|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Het blijkt vanzelfsprekend te zijn dat mensen hun ervaringen een naam geven, ze noemen op de wijze van ze uitspreken, eventueel uitschrijven. dit is: ze binnen een gesprek of een geschreven tekst aan anderen meedelen. in feite is het een wonder, het geheim van den mens. een mens kan leren spreken, en, eens zich daarvan bewust, kan hij (zie Bie) nauwelijks nog zwijgen. spreken/schrijven is een bijzondere wijze van met anderen communiceren en precies door dit communiceren bevestigt de mens zichzelf, zijn bestaan met al wat bestaat. door te spreken (of te schrijven) bevestigt hij zij eigen bestaan en (door het een naam te geven) dat van al wat bestaat. anderzijds wordt hij door de dingen en andere mensen toe- en aangesproken, en bevestigen die hem toe- en aanspreken dat hij bestaat. met de dingen en met medemensen een gesprek kunnen aangaan is een heerlijk geschenk, een bewondering waardige uitwisseling van bestaan, van ervaringen, die mede den groei (het VOL wassen) niet alleen mogelijk maakt, maar ook een conditio sine qua non ervoor is. door anderen toe- en aangesproken worden, verrijkt het bestaan van een mens op een geheime lijk wonder lijke wijze, zó als spreken, woorden vormen en ze aan anderen toevertrouwen, het bestaan van anderen geheime lijk wonder lijk verrijkt, met ervaringen vervult en verVOLt. en dàt bevestigen het zich herinneren en het denken over de eigen ervaringen onverpoosd onverdroten.
een mens wil waarheid, de zekerheid dat zijn ervaringen “juist”, dit is waarachtig, GOD en mens waardig en waardevol zijn, en uit der aard zijn spreken/schrijven niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen constructief, de moeite waard. met anderen in gesprek treden, dit is anderen wat men schrijft te lezen aanbieden of naar anderen luisteren, wat anderen schreven lezen, is geen “spel met woorden”, geen tijdverdrijf, maar uit en in (h)erkenning van de intrinsieke waarde van en respect voor het woord intens aandachtig actief/passief deelnemen aan de lessen van een leerschool. om te leren, niet alleen informatie optedoen, maar vooral om wijs te worden, levenswijs. een dergelijk “gesprek” bevestigt niet alleen (negatief) dat het niet goed is dat een mens alleen zou zijn, maar ook dat communicatie, die wezen lijk een deelnemend aan deelnemen aan de bezorgdheid voor anderen op de wijze van hun leven bevorderen betekent en uit dér aard het onderhouden van GODS levenswoord: “Bemin uw naaste als uzelf.”).
contemplerend in eigen ziel kijkend, valt het u meer en meer op dat gij geneigd zijt uw ervaringen aan wat anderen zeggen en schrijven te toetsen en dat gij ze “als vanzelf” met het woord van anderen onderbouwt. een voorbeeld: gij aanschouwt hiér en nù hoe heerlijk het land hiér en nù “uitgedost” staat, en het doet u wat. niet alleen de vers bewerkte velden doen u goed, maar vooral het nieuwe groen grijpt u in al zijn frisheid aan en doet “als vanzelf” het heerlijk woord van gezelle over het lentegroen: “…nog onbestoven”, in u opwellen. hoe simpel, ongevangen en onbevangen, ja “als vanzelf”, leidt deze dichterlijk dichtende via dit “nog onbestoven” den aandachtigen lezer dichterlijk van het fysische en zelfs metafysische naar het meta metafysische: het “schuldeloze”, het “zoo ’t God geliefde; daar God u eens te willen koos”, door geen “kwaad” bezoedelde, en de (ter wille van de “schuld” in zichzelf en de mensen getemperde) vreugde die hij daaraan beleeft en waarnaar hij als “de blomme, die vóór Uwe ooge bloeit en des morgens open en des avonds toe doet haar blad”, verlangend uitkijkt. én het meta metafysisch verdriet dat ter wille van ervaring van het door het leven op aarde “bestoven” worden achter het “nog” verborgen ligt. door dit simpel ”nog onbestoven” stijgt hij naar de hoogte van het 10 meter bóven den platten grond en wil hij meteen den lezer van de Werkelijkheid van dié hoogte bewust maken en naar die hoogte optillen. ja, dit “nog onbestoven” heeft zich in u vastgehaakt, is meteen, zó als zovele simpele “gezegden” in zijn gedichten, diep in u opgeslagen en komt te gepaster tijd associatief telkens weer boven. zó ook zovele in vertellingen of gedichten gegrifte “woorden” van zovele dichterlijk dichtenden, die te gepaster tijd associatief “opwellen”, uw momentele emoties, gedachten over of beelden komen schragen en als “goed” bevestigen. dit onverpoosd onverdroten overal ter wereld tussen mensen plaatshebbend woordgebeuren bouwt de geschiedenis van de wereld, van de mensen op aarde inkluis, op doordat het verworven goederen opslaat en verderreikt. zò dat wat de ene verworven heeft, anderen ten goede komt. dit woordgebeuren is in zijn VOLheid van waarachtig, GOD en mens waardig en waardevol bevestiging van wijsheid die in steen gebeiteld is en blijft. het woord van de ene wijze bevestigt het woord van de andere; dat van een anderen bevestigt het woord van de enen. zó dat zij samen, dit is veréénd, verzameld, eensgezind, eensluidend en eenshandelend opgroeien. met als gevolg van Dien: samen bestand zijn tegen een de wereld overwoekerende en uit der aard beschadigende on wijsheid
opgroeien is wezen lijk geestelijk overeind komen, zich van den platten grond afzetten, de vleugels uitslaan en vliegen. tijdens dit “proces” wordt de ene wijsheid door toetsing aan onverpoosd onverdroten met andere vermeerd; wordt de ene ervaring door de verwoorde wijsheid van anderen door toetsing aan geschraagd en als “goed” bevestigd. zó opent de ogen voor en bevestigt de doorheen de eeuwen in “spreekwoorden” gebeitelde levenswijsheid eigen levenservaring tot levenswijsheid. gij kunt, door de wijsheid van anderen ondersteund, onbevangen, ongeremd en ongeïntimideerd “om ’t minste groen een stapke ommedoen”; de bloemen langs den watergracht “aanschouwen” als die “wezen zoo zij wezen moeten”; “den verloren zoon weer opnemen”; niet ingaan op de altemenselijke neiging tot “morren” en “weggaan”, maar niettegenstaande het “her en der verergerend gerrebekken” tóch “bij Hem blijven”.
“wat er geschreven staat” is wezen lijk, geheime lijk wonder lijk, hoogste en diepste, langste en breedste verwoorde levenswijsheid-uit-ervaring. uit geloofservaring (tot “HEMELSE” OPgetilde “aardse” ervaring). uit dér aard herkent gij in de woorden van “de profeten” en van “de leerlingen” uw eigen ervaring als OPgetilde en bevestigen “de profeten” en “de leerlingen” uw eigen ervaringen als “goed”, als VOL. dit is: VOLheid uit en in Zijn VOLHEID. met als gevolg van Dien: de hoogste levenswijsheid op aarde GRONDt in GODS WIJSHEID; “naar Hem luisteren”, “in Mij geloven” en “Mij volgen” betekent komen tot de hoogste levenswijsheid op aarde.
“Naar Wie anders zouden wij gaan? Gij alleen hebt woorden van eeuwig leven.”
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
