|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De bijbel, de Schrift (“wat er geschreven staat”), dat geheime lijk wonder lijk, op Uw woord verzameld geheel van het eerste en tweede BOEK, is als woorden-ten-leven van den LEVENDEN door den LEVENDEN aan de mensen ten leven te lezen (zich buigen, oprapen, roosteren en eten om ervan te leven) gegeven. in feite hun uit liefde voor ze, geloof in ze en ze tot hopen stimulerend vóór de voeten aan de voeten gelegd wordt en aan de handen toevertrouwd. Zij is GODS GEHEIM, is voor de mensen een geloofsgeheim en heeft uit dér aard voor hen haar door hen -niét te ontfutselen, maar- met medewerking van den Heiligen GEEST te ontdekken geheimen.
een geheim van de Schrift is: dat Zij er is en blijft zó als zij OORSPRONG lijk IS, ook al zijn mensen, in feite naief, zo niet met “boos” opzet, voortdurend er op uit Haar “aantepassen”, “te vernieuwen”, “eigentijds te vertalen”, “voor de mensen van onze tijd verstaanbaar te maken”. Zij is een geloofsgeheim: door mensen in een bepaalden tijd met een bepaalde cultuur geschreven, IS en BLIJFT Zij GODS via de “schrijvers” ervan tot de mensen gericht en in hen door den Heiligen GEEST her innerd woord. uit dér aard is lezen: door den Heiligen GEEST geïnspireerd naar het door den Heiligen GEEST in mensen geïnspireerd woord luisteren, erin geloven, het beleven. het is een, menslijk begrijpbare maar niettemin misleidende illusie te denken dat aanpassen, vernieuwen, eigentijds vertalen verstaan zullen bewerken, den sluier over het geheim wegnemen. het geheim is het geheim van den GEEST, en de sluier erover wordt niet door mensen, maar alleen door den GEEST weggenomen. het lezen van de Schrift (dat brandend en tóch niet opbrandend braambos) is een wezen lijk ànder lezen: een, door “dat wonder schouwspel” geboeid, naderen om scherper toetekijken, en daarvoor beloond worden op de wijze van de Stem te horen Die er uit opklinkt: “Kom hier niet dichterbij, maar doe uw schoenen van uw voeten, want de plaats waar gij staat is heilige grond…Ik ben de God van uw vader: de God van Abraham, de God van Isaäk en de God van Jakob.” (Gen. 3/5-6). de Schrift “lezen” resulteert in de Stem horen Die eruit opklinkt. aanpassen, vernieuwen, eigentijds vertalen blijven, als puntje bij paaltje komt, uiteindelijk in de “letter” steken en verjagen het geheim. het gaat alleen open door/voor den (“goeden”) “geest”, die van den Heiligen GEEST is. dàt verheldert en bevestigt op een ons verbazende, ja verbijsterende wijze het door lucas opgetekend verhaal van “De nederdaling van de Heilige Geest”, de vervulling van jezus’ belofte: “Hij zal u alles wat Ik u heb gezegd, leren en in herinnering brengen.”. plots, terstond, konden “de leerlingen” de Schrift lezen: wat Hij hun had gezegd, én “wat in heel de Schrift over Hem was voorspeld”.
een ander geheim van de Schrift is: dat Zij “in gelijkenissen spreekt”, in gelijkenissen-uit-gelijkenis. hiér vloeien dingen en woorden in elkaar, hangen, lopen en werken samen. de woorden articuleren de in de dingen verborgen geborgen niet alleen “de aarde”, maar ook, en bóven dien, den “HEMEL” be tekenende tekens. Haar taal is wezen lijk beeld spraak: een taal waarin de “letter” leeft doordat zij be “geest”, meer nog, méér, be “GEEST” is. uit dér aard staat er, geheime lijk wonder lijk, op Uw woord, méér, meer dan wat zich op het eerste gezicht aan ons voordoet. er staat “een boodschap van veel hooger daken/ als waarder mensen waken”. het menslijke (geschiedenis, cultuur, “acteurs”, politiek, filosofie, psychologie, pedagogiek enz.) erin is de hoor-, zicht- en tastbare gestalte van: dàt en hoé GOD als “Ik ben Die bén” hemel en aarde geschapen heeft, en dàt en hoé Hij als “en Die er zal zijn voor u” Zijn schepping in tijd en ruimte “lanceert”, hiér en nù op de voet volgt en begeleidt, en uiteindelijk weer in de eeuwigheid van Zijn bestaan opneemt. dié Werkelijkheid is voor de mensen een geloofsgeheim en kàn alleen in een geloofstaal uitgedrukt worden. een taal die, door den GEEST gesensibiliseerd, wonderlijk vlot, “artistiek” (poëtisch esthetisch suggestief), plattegronds(e) menselijke gevoeligheden, menselijk denken, analyseren en redeneren en menselijk fantaseren ver overstijgt, en uit dér aard het domein is van “profeten” en al wat Ik u heb gezegd optekenende “leerlingen” en van in hùn lijn op hùn lijn schouwenden en dichterlijk dichtenden. die zó als “de leerlingen” begenadigd zijn: aan wie “het gegeven is de gelijkenissen te verstaan”, naar Hém te luisteren en “op Uw woord het net aan de rechter kant van de boot uittewerpen”. een taal, waarbij om haar te “lezen” het onophoudelijk bijtewerken woordenboek en de onophoudelijk weer eens “vernieuwde spellingen” van weinig, nauwelijks enig of geen nut zijn. de enige “methode” om dit geheim van de Schrift op het spoor te komen is: “Tolle. Lege!”