|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De taal van de Kerk, “het huis van de Heer”, en meteen van den christen, is wezen lijk ànders, een “vreemde” taal. haar geheim is het geheim van pinksteren: “Allen werden vervuld van de Heilige Geest en begonnen verschillende talen te spreken naargelang de Geest hen liet spreken.”(Ha. 2/4). wat “de Galileeërs” zegden, werd -geheime lijk wonder lijk- door Parten, Meden en Elamieten enz. in hun eigen moedertaal verstaan. wat liet de GEEST hen dan zeggen? dàt had jezus hun al verteld: “Hij zal u alles wat Ik u heb gezegd leren en in herinnering brengen.”. hùn taal was dus duidelijk de taal van CHRISTUS.
het geheim van de taal van “de leerlingen” én hun leerlingen doorheen de eeuwen was en is van in het begin (“In het begin was het Woord”) het geheim van jezus’ woord en van de “tekens” die Hij deed. het geheim van “zo iets”, van een geloofsgeheim dat het breekpunt was en is en blijft waar de enen “bij Hém bleven/blijven” en de anderen “van Hém weggingen/-gaan”. het geheim van de taal van “het huis van de Heer” is en blijft wezen lijk een geloofsgeheim, het geheim van woorden van eeuwig leven (“Gij alleen hebt woorden van eeuwig meven.”), dat alleen oplicht in diegenen die in jezus als GOD den ZOON geloven (“Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.”), die -hoé dan ook, met water of uit en in begeerte- in Hém gedoopt en van Hém doordrenkt zijn. neem gewoon: “Puer natus est nobis, et filius datus est nobis: cujus imperium super humerum ejus: et vocabitur nomen ejus magni consilii Angelus.”; “Hodie Christus natus est: hodie Salvator apparuit: hodie in terra canunt Angeli, laetantur Archangeli: hodie exultant justi, dicentes: Gloria in excelsis Deo, alleluia.”; enz.
met alle hoor-, zicht- en tastbare gevolgen van Dien. de enen juichen; de anderen zeggen meewarig: “Wie kan -in deze ónze tijd van mensen die, geëmancipeerd, zélf zijn gaan denken en voor wie een dergelijke taal als vroom en onrealistisch geklets overkomt- nog langer naar zó iets luisteren?”. een dergelijke taal klinkt vandaag, althans in de “verlichte” wereld der westerse beschaving, inderdaad “vreemd”, “strange”, achterhaald en niet langer “ter zake”. want er zijn andere zaken, concreter zaken, dringender zaken te doen dan zich te verliezen in een dergelijke droomwereld voor kinderen en sukkelaars. de Kerk zit er naast, toont voortdurend nog maar eens dat zij een taal spreekt die (“een discours” pratikeert dat) de mensen niet langer aanspreekt en hen noopt Haar in hun leven opzij te zetten. en inderdaad: enerzijds verdwijnen de aloude tekens van kerstening uit het “openbaar” leven en meteen uit het voelen, denken, doen en spreken van individuen, worden zij vervangen door alom verschijnende heidense, spitsvondig op de geestelijke leegte en consumptiebezetenheid van een ontkerstend publiek inspelende nieuwigheden, en worden bovendien naar het christendom verwijzende woorden en tekens schaamteloos misbruikt en -als een paard van troye- de “HEMELSE” realiteit binnengeloodst. “onze tijd” is de tijd der schaamteloosheid, van het nietsontziend, het sacrale hilarisch afbrekend vrij, dit is los bandig menen, los lippig spreken en los handig schrijven, en door niets gebonden en niets intetomen doen.
en tóch. de taal der Kerk is, als grondig geworteld in en stevig gedragen door het in het eerste en tweede BOEK opgeslagen Woord van GOD, niet alleen een hoogst realistische, hoogst het leven bevorderende en wijze, maar ook bovendien poëtisch ware en poëtisch schone taal, bedoeld om de mensen geestelijk te bevrijden, optevrolijken en te bevredigen, hen van den platten grond op de hoogte van het geheim te tillen. intens aandachtig naar ze luisteren bevrijdt, bevreugdt en bevredigt een mens diep innerlijk meer nog dan intens aandachtig luisteren naar “klassieke” muziek. het laat de waarheid van de Werkelijkheid oplichten, verheugt het hart met een schoonheid die de glans van de waarheid is, en wijst den ten leven te ganen weg. en die het hebben ervaren, weten het en leven, zij het in het verborgene, in de stilte in stilte stil geworden, ervan…door geen lawaaierige, zelfvoldane en zichzelf verheerlijkende, in feite dwaze, mensen gestoord. het geheim van de taal van de Kerk, en meteen van den gekerstenden, is het geheim van de stilte, die nog te vinden is vóór het tabernakel in de overdag open maar lege parochiekerken, bij de monniken en monialen in de abdijen, bij de mystici en de dichterlijke dichterlijk dichtenden. bij die wezen zo zij wezen moeten: aanschouwende en bevroedende in elk uiterste einde ’t oorbegin, den grond van alles; meer gezeid, maar nog niet al: GODS eerstigheid.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
