|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Mensen, die op aarde zijn, zijn omringd door, worden geconfronteerd met werkelijkheid, de dingen als feiten die zijn zó als zij zijn, en uitgenodigd onder, met en van ze te leven. daartoe hebben zij vermogens gekregen om die feiten zó als zij zijn ten leven te horen, zien en tasten, door ze be-, ge- en eventueel ontroerd te worden, over ze te denken, tekens in ze te zien en te ver beelden. er is een onlosmakelijk verband tussen mensen en feiten (dingen) op de wijze van fundamenteel met elkaar verbonden zijn. trouw, dit is gehoorzaamheid aan dit verbond, stelt mensen in staat dag na dag VOL te wassen.
die dag (dat etmaal) is deels licht, deels duisternis. de tijd van licht, moment waarop de dingen zichtbaar worden en te zien zijn, is er om wakker te worden en zijn; de tijd van duisternis, moment waarop de dingen onzichtbaar worden en niet te zien zijn, is er om te slapen. gewoon natuur lijk, zó als het binnen het reilen en zeilen van de dingen van de natuur, van de schepping, de mensen inbegrepen, is. meer nog: voor die geloven dat de schepping het werk van den SCHEPPER is, méér. want dat reilen en zeilen gebeurt niet toevallig, niet naar willekeur, is niet wisselvallig, maar OORSPRONG lijk (“In den beginne schiep God hemel en aarde.”) door de LIEFDE als explosie van LIEFDE naar buiten gepland en gewild ordelijk en blijft dat, óók al zien, of voelen, of denken, of fantaseren mensen die het niet geloven, dat anders, ordelijk gebeuren. feite lijk ordelijk. momenten van licht en momenten van duisternis hebben ordelijk plaats, geven tekens van orde af en nodigen de mensen uit die orde te respecteren. concreet: in welken vorm dan ook maar in elk geval aan de natuur gehoorzaam, nu eens wakker te worden om te werken, en dan eens slapen te gaan om te rusten.
dit gebeuren richt zich op den helen mens: “stof” lijk op den groei van het lichaam, “geest” lijk op den groei van de ziel. beide hebben ge woon natuur lijk licht om wakker te zijn en duisternis om te rusten nodig. licht (“De dag gaat open als een gouden roos!”) maakt mensen wakker (en doe des morgens open…mijn blad”). attent om de in het licht zichtbaar geworden dingen te zien en met dit zien iets te doen, te werken. elken dag opnieuw en op nieuw. gewoon. natuur lijk. dàt er licht is dat de dingen uit de duisternis haalt en helder laat verschijnen, en dàt mensen ogen hebben om ze te zien en met ze te werken, is voor die, dichterlijk, ja mystiek bewogen, dat “brandend en tóch niet opbrandend braambos benaderen om scherper toetekijken”, een hen verbazend, zo niet verbijsterend, boeiend wonder. het geheim van hun leven, dat zij zien als GODS geheimenis (“Het leven is, het leven: Gods geheimenis.”). licht doet al dat leeft leven, haalt het overeind, trekt het op. om dit FEIT te kunnen zien hebben de mensen ogen gekregen, om erdoor be-, ge- en ontroerd te kunnen worden een hart, om erover te kunnen denken verstand, om de tekens erin te kunnen zien en ze te ver beelden een verbeelding, en een vrijen wil om vrij en vrolijk en te vreden vreemd welwillend ertegenover en teder toegankelijk ervoor op dit kunnen integaan. te kiezen voor dit FEIT daadwerkelijk zó te zien, het zó te voelen, zó erover te denken en het zó te ver beelden. dit is: van het “stof” lijk licht naar het “geest” lijke overtegaan; van zien naar ZIEN, naar een met Uitzicht-op verrijkt inzicht-in. want het de dingen belichtend licht draagt een teken van het de werkelijkheid, de feiten verlichtend, op het “geest” lijk niveau tillend Licht. het Licht dat de het bestaan der mensen op- en verklarende geloofsgeheimen helder doet zien en meteen dit bestaan op aarde tilt op de hoogte van 10 meter er bóven, bóven de platten grond.
