|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Beschaving betekent: gewoon ruw, en uit der aard glansloos hout glad strijken en meteen doen glanzen, glimmen. het op het eerste gezicht vreemde van de zaak is: dat niet de mens, maar het hout, zijn uit de richting aanduidende lijnen blijkende ingeschapen innerlijke structuur, den juisten weg, aan het schaven eigen werkwijze wijst. ervaring leert dat gehoorzaamheid aan dien gewoon natuur lijken opbouw van het hout ongelukken vermijdt, de dwaasheid van in het wilde weg er maar op los gaan “leert”.
de de mensen omringende dingen zijn binnen het verloop van de schepping ouder dan de mensen, hun ter beschikking gesteld en geheime lijk wonder lijk “als vanzelf” naar hùn wijze op hùn wijze “in dienst van de mensen” in allen eenvoud, arg-en schuldeloos onbevooroordeeld wijs. zij “dobbelen” niet, zijn en gedragen zich consequent zó als zij zijn. als er bij het beschaven iets mis loopt, ligt de schuld bij dubbelzinnige, berekenende, zich wijs wanende maar in feite fout oordelende/bevooroordeelde mensen. dàn ontaardt beschaving door ongehoorzaamheid aan den aard der dingen en den aard der mensen tot vernieling der dingen en misgroei der mensen.
eenvoud in een mens betekent: zichzelf zien zó als hij is (“Ken uzelf!”) en naar dit inzicht handelen en spreken. eenvoud is de “goede” vrucht van een intens aandachtige aanwezigheid én bij de dingen én bij zichzelf, én bij het tot de mensen gericht en hen met informatie-van-bóven inzicht in zichzelf verrijkend Woord van GOD.
bij dedingen door te naderen om ze scherper te bekijken en de Stem te horen Die er uit opklinkt. de dingen leren hem onbelerend, argeloos, door de naar hem verwijzende tekens in ze wie hij is: ni ange (“un roseau”), ni bête (“un roseau pensant”), en uit der aard noch den engel noch de beest uittehangen. in allen eenvoud in het midden van het veld te kijken naar/letten: op de vogels in de lucht, de leliën op het veld, de wilde en onvervalschte pracht der blommen langs den watergracht, de door den nachtegaal gezongen boodschap van veel hoger daken als waarder mensen waken, den wolf en het lam, den vos en de raaf, het kranke riet en den trotsen eik, hoe een graankorrel op stenen grond, op een hardgetreden weg, tussen distels en doornen “sterft”, maar in goeden grond “als vanzelf” en geduldig zijn ingeboren ritme volgend eerst kiemt, daarna halm, daarna aar, en uiteindelijk aar vol gerijpt graan wordt. de óns vóór de voeten aan de voeten gelegde en aan de handen toevertrouwde dingen negeren betekent meteen onbezonnen, zo niet onbeschaamd, de óns in handbereik ter beschikking gestelde wijsheid der dingen negeren. met alle nefaste gevolgen van dien. niet alleen een pijnlijke onbekwaamheid om van hun schoonheid te genieten en de waarheid die zij vertellen te zien, hun menslievendheid te ervaren, maar bovendien om ze naar waarde te schatten, in hun eigenheid te respecteren, ter wille van het minste groen een stapken ommetedoen. en dàt (genieten van hun schoonheid, leren van hun wijsheid, ervaren van hun menslievendheid, ter wille van het minste groen een stapke ommetedoen) liever aan hun on volwassen maar VOL te wassen kinderen te leren dan ze zich met computerspelletjes (symbool van een geestdodende, het eenvoudig leven hopeloos in- en verwikkeldende techniek) te laten volproppen. het aan de “volwassenen” van “onze –door de techniek bezeten ons zakelijk koud en hard vertechniserende- tijd” eigen verlies van warme en zachte aandacht én respect voor de ons in overvloed omringende dingen der natuur betekent uiteindelijk verkwanselen van den écht leven bevorderenden eenvoud in eigen leven, en als onvermijdelijken weerslag in dat van de kinderen.
