den hemel”. wijsheid is een “goede” vrucht van contemplatie.
wie enigszins met de SCHRIFT vertrouwd is, weet dat zij daar als “het werk van Gods handen” gezien en geprezen wordt. zie speciaal “Het Boek der Wijsheid”. die titel spreekt voor zichzelf, bedriegt, zoals de titel van zoveel boeken den argelozen lezer, den lezer niet, maar geeft hem waar voor zijn geld. de “schrijver” ervan geeft blijk van een nuchteren kijk op het leven hier op aarde, en blijkt bóven dien, wat de religieuze inslag eigen aan zijn woorden toont, een diep gelovig mens te zijn geweest. nuchter als hij is, erkent hij de beperkingen eigen aan den mens, den platten grond, en bouwt dààr op wat hij 10 meter er bóven heeft ervaren en gezien.
“Ook ik ben sterfelijk, zoals alle anderen,
een nazaat van de eerste, die uit aarde gemaakt
werd…Ook ik ademde na de geboorte de
gemeenschappelijke lucht en kwam op de aarde,
die allen doet lijden, terecht…Gelijk is voor allen de
aanvang en het einde van het leven.” (Wijsh. 7/1,3,6).
uit dér aard zoeken mensen dikwijls hun wijsheid waar zij niet te vinden is, en is de schrijver zich realistisch ervan bewust dat dat ook wel eens voor hem zou kunnen gelden. hij is op zijn hoede en verlangt naar de ware wijsheid.
“Ik heb haar gesteld boven schepters en tronen,
en met haar vergeleken telde ik rijkdom voor niets,
zelfs de kostbaarste steen stelde ik niet aan haar gelijk,
want alle goud is, met haar vergeleken, maar wat stof,
en zilver geldt naast haar slechts als slijk…
Ik had haar lief en zocht haar sinds mijn jeugd,
ik zocht haar te winnen als bruid, want ik werd op
haar schoonheid verliefd.” (7/8-9; 8/2).
bóven dien is zijn tekst zodanig religieus geladen, dat men alleen kan besluiten dat hij een diep in JAHWEH (“de Heer”/1,1) gelovende mens was. met als gevolg van dien dat hij “de Heer” als BRON van de ware wijsheid van een mens beschouwt en uit der aard op Hem een beroep doet. “Daarom heb ik gebeden: toen werd mij inzicht gegeven; ik smeekte, en de geest van wijsheid kwam in mij.” (7/7). het Boek der Wijsheid accentueert dat wijsheid een geschenk van den SCHEPPER, van “de Heer” is. zij speelde al vóór de schepping “aan Zijn voeten”, en vond het, toen de mensen geschapen werden, “een genot bij de mensen te vertoeven”. uit dér aard is het “goed” dat een mens GOD om wijsheid (“inzicht”) bidt, om “de geest van wijsheid” smeekt.
wijsheid is inzicht: hoe de dingen der schepping zijn zó als zij zijn: “werk van Zijn handen” en uit der aard geen mensenwerk, OORSPRONG en UITEINDE lijk (geworden) zijn en dit tot het einde der aarde blijven. dit inzicht sis geest lijk, als “goede” geest een gave van den Heiligen GEEST. wijsheid wordt door den Heiligen GEEST aan een mens “geleerd”, in hem “her innerd” als “al wat Ik u –booms via de dingen der schepping en bijbels via het Woord- heb gezegd”. zij is ons, mensen, vóór en aan de voeten gelegd en als een opdracht aan onze handen toevertrouwd…om de aarde bewoonbaar te maken en haar wijs te bewonen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