in de “letter” lijke duisternis“verdwijnt” de “letter” lijke gestalte van de feiten. d.w.z.: de dingen zijn er en blijven er, maar zijn niet te zien. zij nodigt, tijdig en tijdelijk, al dat leeft uit om te rusten, tot rust te komen om als het licht verschijnt weer aan den slag te gaan. maar er is ook in en onder de mensen een “geest” lijke duisternis, een ongehoozaamheid aan de OORSPRONG lijke orde, die het gewoon natuur lijk verlangen naar het deze orde verlichtend Licht, naar het zien en ver beelden van de tekens in de feiten en als gevolg van Dien uit en in dit Licht te leven ver-, zo niet uitdooft. een duisternis die de mensen op den platten grond gedrukt houdt en hen belet er bovenuit te stijgen; die het Licht weigert, niet erin gelooft en meteen de openbaring der het leven op aarde naar GOD, Die in den hemel is, optillende, hun inzicht-in met Uitzicht-op verrijkende geloofsgeheimen negeert. een duisternis die “geest” lijk wakker worden en zijn verhindert en, als gevolg van dien, ontroerd te worden, denkend over de dingen te verstaan zó als zij zijn, de tekens van de hemelse Werkelijkheid in de aardse, de feiten, te zien en te ver beelden bemoeilijkt, zo niet belet. het is de duisternis van den chaos, de wan orde, het uiteenwerpen van wat samenhoort, van de ongehoorzaamheid aan de natuur van de schepping, de weigering van het Leven en het Licht.
In wat bestond was Hij het leven,
en het Leven was het licht der mensen.
En het Licht schijnt in de duisternis,
maar de duisternis nam het niet aan. (Joh. 1/4)
maar. en tóch. en zie: die Leeft is het Licht der mensen, Dat de “geest” lijke duisternis verdrijft, de mensen, die op aarde zijn, Inzicht in hun leven geeft én dit Inzicht met Uitzicht op GOD, “Mijn en uw Vader, Die in de hemel is.”, verrijkt, vergroot, verméért. dit is: de mensen die naar Hem luisteren, in Hem geloven en Hem volgen, onderricht en hen, hen vóórgaand, leert zich van den platten grond aftezetten, de vleugels uitteslaan en naar het geheim van de hoogte 10 meter er bóven optestijgen dit is: gehoorzaam aan den natuur lijken gang van zaken, uit GOD geboren hiér en nù uit Zijn VOLHEID (de VOLHEID van het Licht) ontvangend de ene genade na de andere, naar GOD terugtekeren. het Licht verlicht de mensen booms en bijbels, werpt hemel en aarde “aards” én “HEMELS” tot VOLheid van werkelijkheid samen.
het Licht breekt de aarde, de natuur lijke plaats van de mensen, die op aarde zijn, niet af, maar vult haar aan, verVOLt haar, laat haar haar tekentaal spreken als Hij de leliën op het veld of de vogels in de lucht, den herder, den koning, den heer des huizes, den vader, de moeder enz. tekenlijk in Zijn onderricht betrekt. meteen toont Hij, “onderrichtend en tekenen doend”, dàt en hoé Hij om het “aards” welzijn der mensen bekommerd is en verVOLt Hij het bóven dien door het van den “goeden” geest die het met Uitzicht op den hemel verrijkt, te vervullen. zó doende beLicht Hij het bestaan der mensen als opgenomen in het VISIOEN (het geloofsgeheim) van de onverdeelde en door geen mensen te verdelen éénheid van "aarde"”en "HEMEL", de stille plek waar het leven tot VOLheid kan openbloeien. zó bevestigt Hij de waarheid, GOD en mens waardigheid en waarde van de aarde én van al wat er wie er op is. zó hemelt Hij haar én al wat en wie er op is, op en bevestigt Hij de schepping, het bestaan der mensen inbegrepen, als “werk van Zijn handen”, “grote daden van de Heer”, en meteen het “goed”, ja “zeer goed” zijn ervan. in het licht van het Licht verschijnt ons leven als OORSPRONG lijk “goed”, een kostbaar geschenk, de vrijheid, vreugde en vrede belovende en verzekerende zegen van “Mijn en uw Vader, Die in den hemel is.”.
