|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
“Niets dan de waarheid. Zo helpe mij God.”. de adel van een mens “verplicht” hem als hij spreekt de waarheid te zeggen, en als hij schrijft de waarheid te schrijven. de waarheid der dingen zó als zij zijn, de objectieve waarheid te verwoorden. dit is: uit en in den de mensen ingeschapen “goeden” geest met het hart, intellectueel eerlijk en de tekens in ze getrouw ver beeldend niet alleen bij de dingen te zijn, maar ook bij de woorden ervoor. niet te “dobbelen”.
ongehaast. langzaam. “alleen en -hoé dan ook- van geen mensch gestoord” den nodigen tijd nemend en bestedend aan luisteren naar, naderen om scherper toetekijken, de vingertoppen te steken in. waar nodig even stiltestaan om te reflecteren, zowel den vorm als den inhoud opnieuw te lezen, bijtewerken, te verifiëren en eventueel te corrigeren. den tijd nemend om aanhalingen van anderen respectvol en eerlijk nauwkeurig weertegeven. de woorden niet alleen nauwkeurig te spellen, maar ook te laten zeggen wat zij te zeggen hebben om dubbel- of meerzinnigheid, waarmee de lezer alle kanten uit zou kunnen, den pas aftesnijden. om verwarring te vermijden den gedachtengang ordelijk zijn gang te laten gaan. dit is: de dingen duidelijk en helder te schrijven, zó dat de lezer en interpretator geen speld ertussen krijgt. dié care belet de bijdrage van het in spireren, het naar boven dringen en opwellen van diep opgeslagen en in het verborgene gedoken herinneringen niet, noch het golven van de ritmische beweging binnen de zinnen en in het geheel. want precies dit ritmisch bewegen is een onbetwistbaar teken van authenticiteit. bovendien behoedt ongehaastheid voor veel-, eventueel broodschrijverij en bevstigt zij dewaarde van “Non multa, sed multum.”.
solidair. geen mens (“Vae soli.”) is alleen op de wereld, kan de cultuur als VOLtooiing van de schepping alleen verwezenlijken. een mens is niet alleen aangewezen op de bijdrage van anderen, maar ook verplicht op hun bijdrage een beroep te doen door ze in zijn bijdrage te verwerken. intertextualiteit is geen “diefstal”, maar een eresaluut aan anderen op de wijze van hen “aanhalen”, hen niet “vergeten”. aangehaalde van hun inzicht en wijsheid vervulde woorden van anderen “tonen” hoe belangrijk zij zijn in/voor het opbouwen, den vooruitgang van een het bestaan van de mensen bevorderende cultuur. er waren en er zijn zoveel mensen die iets te zeggen gekregen hadden/hebben, het schreven/schrijven en ons te lezen gaven/geven opdat wij, het kiezend, het zouden lezen. het kiezen is al een teken van solidariteit, van aanvoelen en inzien van geestesverwantschap (uit “goeden” geest her- en erkennen, beamen, genieten, onthouden en levend houden van hùn “goeden” geest), van zich met hun wijsheid willen voeden, zich aan ze optrekken en ze niet te “vergeten”. er zijn treffend gearticuleerde inzichten in het door weggenoten geschrevene, die den attenten lezer verheugen, onderduiken, maar op de wijze van in het geheugen blijven hangen en op het gepaste moment weer boven komen, het eigen schrijven niet alleen bevestigend, maar ook verrijkend, hun plaats erin vinden en innemen…om, samenvloeiend, -hangend, -lopend en -werkend op weg te gaan en hun in vloed te vergroten. als “levende wezens” onder de mensen geestelijk, méér nog, GEEST lijk “vruchtbaar te zijn en zich te vermenigvuldigen”, de cultuur van het leven te bevorderen.
als iemand zó schrijft, vervult hij een opdracht. zó schrijven is de waarheid van de werkelijkheid eren, in haar VOLheid laten oplichten, tegen de al of niet bewust gepubliceerde leugen verdedigen, mensen bevrijden en, intens aandachtig creatief op aarde aanwezig, de cultuur van de gemeenschap als cultuur van het leven opbouwen. schrijvend den tuin in zijn OORPRONG lijk “goed zijn” bewarend cultiveren. de waarheid bevrijdt, vervult een mens van vreugde en vrede. zij is VASTE grond onder de voeten en wijst den juisten weg. zij verrijkt een mens met een wijsheid die glanst van GODS WIJSHEID en “het een genoegen vindt in, onder en bij de mensen te vertoeven.”. zó schrijvend legt een mens de link met “wat er geschreven staat”: richt hij zijn vorm en inhoud naar den vorm en inhoud van JAHWEHS Woord in het eerste en van het WOORD in het tweede BOEK, schrijft hij conspirerend met het inspireren van den GEEST en contextueel met de teksten van de “schrijvers”. zó dat zijn woorden verrijkt worden met de originaliteit van den OORSPRONG, een zekerheid, en meteen een vastheid (stabiliteit) krijgen die de wissel zucht en -valligheden (labiliteit) van menselijke woorden overtreffen en hij geen enkele nood heeft zich door het frivole, niets zeggend “misschien” sterk te maken en tegen alle tegenspraak te verzekeren.
“wat er geschreven staat” is het voor- en toonbeeld en meteen bij uitstek én bron van én toetssteen voor wat schrijven is: de waarheid van het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL” op aarde als het lief, schuld- en argeloos kind van de WAARHEID “in steen beitelen”. Haar vrij en vrolijk ontvangen, met zorg dragen, niet aborteren maar laten geboren worden, met liefde optrekken en zó doende tot VOLwassenheid brengen en doen blijven. Haar “uit en in her innering door den Heiligen GEEST van al wat Ik (“Ik bén de Waarheid”) u heb gezegd “, met het in spireren con spirerend en intertextueel verstevigend “op Ons gelijkend” verwoorden zó als zij is. de waarheid is ons, mensen die op aarde zijn, beminnelijk menslievend vóór en aan de voeten gelegd en aan de handen toevertrouwd opdat wij, caring, haar zouden vinden, being lucky herkennen, erkennen en waarderen, en ongeschonden articuleren (sprekend en schrijvend den haar passenden vorm geven). dàt getuigt vanwege GOD niet alleen van een aanmoedigende waardering, maar ook een aanmoedigend vertrouwen in ons. waardering van en vertrouwen in de heerlijke gaven van een fijngevoelig hart, een diep gravend verstand en een tot zien en ver beelden van de tekens in de dingen bekwaam zijnde verbeelding. zó als kunnen spreken is kunnen schrijven een teken van den adel van den mens. en “Adel verplicht.”. dit is: nodigt uit en moedigt aan tot -boven zichzelf uitstijgend want geheime lijk wonder lijk “Plus est en vous!”- ongehinderd ongeremd vrij en vrolijk en te vreden op die opdracht integaan en ze te vervullen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