. aan den stillen waterboord gaan zitten en, intens aandachtig aanwezig (“Mit Liebe verweilend bei jedem Schritt”) en van geen mens gestoord, “wat er geschreven staat” lezen, herlezen en nóg lezen. meer nog, méér: ten teken van vreemde welwillendheid tegenover en tedere toegankelijkheid voor, de woorden bidden, zingen, “psalmodiëren”. altijd weer en meer innerlijk in en OP getogen “het boekje opeten en…smaken”. een dergelijke ervaring is geen uitvindsel van een “fantast”, maar een door de bewijskracht van feiten gedragen door velen beleefde, vastgestelde en uitgedrukte realiteit. een des te meer opvallende realiteit daar vele tijdgenoten van “onze tijd” blijkbaar onder den loodzwaren druk van een individualistisch rationalistisch liberalisme de OORSPRONG lijke, ingeschapen gaven van schouwen en dichterlijk zien en ver beelden voor een bord linzensoep verkwanseld en het vermogen dichterlijk te “zien” en te “spreken” prijsgegeven hebben voor een naar den platten grond neergehaald plat (oppervlakkig), “verkaveld” waarnemen, voelen, denken en fantaseren en een daaraan beantwoordende platte, en in den grond oervervelende taal. met als gevolg van dien: dat het frisse, verse, “onbestofte” van de “levende” taal van de Schrift aan die van het déjà vu oververzadigd zijn en zich liever laten indommelen, voorbijgaat.
en precies dàt is nog een ander geheim van de Schrift: wat Zij te vertellen heeft en vertelt, is onuitputtelijk. hoe “oud” ook, altijd weer is zij “nieuw”, laat zij, brandend, maar niét opbrandend, nooit uitgeblust, andere facetten blinken en voor den lezer verschijnen. met als gevolg van Dien: dat Zij naast al geziene altijd weer nog niet geziene dingen aanbiedt en uit dér aard die Haar lezen, herlezen en nóg maar een keer lezen, geheime lijk wonder lijk blijft boeien, nooit verveelt. integendeel: doordat Zij, als levende vlammen dan hier dan daar oplaaiend, fascineert en de aandacht blijft trekken, houdt Zij niet op Haar lezers op de wijze van “vervullen van de Heilige Geest” voetje voor voetje te verVOLLEN. dezelfde zin is nooit dezelfde en klinkt in de oren der lezers nooit hetzelfde, omdat hij lééft: schittert. dit promoot niet een lichtzinnig, -voetig en -vleugelig van interpretatie naar interpretatie vlinderen, maar stimuleert “digging”, verdieping. de Schrift lezen is: den Schat delven, zich in Haar verdiepen. zó dat bij iederen stap verwijlen, zich in een deel verdiepen, resulteert in het ontdekken van de wonder lijke éénheid van het GEHEEL, het ontdekken dat ieder deel zijn VOLheid van betekenis put uit de VOLHEID van het GEHEEL en de interpretatie ervan aan die VOLHEID getoetst moet worden.
nóg een ander geheim van de Schrift is: doordat Zij, als Woord van Die Waar is, waarachtig, GOD en mens waardig en waardevol, als Woord van Die Leeft, ten leven is en als Weg den te volgen weg toont, bevrijdt, bevreugdt en bevredigt Zij ten VOLLE. zó als de engel bij petrus de banden aan van handen, voeten en hals deed vallen en hem in de open lucht los liet, zó ”bevrijdt” Zij een mens van hem beknellende, benauwende en in zichzelf gevangen houdende “banden”: geneest zijn blind-, doof-, verlamd-, melaats- en bezetenheid en haalt hem ten slotte “spring”levend uit het graf. Zij bevreugdt, ook al tijdens het lezen, met “Mijn vreugde”, “de vreugde van de Heer”, die, diep innerlijk, door geen stormen aan de oppervlakte gestoord, laat staan weggenomen, kan worden. op de eerste plaats de “zuivere” vreugde om dàt GOD, (“onze Vader, Die in de hemel is.”) bestaat. met alle heerlijke gevolgen van DIEN voor ons, die op aarde zijn. Zij bevredigt mensen met “de vrede van God, die alle zinnen te boven gaat”, “die de wereld niet kan geven”. een vrede, die het onrustig hart in GOD laat rusten, tot hiér en nù al aan “de eeuwige rust” deelhebbende rust brengt. ook al zijn er mensen die anders daarover denken, “niet langer naar zó iets kunnen luisteren” en andere waarheden, levensbeschouwingen en wegen volgen, tóch kan de feitelijke (piek)ervaring van een dergelijke bevrijding, bevreugding en bevrediging door zovelen niet als “niet ter zake” van de tafel en onder de mat geveegd worden. zij IS er, en wel als “goede” vrucht van een intens aandachtig creatief luisterend naar, gelovend in en volgend lezen van de Schrift. geloofsgeheim, dat uit en in her innering door den Heiligen GEEST in zó lezende lezers oplicht en door hen ervaren wordt.
de geheimen van de Schrift zijn een Schat in een akker, rollen in den buik van een kruik. kostbaar in zich, en voor mensen die “graven” of ze toevallig vinden, te vinden gelegd.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