laat het Licht de aarde zelf spreken, het spreekt ook Zelf. het Leven en het Licht der mensen is het WOORD: Weg, Waarheid en Leven. “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.”. geloofsgeheim, dat door het Licht in den vorm van “wat er -als Woord in het eerste en als WOORD in het tweede BOEK- geschreven staat” en aan de mensen te lezen gegeven is, opgehelderd wordt. “Heel onze bekwaamheid komt van God. Hij is het die ons bekwaam gemaakt heeft dienaars te zijn van een nieuw verbond, niet van de letter, maar van de Geest. Want de letter doodt, maar de Geest maakt levend.” (2 Kor. 3/5-6). belicht het Licht wat GOD geschapen heeft (de dingen der aarde en het leven der mensen erop), het belicht bóven dien wat God via mensen niet alleen in stenen platen, maar ook in het hart der mensen geschreven heeft (den bijbel) in den vorm van “Hij zal u alles wat Ik u heb gezegd leren en in herinnering brengen.”. het Licht belicht de woorden van “de profeten” in het eerste en die van “de leerlingen” in het tweede BOEK zó dat het aan mensen gegeven is ze te verstaan. dit is: in de “letter” den “geest” (die van den Heiligen GEEST is,) te ontdekken. met als gevolg van Dien: dat zij bekwaam zijn doorheen de eeuwen de Schrift niet alleen te onthullen, maar ook te ont vouwen. de taal van de Schrift is wezen lijk, geheime lijk wonder lijk, den lezer verbazend, zo niet verbijsterend, tóch wonder lijk boeiend, méér, meer dan woorden van mensen. zij verraadt dichterlijk, “sprekend in gelijkenissen-uit-gelijkenis”, het”accent” van GOD, de streektaal van “den HEMEL”, van den inspirerenden GEEST, “Die Heer is en het leven geeft.”. met als gevolg van Dien: hoezeer (historische, archeologische, filologische, exegetische, literaire enz.) “studie” van de Schrift als informatie van beneden voor het historisch, geografisch enz. verstaan nuttig is, tóch blijft dit alles een pleister op en houten been indien het Licht den lezer niet verlicht, met “informatie van bóven” verrijkt.. dit is: uiteindelijk helpt verstaan wat er staat en te verstaan gegeven wordt. dit FEIT is een geloofsgeheim en kan uit der aard alleen door gelovenden ten VOLLE ervaren worden. ook hiér geldt: “Uw geloof heeft u gered.”. de Schrift verstaan, door Haar geraakt, van “de duisternis” bevrijd, met Zijn vreugde bevreugd en met Zijn vrede bevredigd worden, gebeurt “dankzij Christus”. en “dankzij Christus” heeft ook het beleven van dit verstaan én het (apostolisch) “niet kùnnen niét erover spreken” plaats.
wat dan met “de duisternis” hiér en nù, waarnaar johannes dààr en toén met zijn “Maar de duisternis nam het niet aan.” verwees? de dingen der schepping spreken als Schepping een duidelijke geheime lijk wonder lijk dichterlijke, dit is te zelfder tijd én “aardse” én “HEMELSE” taal., en de mensen hebben uit en in de beminnelijke menslievendheid van den SCHEPPER de heerlijke vermogens gekregen om die taal te verstaan…if they care and are lucky, “als de ziele luistert”, als zij “in het midden van het veld er toe komen in de diepte van den hemel te schouwen”. contemplatief te schouwen, en zó doende de tekens te zien die de dingen afgeven. het is een onomstootbaar feit dat die taal dichterlijk is en uit der aard om ze te verstaan van den lezer ten minste een aanzet van en liefst een intens aandachtig gekoesterde en opgetrokken dichterlijkheid eist. en precies dààr knelt het schoentje. door de (verkeerd begrepen en mis gebruikte) ratio betoverde mensen verliezen onderweg hun hun van in den beginne als kostbaar geschenk meegegeven dichterlijkheid en worden uit der aard onbekwaam het geheim van de dichterlijkheid der dingen en van de die dichterlijkheid bevesteigende taal van de dingen en van de Schrift te “lezen”. door dié ratio betoverd verengen zij hun wetenschappelijke toeleg op en hun practisch bewerken en gebruiken van de dingen tot “nuttigheid”. dit is: maken zij zich van de dingen meester, halen zij ze van hun openbarende functie weg, trekken zij ze naar zich toe en maken ze tot hun slaaf. en, vreemd