|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
In de plaats van met woorden spreekt het lichaam als het ware als vanzelf, gewoon door er te zijn, ook een onhoorbare, maar niet te min zichtbare taal. zelfs zwijgen is al een taal. het lichaam leeft, en spreekt uit der aard (“spreekt het al dat leeft een taal). zie de manier van lopen, zitten, liggen; van (glim)lachen en wenen; van knikken, het hoofd opheffen of neerbuigen; knielen; op de knieën zich buigen en met het voorhoofd den grond raken of met de lippen kussen; de ogen op- of neerslaan; de hand uitstrekken, ermee wuiven of iemand/iets afwijzen; iets of iemand trappen, vertrappen; spuwen, en zó meer. allemaal wijzen die verwijzen naar, iets be tekenen, vonken afgeven, “spreken”. zij zijn gebaren (hoe men zich gedraagt), nog ouder dan de straat (als in de dieren terugtevinden ouder dan spreken), de taal der doven en stommen, der acteurs ten tijde van “de stomme film”. “gebaren” is een geheim van al dat leeft, van binnen uit beweegt. óók van die spreken en als vanzelf hun woorden met gebaren “onderstrepen” alsof woorden niet zouden volstaan, in gebaren vertaald, geschreven woorden liefst luidop gelezen, dit is “gesproken” zouden moeten worden.
het geheim van de lichaamstaal der mensen is: dat zij materieel hoor- zicht- en tastbaar vonken van geest afgeven en uit der aard de mensen bóven den platten grond tillen, hun een wenk geven dat zij méér zijn, meer dan louter materie. begeest lichaam; belichaamde geest. zij onderstrepen de vreemde, bewondering waardige wonder lijke uitwisseling tussen materie en geest, geest en materie, die een licht werpt op het historisch FEIT dàt en hoé mensen OORSPRONG lijk met GODS ADEM tot “levende wezens” beademde klei zijn, en Dat zó doende het bestaan van de aarde én op aarde als meer dan “aards” openbaart. kùnnen “gebaren” is een gave, die het “werken” van GODS GEEST in mensen her innert en uit der aard een gave van den Heiligen GEEST is; méér; meer dan het blaffen of kwispelstaarten van een hond, het blazen van een getergde kat, het waarschuwend “schreeuwen” of lokkend zingen van merels, en zó meer. en het werkt als woorden niet of niet meer kunnen werken.
bovendien is “gebaren” een fijnzinnig stilistisch element, dat, bij voorbeeld, in de Schrift schering en inslag is, verwonderd doet opkijken, aantrekt, boeit en te voelen, denken en verbeelden geeft. zó spreekt de psalmist: “…bewogen de lippen en schudden het hoofd.”. alsof hij te ver afstond om te horen wat zij zegden of mompelden. zó toont hij hier, zó als trouwens alle dichtenden in de Schrift, op een ons verrassend wijze dàt en hoé hij uit ervaring (intens aandachtige aanwezigheid) de mensen kent en hun “gebaren” stilistisch kan laten werken. verbergen zij hun mening, durven zij ze niet uitspreken, of vinden zij het, want als onbegrijpelijk en onzinnig, niet de moeite waard om er woorden aan te verspillen? in elk geval “bewogen de lippen en schudden het hoofd” werkt voor een goeden verstaander sterker dan woorden, bevestigt het “hoe de mensen zijn” en treft, raakt het den lezer. het is geen uiting van mede lijden, maar van onbegrip, niet akkoord gaan met en afstand nemen van. zó zegt hij ook: “Nijg Uw oor naar mijn smeken.”. wie het oor nijgt naar, wil -in tegenstelling tot diegenen die de oren dichtstoppen- welwillend helder verstaan en “toont” dat door dit gebaar. ervaring in verband met mensen hevelt de dichtende hiér naar GOD over en onderstreept daardoor fijnzinnig stilistisch dat GOD voor hem geen houten, zilveren of gouden beeld is dat oren heeft, maar niet hoort, maar een LEVENDE, Die de levenden beminnelijk menslievend nabij is en blijft. Die op de wijze van gebed aanspreekbaar is en biddend aangesproken kan worden. en zó meer in de Schrift. meer dat de warme relatie tussen GOD en de mensen, de mensen en GOD, bevestigt en fijnzinnig te horen, zien en tasten, voelen, overdenken en ver beelden geeft.
en dàt is precies de diepe zin en kostbare waarde van een van alle “slakken” gezuiverde, goed begrepen en in allen eenvoud geuitte en beleefde liturgie. zó als zij meegemaakt en beleefd kan worden in wat monniken ons in hun abdijen caring and being lucky aanbieden. precies dààr worden het woord, het Schriftwoord in ’t bijzonder, en de lichaamstaal op de hoogte van het “mysterie”, 10 meter bóven den platten grond getild en wordt het geloven van gelovigen gevoed en bevorderd. wordt het “mysterie”, en meteen dat geloven erin, niét onder mens lijke meningen en het gebaren ervan bedolven, maar eenvoudig en helder “bewaard”.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
