|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Geloofsgeheim, dat in de ogen van die niet geloven on geloofwaardig is, ongeloof versterkt en als een enorme dwaasheid, zo niet een ergerlijke provocatie van de menselijke gevoeligheid van het hart, “het gezond verstand” en een gezonde verbeelding in de oren klinkt. en inderdaad, het als waardevol voorstellen van lijden en dood komt op het eerste gezicht als een den de mensen, die op aarde zijn, ingeschapen drang naar menselijk leven en het bewaren ervan miskennenden en vernederenden waanzin over. ware daar niet een tweede gezicht: een door het leven “als brandend en niet opbrandend braambos” geboeid naderen en scherper toekijken, dat dàn, geheime lijk wonder lijk, beloond wordt met het horen van de Stem Die er uit opklinkt. óók al troosten zich de mensen met: (een in feite “letter” lijk, maar niet “geest” lijk beeld): “Hij is als een kaarsje opgebrand en uitgegaan.”, tóch brandt het leven én brandt het niet op en draagt het verhaal van “het brandend braambos” (Ex. 3/1-12) als een teken afgevend van het geheim van ons bestaan op aarde, er toe bij dit geheim als waarheid in den intens aandachtigen lezer ervan te laten oplichten. het geheim van ons bestaan op aarde licht een tip op van zijn meerwaarde, zij méér zijn, meer dan “stof van de aarde genomen”. ons leven is van in het BEGIN tot in het UITEINDE opgehemelde “stof”, door GODS Levensadem beademde “klei”. met àlle gevolgen van Dien, die voor lijden en dood inkluis.
lijden en dood zijn er, en blijkbaar onvermijdelijk, in en onder ons. wij staan er machteloos tegenover, en uit der aard zijn zij een “probleem”. zij zijn on aangenaam, druisen tegen het verlangen van al dat leeft aangenaam en blijvend te kunnen leven in en worden ervaren en gezien als zonder zin. ja, als absurd: zij zouden er niet mogen zijn; zij storen den “droom”, bederven het vlot verlopen van een “gelukkig” bestaan doordat zij den “droom” in een ons water en bloed doen zwetende nachtmerrie veranderen; lijden overvalt ons op de meest onverwachte momenten, en de dood is een ons onverpoosd onverdroten achtervolgend spook; tegen ze vechten is vechten tegen windmolens. wat zou dan wel de waarde van lijden en dood kunnen zijn?
geneesheren, sociologen, hulpverleners, zelfs filosofen en ook wel theologen bijten zich, met de beste bedoelingen, maar tóch weerloos, de tanden erop stuk. want de feiten zijn er, en feiten zijn en blijven feiten, en tegen ze helpt louter menselijk nauwelijks iets. realisme leert dat het leven van een mens, elken mens, gevuld wordt en blijft met “goede” én “kwade” dagen al de dagen ervan. van in den moederschoot tot op het sterfbed. “Elk huisje heeft zijn kruisje.”. zó drukten indertijd vrome mensen dat, met een knipoog naar jezus’ kruis, uit, en doen vromen dat hiér en nu nog. en inderdaad, het teken van het kruis is een teken om lijden en dood te duiden, hun een positieven (verlossenden) zin te geven. en het is en blijft, hoezeer het ook hier en daar én op concrete plaatsen én in concrete harten “verwijderd” wordt, concreet buiten en binnen wereldwijd te vinden, wordt als geloofsgeheim wereldwijd verkondigt.
want er is een tweede gezicht, dat ermee begaafde mensen de dingen ànders doet zien, lijden en dood inbegrepen. de positieve, het reële leven van de mensen opbouwende zin van het geheim van lijden en dood klaart op in die, door het “avontuur” van jezus geïnspireerd, lijden en dood als een geloofsgeheim begrepen hebben en meteen de waarde ervan. een opgehemeld realisme en opgehemelde realisten tillen moeiteloos, zij het geheime lijk wonder lijk, in het verborgene, op Uw woord, het aards realisme op de hoogte van 10 meter bóven den platten grond. hoogte, die hun natuur lijke plaats is: daar waar de “letter” door den “geest” uit het graf gehaald en tot leven gewekt wordt; lijden en dood verschijnen en gezien kunnen worden zó als zij van in het BEGIN tot in het UITEINDE zijn.
jezus heeft geleden en stierf (“gaf de g/Geest”) aan een kruis. “Die geleden heeft onder Pontius Pilatus, gekruisgd is, gestorven en begraven.”. ter bevrijding, verlossing van het “kwaad” in en onder de mensen. het is een FEIT, dat op de hoogte van een geloofsgeheim is getild. en HET “zien”, het enigszins begrijpen, met het hart er bij zijn het “zien en zijn plaats in het concrete leven geven, veronderstelt in de ons door “de leerlingen” (apostelen) overgeleverde en in het apostolisch credo opgetekende geloofsgeheimen geloven. een geloven dat, zó als de ervarinng ons leert, redt. dit is: van droefheid om, laat staan opstand tegen lijden en dood bevrijdt, ons bevreugdt omdat het enerzijds beknelling, benauwing, angst voor en ongenoegen om wegneemt en anderzijds de waarde ervan doet zien, en ons bevredigt omdat het on rust weg neemt en ons met innerlijke rust (die rijker, méér, veel meer is dan stoïcijnse berusting), ja vrede (die “van GOD is, en die de wereld niet kan geven.”) vervult.
