|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Een uit mensen geboren en met de hem omgevende mensen verbonden mens, spreekt een vooral door woordenschat opvallende, maar ook door het subtiel “accent” waarmee die woorden uitgesproken worden, van andere talen verschillende taal. dat accent “verraadt” hem als hij in een ander land de taal van dat land spreekt. zelfs binnen het zelfde taalgebied verraadt hem zijn van de andere streektalen van dat gebied verschillend dialekt. (“Zeker, ook gij zijt een van hen; zelfs uw spraak doet u herkennen. “ /Mat. 26,23).
bij den slachter hoort gij een vrouw spreken. en er valt u iets op. “Mevrouw (zegt gij dan geïntrigeerd), zijt gij soms geen Duitse?”. en jawel. met een glimlach antwoordt zij gedecideerd: “Jazeker.”. voor de zoveelste keer wordt uw talenkennis bevestigd. en het wordt een gesprek. zij beaamt volmondig dat een mens zijn accent niet kwijtgeraakt, niet verbergen kan. zó: “Meneer, gij zijt een Limburger.”. en jawel hoor, hij is een Limburger, met dat typisch Limburgs woordgebruik, maar vooral accent. of een Aalstenaar (uw eigen geboortestreek). of een West-Vlaming. of een Antwerpenaar. of een Brusselaar. een gezonde verscheidenheid, die het geleerde maar kunstmatig stijve Algemeen Beschaafd Nederlands heeft willen onderdrukken, maar die een eresaluut aan de eigen streek (de roots) verdient.
maar er is meer. een ànder “accent”. niet dat van den “vorm”, maar van den “inhoud”. het is een feit dat men een mens herkent aan de levensbeschouwing die hij in zijn spreken en schrijven uit. hier komt de luisteraar in aanraking met den geest van den spreker of schrijver, zijn inzicht in, zijn visie op al wat bestaat, zijn leven erin en ermee en het leven der mensen op aarde, en eventueel in den hemel.
zó herkent men gezelle niet alleen aan den vorm, de techniek van zijn gedichten, maar ook aan den inhoud ervan, zijn levensvisie erin. verraadde petrus zich door zijn accent, gezelle “verraadt” zich op de eerste plaats doordat zijn gedichten, niet alleen in de bundel “Gedichten, gezangen en gebeden”, maar in al zijn bundels in wezen psalmen, dit is klaag-, of jubel-, of lof-“gezangen”, in wezen “gebeden” zijn. zijn gedichten weerspiegelen zijn ziel. wat hij zelf bevestigd heeft doordat hij de gaven van dichterlijkheid en dichten als gaven van “den Engel der poëzij”, van GODS GEEST ervaarde en beschouwde en zich meteen met de “schrijvers” van “wat er geschreven staat”, den psalmist en den dichter van het Hooglied in ’t bijzonder, verwant voelde. zie “Ik ben een blomme/ en bloeie vóór uwe oogen/ geweldig zonnelicht,…”, dat als motto draagt “Ego flos (Cant. II.I./ Maar ik ben een crocus van Sjaron, een lelie der dalen!).
zó, en méér, meer nog het eerste en tweede BOEK. het “accent” in de Schrift is GODS “accent”. het komt van “veel hooger daken/ als waarder mensen waken”. wie naar de Schrift luistert, Haar benadert om scherper toetezien, den vinger in Haar steekt, herkent meteen de STEM die er uit opklinkt, van het door de profeten als “Godsspraak van Jahweh”) erkend en bevestigd Woord en van het door jezus als wat de VADER Hem te zeggen gaf erkend en bevestigd WOORD. het is een uniek “accent”, het accent van “woorden van eeuwig leven”, en het laat zich als dusdanig uit en in her innering door den Heiligen GEEST, “Die Heer is en het leven geeft.”, dit is het accent levend maakt, aan de toehoorders en lezers ervan horen en verstaan. het “accent” van de Schrift verrijkt, vergroot, verméért de “letter” met “geest” die een vonk van GODS GEEST is en den luisteraar of lezer via “de aarde” tilt op de duizeling wekkende hoogte van “den HEMEL”. van het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL”. en die het lijf lijk, leven lijk, ervaren, weten het en kùnnen niet niét erover spreken/schrijven omdat het hun leven verVOLt en vervult.
zó, in de lijn op de lijn van de Schrift, het “accent” van die, geworteld in, behoren tot “het huis van de Heer”, “de vergadering”, de Kerk. apostolisch katholieken herkent men, zó als petrus en met hem de andere apostelen, aan de “streektaal” die zij spreken, het “accent” ervan, dat wezen lijk, VOLuit, het accentt van de apostelen is en zó als zij uit en in her innering door den Heiligen GEEST “al wat Ik u heb gezegd” “accentueert. het hoeft dus niemand te verwonderen dat die op “het geruis uit de hemel als van een hevige windvlaag” afkomen en de Kerk horen spreken, verwonderd zeggen: “Zie, zijn allen die daar spreken geen Galileeërs ?”. het “vreemde” van die taal moet hen, in vergelijking met al de, hun min of meer vertrouwde, talen die zij horen, opvallen, te denken, te bevragen, zo niet in vraag te stellen geven, en doet dat ook. het geheim van het accent van de Kerk is het geheim van het accent van de apostelen, en uit dér aard articuleert het geloofsgeheimen die GOD zelf door Zijn Woord en WOORD aan de mensen openbaarde en openbaart. wat de apostelen en de Kerk (de paus, de bisschoppen, de priesters, de leken) “accentueren”, moet geloofd worden op de wijze van: -niét weerbarstig, niét hard nekkig, laat staan smalend, maar- vreemd welwillend ertegenover en teder toegankelijk ervoor en meteen vrij, en vrolijk, en te vreden, geloofd. dàn heeft het pinksterwonder weer plaats: “Allen worden vervuld van de Heilige Geest en beginnen verschillende talen te spreken naargelang de Geest hen laat spreken.”. met als gevolg van Dien: dat ”Parten, Meden en Elamieten,…hen in hun eigen moedertaal horen spreken.”. alle gelovenden horen geheime lijk wonder lijk, op Uw woord, de Kerk (de paus, de bisschoppen, de priesters, de leken) waar ook ter wereld in hun eigen moedertaal spreken, herkennen en verstaan hun “accent”. waarvan de feiten, allereerst in het verborgene, maar ook publiek, legio zijn.
zó hebt gij zelf in wat gij zegt en schrijft uw eigen niet te miskennen noch misteverstaan “accent”. het doorheen al die jaren langzaam duidelijker geworden accent van den vorm; accent van den inhoud. uit en in intens aandachtig luisteren naar, geloven in en volgen van gelijkt het op, is het gedragen door en weerspiegelt het het “accent” van “de profeten” in het eerste, van het door “de leerlingen” (de apostelen) in het tweede BOEK opgetekend WOORD, en van de Kerk. en die bereid is vreemd welwillend ertegenover en teder toegankelijk ervoor intens aandachtig ernaar te luisteren, zal het, ook al ziet het er op het eerste gezicht “moeilijk” uit, herkennen en verstaan…precies omdat het dat andere “accent” weerspiegelt. want alleen die dat andere “accent” herkennen en verstaan zijn daartoe ten VOLLE in staat. Amen. amen en uit.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