bij zichzelf door in keer. zonder angst voor wat er daar binnen allemaal te vinden zou kunnen zijn, in simplicitate cordis, het innerlijke naderen en scherper bekijken. dat is geen heksenjacht, maar een nuchterheid die bekwaam maakt een inventaris optestellen om wetens wetend en willens willend conclusies te trekken en een blik te krijgen op hoe het nu verder moet. de charme van den eenvoud ligt precies in den eenvoud van hart waarmee men zichzelf ongeremd, ongehinderd, van elken druk bevrijd vrij benadert. al blijft een mens een geheim voor de anderen, en zelfs in de diepte een geheim voor zichzelf, tóch wordt door gezonde inkeer genoeg opgehelderd om gerust rustig tot evenwicht te komen en in evenwicht te blijven. in keer bewerkt in feite uit en in een onbevooroordeeld oordeelkundig samenwerpen van “goed” en “kwaad” verzameling, heeling, geneest van versnippering en verstrooiing van den persoon en houdt angst voor zichzelf op een veiligen afstand. de natuur lijke plaats voor in keer is de geestelijke afzondering: het opzoeken van de stilte die hart, verstand en verbeelding in de stilte tot rust brengt, stil en meteen, ter wille van een realistischen, dit is noch “kwaad” noch “goed” overdrijvenden en uit der aard uit het evenwicht brengenden kijk opzichzelf, onbezorgd maakt. die blik vermijdt enerzijds overaccentuering van wat men van zichzelf denkt, en anderzijds overaccentuering van wat de mensen over ons denken. al kan wat mensen denken doordat zij ons van op een afstand zien helpen, tóch moet dit “denken” met een korreltje zout genomen worden omdat het op het uiterlijke steunt en uit der aard het innerlijke (het geheim) niet kan weergeven. in feite is elke mens alleen met zichzelf en helpt bij het beoordelen van zichzelf alleen de eenvoud van tot rust brengenden rustigen in keer. te meer daar óók hier wie zichzelf nadert om scherper te kijken een Stem kan horen Die “onderricht” en richt: de een mens ingeschapen stem van het geweten, die, ten leven, “goed” en “kwaad” helpt onderscheiden en aanmoedigt den “bozen” geest” uittedrijven en den “goeden” intevoeren en te bevorderen. in feite is de stem van het geweten de Stem van GOD, Die door een mens gehoord wordt waar hij met GOD alleen samen is. en uit der aard een geloofsgeheim. naar de stem van het geweten luisteren en ze volgen betekenen: uit en in den eenvoud van het hart, het verstand en de verbeelding, naar GOD luisteren, in HEM geloven en HEM volgen.
bij zichzelf door bij GOD te zijn. dit is de charme van den groten eenvoud, die newman ervoer als “Myself and my Creator”. is de mens uiteindelijk voor zichzelf en voor de anderen een geheim, hij is dat niét voor GOD (Die “hart en nieren doorgrondt”; Die, naar johannes‘ woord, ook als ons hart ons beschuldigt, “groter is dan ons hart”). alleen GOD kent een mens grondig. en dàt heeft HIJ door “de profeten” en “de leerlingen” in het eerste en tweede BOEK laten optekenen. de “kennis van goed en kwaad” is niet aan de mensen gegeven, en meteen het oordeel erover. het behoort tot de charme van den eenvoud in een mens zich voor de kennis van zichzelf aan GOD toetevertrouwen, om tot zelfkennis te komen naar HEM te luisteren en het oordeel over zichzelf (én de anderen!) aan HEM overtelaten. johannes tekende van jezus op: dat Hij wist wat er in een mens omgaat, wist wie Hem verraden zou, en niemand Hem dat hoefde te vertellen. deze paar regels zien eruit als “een terzijde”, maar zij bevestigen in al hun eenvoud de bovengenoemde grondstelling. wie de Schrift kan lezen, leest in het avontuur van “de acteurs” erin niet alleen, en bóven dien, Wie jezus is, maar ook wie wij zijn. zie adam en eva al, kaïn en abel, abraham, izaäk, jakob, jozef, saül, david…; de farizeeën en schriftgeleerden, matheus, zacheus, martha en maria, petrus en judas, pilatus en kaïfas enz. zij zijn stuk voor stuk een “beeld” van dé mens, van wat een mens is; een door GOD gegeven eenvoudig “teken” in een concreten mens tot helder, dit is eenvoudig onderricht voor alle mensen. GOD, Die in den hemel is, IS de charme van den eenvoud bij uitstek, en “leert” die beminnelijk menslievend aan de mensen, die op aarde zijn…if they care and are lucky.
de charme van den eenvoud is in een hopeloos versnipperde, verstrooide en ingewikkelde wereld on verpoosd on verdroten bedreigd. wie tóch ervoor opteert, luistere naar jezus: Laten wij gaan naar een stille plek om in te keren en te bidden. de stille plek is de natuurlijke plaats waar de eenvoud onbedreigd kan openbloeien, zijn charme bloot geven en “blij het gouden hart ontsluiten”.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