door Zijn niet alleen aanvaarden, maar ook, “obediens usqua ad mortem” in Zich laten plaats hebben van lijden en dood, heeft Hij ze binnen ons leven op aarde van VOLLEN zin vervuld, als kostbare, niet alleen ons leven hiér en nù, maar ook, en bóven dien, hiér-en-nù-nà, met eeuwigheidswaarde verrijkende waarde BEGROND en mogelijk gemaakt. Zijn lijden en dood zíjn en blijven voor de mensen een kostbare, hen bevrijdende, bevreugdende en bevredigende waarde, want zij dragen verrijzenis, Opstanding uit lijden en dood in zich. met als gevolg van DIEN: dat zó als Hij lijden en dood niet alleen aanvaarden, maar ze ook gehoorzaam aan den VADER in zich laten plaats hebben, met verrijzenis, Opstanding verrijkt, verméérd worden. Opstanding uit benauwenis, angst voor, verdriet om, laat staan opstandigheid tegen, heeft óók hiér en nù al plaats en vervult een mens met een diep innerlijken vrede…die niet van deze wereld is. en die dàt heeft mogen ervaren en blijft ervaren, weet, FEIT lijk, wat hij zegt en schrijft en kàn niet het niét zeggen en schrijven. “Wees Gij ons leven door Uw dood.”. dit is méér, meer dan een “literaire” figuur. het is in dit tijd lijk leven een woord van eeuwig leven. een woord dat uit en in her innering door den Heiligen GEEST in opdacht van jezus CHRISTUS van jezus CHRISTUS getuigt, van de ons leven bevestigende en bevorderende waarde van lijden en dood inbegrepen.
het sterkste getuigenis daarvan is het intens aandachtig meevieren van de eucharistie als den concreten (door ons te horen, zien en tasten) vorm dien jezus aan Zijn hiér en nù onder ons wonen, Zijn Zijn tent onder ons opslaan gegeven heeft. zij is de concrete plaats waar Zijn lijden, dood en verrijzenis geheime lijk wonder lijk, op Zijn woord, plaats hebben, en meteen de concrete gestalte van de waarde van óns met verrijzenis verrijkt lijden en verrijkten dood. met “Neemt en eet hiervan allen, want dit is Mijn lichaam.” en “Neemt en drinkt allen hieruit, want dit is de kelk van Mijn bloed…dat voor u en voor alle mensen vergoten zal worden tot vergiffenis van de zonden.” nodigt jezus ons uit uit en in Zijn gezindheid niet alleen aan Zíjn lijden en dood, maar ook aan óns lijden en ónzen dood deeltenemen. dit is: “dàt brood dat gebroken moet worden ” en “dién kelk die vergoten moet worden “ van óns lijden en onzen dood te eten en te drinken. zich met Hém in dat breken en drinken verenigen is helder (hoor-, zicht- en tastbaar) tonen: dat wij geloven in de verlossende waarde van Zijn lijden en dood; dat wij daarvoor dankbaar zijn en dat wij door het aanvaarden en in ons laten plaats hebben van óns lijden en dood eraan willen deelnemen. dit is: dat wij bereid zijn ons als brood te laten breken en als kelk te laten vergieten, en meteen aan Zijn verlossingswerk in ons en voor alle mensen deeltenemen. want de waarde van het aanvaarden en laten plaats hebben van óns lijden en ónze dood houdt niet alleen ónze verlossing, maar te zelfder tijd die van de andere mensen in. groot geloofsgeheim, waarvan het beleven ons bestaan op aarde van gedaante veràndert.
zijn de goede en kwade dagen al de dagen van ons leven een feit, ook dat de goede in wezen “goed” zijn én de kwade geheime lijk wonder lijk, op Uw woord (“Neem uw bed op en loop.”) tot “goede” van gedaante (hoe zij zich op het eerste gezicht aan ons voordoen) verànderd worden (zich zó als zij op het tweede gezicht zijn aan ons voordoen). dàt is geen goedkope, vrome, naieve “droom”, maar een door velen ervaren, éénsgezind gelijkgezind gesproken en geschreven Werkelijkheid, Die helder op de hoogte van 10 meter bóven den platten grond “verschijnt”, “gelezen” kan worden en “gelezen” wordt. lijden en dood zijn niet absurd, maar hebben een in jezus CHRISTUS’ lijden en dood GEGRONDE, de mensen bevrijdende, bevreugdende en bevredigende en uit dér aard kostbare waarde.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