genoeg, meteen zichzelf tot slaaf van de dingen. zó doende verloederen zij als uitzinnig waanzinnig geworden, onbeschaamd, zonder blikken of blozen op allerlei wijzen de aarde en ontluisteren zij haar. zie den wildgroei van de economie (in wezen gezonde huishoudkunde!), de handel (in wezen eerlijke uitwisseling van goederen), de consumptie (in wezen ten leven evenwichtig gebruik van de goederen), de techniek (in wezen het bewarend bewerken van den tuin), het wegwerpen (in wezen het zinnig vervangen van wat onbruikbaar geworden is door het bruikbare); zie het genieten van vernielen (vandalisme), van angst aanjagen (terrorisme), van produceren van gesofistikeerde wapens (voor oorlogvoeren of moorden), van aborteren van leven in den moederschoot (om van alle last “bevrijd” zijn eigen gang te kunnen gaan), het “menswaardig” beëindigen van het leven van anderen (want nut loos geworden leven), het manipuleren van leven (om het naar eigen hand te zetten), den “droom” van een altijd jong blijvend en van alle lijden verlost on eindigend leven (en wat men daarvoor niet al prijs geeft), van leugen, bedrog, omkoperij, druk en dwang van de de gemeenschap in het ootje nemende schalkaards in de maatschappij (verdelen om te heersen). en zó nog veel meer. nog veel meer dat intellectueel eerlijk en politiek correct verantwoord wordt. want “GOD is dood.”, en “Leve de mensen”. de, van dichtbij be-/geschouwde en als het ware met waanzin geslagen, “duisternis” waant zich sterk genoeg om het Licht (den vuurtoren op de rotsen) in haar vaart te kunnen negeren en veilig de haven te bereiken. als zij het Licht al niet als duisternis doodverft en de “duisternis” krankzinnig als Licht bestempelt. “Zijn ook wij soms blind?”. “Zijn onze wetenschap en zijn onze technische verwezenlijkingen dan uit den boze?”. “Is er wat mis met ons veroveren van de aarde?”. zie, dààr komt de aap uit de mouw. de aarde “veroveren”! een verkeerde, want van den zegen (“Toen zegende God hen en sprak:”/ Gen. 1/28) van den SCHEPPER losgemaakte en Zijn “Zie: Ik geef u al het zaaddragend gewas op de hele aarde,…” vergetende interpretatie van het bijbels “Wees vruchtbaar en vermenigvuldigt u; bevolkt de aarde en onderwerpt haar; heerst over de vissen der zee…” (id.). in de ogen van die zichzelf geëmancipeerd, on-, onder- of bewust van GOD bevrijd hebben, een heerlijke uitdaging (“Vivere periscolosemente!); in de ogen van die in GOD geloven en meteen in de door Hem booms en bijbels geopenbaarde geloofsgeheimen flagrante ongehoorzaamheid, waanzin van mensen, die op aarde zijn, GOD, “Mijn en uw Vader, Die in de hemel is”, gewoon opzij te zetten, zich God te wanen en, vrijgevochten maar verblind blind, zijn eigen gang te gaan. het “charisma” van “de duisternis” mensen met blindheid te slaan en hen ertoe te brengen blinden met zich in den put meeteslepen. het is het “charisma” van den “bozen” geest, die -niét van den Heiligen GEEST, maar- van “den bozen geest” is. van die wat OORSPRONG lijk samenhoort, uiteenwerpt, verdeelt, wat leeft ombrengt en als” her en der verspreide door gieren afgekloofde en door de zon witgeblakerde beenderen” achterlaat.
het reilen en zeilen der mensen op aarde is gekenmerkt door dat de enen het Licht kiezen, en meteen het Leven, en anderen “de duisternis”, en meteen den dood. de dingen der aarde en het Woord en het Woord raden elken mens in ’t bijzonder en alle mensen samen aan: ”Kies dan het Leven!”, en meteen het Licht. met als gevolg van DIEN: dat het leven op aarde van die naar dien raad luisteren, erin geloven en hem in denken, doen en dichten volgen, een ode is aan het Leven, en meteen aan het Licht. een gedicht van dichterlijk schouwenden, schouwende dichterlijk dichtenden. van die met het hart bij de dingen en bij den HEER zijn, wier denken over met Inzicht-in is verrijkt, wier verbeelding de tekens ziet en verbeeldt, en, uit dér aard, wier horen met HOREN, zien met ZIEN, tasten met TASTEN vergroot, verméérd is.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
