|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De Kerk heeft als OORSPRONG lijk“het huis van de Heer” al tweeduizend jaar een taal die doorheen Haar geschiedenis tot vandaag vele pogingen tot invoeren van een “nieuwe spelling” heeft gekend, ondergaan en doorstaan. die taal is voor velen “latijn” geworden, als “dode taal” verworpen en…leeft meer dan ooit.
de taal van de Kerk is de taal van het door den Heiligen GEEST her innerd Woord van GOD den VADER en van GOD den ZOON zó als Het in het eerste en tweede BOEK door “de profeten” en “de leerlingen” werd opgetekend. uit dér aard is zij én ín de wereld én niet er vàn. een opgehemelde taal, die wezen lijk ànders is. met als gevolg van Dien: dat zij mensen die én in de wereld én er van zijn, vreemd in de oren klinkt, als wereldvreemd overkomt. in feite verstaan zij haar niet, zien en interpreteren haar als de mensen, die “aards” op aarde zijn, van het bezig zijn met de aarde af leidend, vinden haar uit der aard als niet ter zake en weigeren naar haar te luisteren, laat staan in haar te geloven en haar te volgen. wat niet alleen een ernstige, maar ook een fatale vergissing is.
de taal van de Kerk is een pinksteren lijke, geheime lijk wonder lijke op Uw woord van gedaante verànderde taal: schitterend als de zon en wit als sneeuw. de “geest” ervan, die van den Heiligen GEEST is, doet de in zich dode en dodende “letter” erin altijd en overal geheel leven, zó dat die taal “woorden van eeuwig leven” spreekt en uit dér aard niét verloren, niet voorbijgaat. lucas verheldert ons (Ha. 2/1-13) op de hem zo eigen dichterlijke wijze wàt zij wezen lijk is: het achtste wereldwonder. “Parten, Meden en Elamieten…horen in hun eigen moedertaal dàt en hoé de Galileeërs Gods grote werken verkondigen.”. die “Galileeërs” zijn “de leerlingen”, en mét hen hun leerlingen, de doorheen de eeuwen over de wereld gegroeide apostolische Kerk. wat de Kerk “verkondigt” wordt door de mensen van welke taal op aarde ook geheime lijk wonder lijk, pinksteren lijk (uit en in her innering door den Heiligen GEEST van “al wat Ik u heb gezegd”) in hun eigen moedertaal gehoord en verstaan…if they care and are lucky, vreemd welwillend ertegenover staan en teder toegankelijk ervoor zijn. zo niét, gaat zij aan hen voorbij. allen zijn verbaasd en in twijfel. er zijn “sommigen” en “anderen”: “Sommigen zeiden tot elkaar: ‘Wat zou dat betekenen?’. Maar anderen zeiden spottend: ‘Zij zijn dronken van zoete wijn.’”. twee reacties, die dààr en toén onder de te hoop lopende mensen én hiér en nù onder ons te horen waren en zijn.
voor die sommigen geeft petrus den uitleg. “Neen, deze mannen zijn niet dronken…Maar hier geschiedt wat door de profeet Joël is voorzegd:…’Ik zal uitstorten van Mijn Geest over alle vlees: uw zonen en dochters zullen profeteren, uw jonge mannen visioenen schouwen...’” (2/15-17). de taal van “de Galileeërs”, en meteen van de Kerk, is profetie op grond van “schouwen” van visioenen. zij verwoordt het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL”, en geef zó doende aan mensen, die op aarde zijn, UITZICHT op den hemel. haar “woorden van eeuwig leven” verrijken, vergroten vermééren het bestaan van “aardse”, vergankelijke mensen met Uitzicht op eeuwig leven. dàt kunnen parten, meden en elamieten…horen en verstaan…if. bovendien is het zó dat de westerse talen qua woordenschat en uitdrukkingen grotelijks doordrenkt zijn van de taal van de Kerk en is dat in het taalgebruik overal te merken. men spreekt “als vanzelf” van: adam, eva, job, samson; van een barmhartige samaritaan, een judas, een engel, een duivel; noemt iets satanisch, hels, hemels enz enz. en “nieuwe spellingen” zullen daaraan weinig veranderen, zoals zij weinig zullen veranderen aan persoons- en plaatsnamen. alleen in het bewustzijn is de spelling veranderd: door het drama van de alom verspreide verloedering (vertechnisering en nivellering) van de taal dringt de oorspronkelijke en uit der aard diepe betekenis van al die bijbelse ingrediënten bij velen nog nauwelijks door. alleen de slakken blijven over, zij weten in feite niet meer wàt zij zeggen en gaan vervaarlijk gelijken op die “anderen”.
