|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Om wat duivels (duivel lijk) is te begrijpen is het goed, zo niet noodzakelijk, het te stellen tegenover wat “HEMELS” (GOD lijk) is.
GOD is de EERSTE; is VOL “goed” (heilig) en schept uit dér aard wat “goed” is. dit is: maakt “hemel en aarde” op de wijze van alle delen ervan tot een onverdeeld en onverdeelbaar geheel (heelal) samentewerpen. GOD is, als Zelf een onverdeeld, innig verzameld (samen zijnd samenwerkend), veréénd geheel van VADER, ZOON en GEEST zijnd, WEZEN lijk een verzamelaar, samenwerper van al wat Hij VADER lijk schept, ZOON lijk verlost en GEEST lijk heiligt. en wel op de liefdevolle, tedere, zorgzame wijze van “zó als een klokhen haar kuikentjes onder de vleugels samenbrengt en -houdt.”. samenbrengen, verzamelen, samenwerpen is van GOD, Die in den hemel is, en uit dér aard “HEMELS”, én is in en onder de mensen, die op aarde zijn, hun ingeschapen óók zó.
samenbrengen, verzamelen, samenwerpen is in en onder de mensen op aarde hemels. uit en in de gezindheid die eigen is aan GOD, naar dié gezindheid luisterend, in ze gelovend en ze volgend, bewerken de mensen de hun vóór de voeten aan de voeten gelegde en aan de handen toevertrouwde dingen op de juiste, dit is natuur lijke wijze als zij ze, aan hun OORSPRONG lijk samenhoren gehoorzaam, samenwerpen en houden. de dingen weten “instinctief” dat zij samenhoren, willen “instinctief” dat de mensen ze ook laten samenwerken en verzetten zich “instinctief” tegen de mensen, werken hen (“als een prikkel”) tegen als zij ze uiteenwerpen. zó weet, bij voorbeeld, een hout bewerker heel goed dat hij bij het schaven de richting van de door de groeiringen gevormde lijnen in het stuk hout moet “volgen” en dat tegen dié richting ingaan betekent het stuk hout verknoeien. de dingen willen samenblijven en wijzen de mensen zelf bij het ze bewerken den te volgen weg. zó horen ook de mensen samen en wijst dit samenhoren hun den bij het bewerken van gemeenschap te volgen weg: den weg van samenwerken. de dingen bewerken eist samenwerken; samenleven eist de richting volgen die in de mensen ingeschapen geschreven en geduid staat: elkaar liefhebben op de wijze van samenwerpen, verzamelen. zie als voorbeelden een huwelijk; of een gezin; of een buurt; of een dorp; of een land, of de hele wereld. als zij onder elkaar dié richt lijn niet volgen, verknoeien zij de samenleving. zie als voorbeeld onder de mensen welke door de mensen aan die natuur lijke verzamelingen aangebrachte “scheiding” dan ook. bovendien, en bóven dien, is dingen en mensen verzamelen te zelfder tijd de gezindheid van GOD een hoor-, zicht- en tastbare gestalte geven, en meteen een teken van “goeden” (HEMELSEN), het leven der mensen bevorderenden geest (met alle aangename gevolgen van Dien); gaat dingen en mensen uiteenwerpen tegen die gezindheid in en is meteen een teken van “bozen” (duivelsen), het leven der mensen beschadigenden geest (met alle nare gevolgen van dien).