die anderen spotten, stellen de Kerk voor als die zich bedrinken aan “zoete wijn”, buiten de werkelijkheid ergens in de ruimte (space) rondvliegen en een taal spreken die geen mens die met twee voeten op aarde staat en zijn bestaan grondt op de bevindingen van zijn gezond verstand, verstaat en waaraan hij trouwens noch een boodschap, noch behoefte heeft. wat moet hij aan vangen met “Hij is de derde dag verrezen uit de dood.”? wat kan hij anders doen dan, zó als de wijze atheners tegen paulus zegden: “Daarover zullen wij u later wel eens horen.”, zeggen: “Dààr over zullen wij u later wel eens horen!”. dààr over, en over alle door de Kerk in Haar taal verkondigde geloofsgeheimen. zijn uitzicht is “zijn toekomst”: een enerzijds van de dingen der aarde gulzig genietend en anderzijds van alle lijden en pijn en zelfs, door het negeren van den dood, van den dood bevrijdt eeuwig jong en sterk blijvend lang leven. een door de fabrikanten van “dromen” onverpoosd onverdroten uitgevonden, voorgesteld en gepromoot “droom van een leven”. hiér, en nù, en daarmee basta. hun platte taal is een “geest” loos, “beeld” en uit der aard “teken” loos, prozaïsch, on blinkend en on blozend conglommeraat van termen: chemische elementen, afkortingen, vervormingen; of een “spel”, een niets (ook niet het heilige) ontziend zogezegd geestig, maar in feite denigrerend destructief misbruik van woorden op de wijze van met de woorden doen al wat men wil; een spelen met “nieuwe spellingen”. van “Baas in eigen buik!” naar “Baas in eigen kruis!”. concreet komt het hierop neer: een brutale saecularisering, ont heiliging van het heilige, ont kerstening van CHRISTUS Zelf en meteen van een eerbiedwaardige aloude cultuur onder het mom van “bevrijding” (emancipatie) en “vernieuwing”.(vereigentijdsing). dit is: dàt en hoé mensen geruisloos leeglopen: dit is, het Uitzicht-op verliezend, land-, heem-, dak-, werk- en uitzichtloos worden
de taal van de Kerk integendeel doet, als her innering van GODS levenswoorden, als “woorden van eeuwig leven”, mensen VOL lopen van “geest”, die van den Heiligen GEEST is en uit der aard scheppend de “letter” doet leven. dit is: in gelijkenissen-uit-gelijkenis het land ver beeldt als “het land zelf”; het heem als “het huis van de Heer”; het dak als de tent in de nabijheid waarvan “Hij Zijn tent heeft opgeslagen”; het werk als “de tuin bewarend bewerken”; het uitzicht als UITZICHT-op-den-hemel. met als gevolg van Dien: dat de mensen niet langer alleen zijn; dat de aarde opgehemeld wordt tot een bewoonbaar land waar het, want op de wijze van bevrijd vrij, bevreugd vrolijk en bevredigd te vreden, goed is te leven; dat de harde realiteit van het “kwaad” uit en in het UITZICHT-op verzacht, al in de wereld uit de wereld weggenomen en uiteindelijk door niets dan “goed” gecompenseerd wordt. inderdaad. inderdaad. en nog eens inderdaad: “Naar wie anders zouden wij gaan?”. naar niemand anders. alleen naar Die, via die Hij geroepen, gewijd en gezonden heeft, óns begaaft met de kostbare geestelijke gaven naar de gelijkenissen-uit-gelijkenis te kùnnen luisteren én ze te kùnnen verstaan.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