de duivel is geen “fictie”, geen “denkbeeld” van mensen, maar een, zij het naar zíjn wijze op zíjn wijze, evenzeer als de slang door ons te horen, zien en tasten werkelijkheid. hij is wezen lijk dé uiteenwerper (diabolos), die wat GOD samengeworpen heeft probeert uiteentewerpen, te verdelen en te verstrooien; de “boze geest”. dàt uiteenwerpen doet hij niet zélf, maar hij haalt mensen daartoe over door te “inspireren”: een “bozen” geest in hen te blazen. geheim van GOD, en meteen geloofsgeheim van de mensen. die “boze” geest draait wat OORSPRONG lijk “goed” is, naar “kwaad” om, perverteert het. “kwaad” is geperverteerd “goed”, geperverteerd “werk van Zijn handen”. de uiteenwerper kan maar uiteenwerpen, verdelen en verstrooien wat GOD samengeworpen, verzameld, samengebracht heeft. en uit dér aard is hij “der Geist, der stets verneint.”. hij is “neen”, “Non serviam!”. diegene die, daar hij niet opbouwen kan, wat opgebouwd is hardnekkig, weerbarstig, ongehoorzaam, onhandelbaar tegendraads, jaloers en nijdig afbreekt, en daarin zijn genoegen, levensvervulling zoekt en vindt. het vreemde is dat precies wie mensen aan het werk ziet, door wat hij in mensen te zien krijgt, het “beeld” van den duivel ontdekt, en meteen het “beeld” van wat duivels is. wij kunnen den duivel niet zien, maar kunnen hem horen, zien en tasten in wat mensen denken, doen en zeggen. wat er op wijst dàt en hoé hij voluit de antipode van GOD (Dien wij ook niet kunnen zien, maar die wij kunnen herkennen in wat mensen over Hem denken, door Hem geïnspireerd doen en dichten) is. de duivel is als “de boze geest” de negatie van GOD als “goede” (Heilige) GEEST; als “neen” de negatie van GODS “ja”; als aanstichter tot ongehoorzaamheid (zie eva en adam, dit is: de mensen) de antipode van GODS tot gehoorzaamheid uitnodigenden Heiligen GEEST. het “werk” van den duivel is: pogen (want meer kan hij niet en laat GOD niet toe) het “goede” te negeren en het “kwade” te stichten; de aarde met al wat en wie er op is, te beschadigen, te verloederen, te verwilderen, zo niet te vernielen. zijn “drama” is: dat hij niet meer kan dan hier op aarde, de enige plaats die hem ter beschikking is gesteld (zie job), te pogen onder de leuze “Divide, et impera!” wat samengeworpen is uiteentewerpen, te verdelen en te verstrooien.
in feite stelt hij zich aan en maakt hij zich belachelijk, ware daar niet het andere feit van de “erfenis”: de “boze” geest in mensen die het niet nalaten kunnen nijdig, jaloers, genoegen vindend in “vandalisme” wat hier op aarde samengeworpen is uiteentewerpen, te verdelen en te verstrooien op de wijze van de aarde, met al wat en wie er op is, aftebreken, te verloederen, te verwilderen, den dood te “cultiveren” in plaats van het leven. de dingen en de mensen uiteenwerpen is duivels. het is van in den beginne gebeurd, gebeurt hiér en nù, en zal blijkbaar (waarnaar jezus met “Ik zal met u zijn tot het einde der aarde.” verwijst) wel blijven gebeuren tot het einde der aarde. door een “bozen” geest, die van “den bozen geest” is, gedreven, blijven mensen (gehuwden, gezinnen, buren, mededorpelingen, landen, blanken en kleurlingen, talen van hier en talen van daar, armen en rijken, zwakken en sterken) uiteenwerpen, verdelen, verstrooien. althans blijven zij “pogen” dat te doen. want het is niet zeker dat wat zich als zodanig aan ons voordoet, in feite zó is, omdat het wel eens, op het tweede gezicht dan, ànders zou kunnen zijn dan het zich op het eerste gezicht aan ons voordoet. ànders als GODS geheim, en uit dér aard een geheim, een geloofsgeheim voor ons en een teken van hoop op “een goeden afloop” uit en in vertrouwen op GOD, Die niet alleen den uiteenwerper overwint (“op den buik doet kruipen en stof vreten”), maar ook “de wereld”.
samenwerpen, verzamelen, verenigen is in mensen, die op aarde zijn, GOD lijk: van GOD, Die in den hemel is. zij verànderen het “verloren paradijs” in het “opnieuw gewonnen paradijs” van vrijheid, vreugde en vrede in/uit samenvloeien, -hangen, -lopen en –werken. waarvan de feiten, naast de luidruchtige andere en zij het in stilte, in het verborgene, geheime lijk wonder lijk op Uw woord, legio zijn. de cultuur van het leven (onbaatzuchtige liefde, die zó als een klokhen haar kuikentjes onder de vleugels verzamelt, mensen samenbrengt) is sterker dan de cultuur van den dood (van nijd, haat, heers-, geld- en roemzucht, die massaal met de leuze “Divide, et impera!” en opgeheven vuisten de straat opgaan.).
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
