|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De modale mens houdt niet ervan fouten te maken en kan dat moeilijk verdragen/verkroppen wegens de daaraan verbonden hem berokkende materiële of geestelijke “beschadiging”? of wegens een zekere “trots”? en de daaruit voortvloeiende “schaamte” tegenover zichzelf of en vooral de anderen? of wegens zijn het gevoel bevredigend, zijn verstand bevestigend of in zijn verbeelding verborgen verlangen naar “perfectie”? fouten maken is een feit, blijkt den mens aangeboren te zijn en uit der aard onvermijdelijk. naarmate een mens elken dag een dagje ouder wordt, maakt hij meer fouten en stapelen die zich op. if he cares and is lucky: als duur te betalen maar uiteindelijk hem verrijkend leer geld.
anderzijds maakt een mens in zijn in feite uit goede en kwade dagen, wel en wee bestaande leven, even door hem niet te vermijden, wel heelwat mee aan hem vóór de voeten aan de voeten gelegde en aan de handen toevertrouwde “goede” dingen, én “kwade”. uit een gemeenschap geboren, behoort hij tot die gemeenschap, leeft er in en met, en wordt uit der aard ook door de fouten van anderen geraakt. zó als de individuele mens is ook die gemeenschap on volmaakt en “zijn de tanden van de kinderen doordat die van de ouders door zure druiven aangetast zijn, aangetast.”. daarover kankeren helpt niet. wel helpt te leren ermee te leven op de wijze wijze van aanvaarden en, in het verborgene, geheime lijk wonder lijk wijs wordend, het negatieve naar het positieve, het afbrekende naar het opbouwende omtebuigen. dit is: het leer geld betalend ervan te leren hoe verder te leven.
wat men voor eigen fouten én voor de fouten van anderen moet betalen blijkt voor die, fijn voelend, intelligent (de dingen “lezend”) en met de verbeelding de tekens die zij afgeven ziend, nadert om scherper te kijken, eerder hem verrijkend dan hem verarmend te zijn. interesse en uit der aard intens aandachtige en creatieve, dit is on onverschillige aanwezigheid bij het onvermijdelijke doet in den mens een inzicht in de realiteit, de dingen, niet zó als men ze “droomt” maar zó als zij zijn, groeien, dat vreemd, ja wonder lijk en in ‘t verborgene met een geruststellend, rust brengend uitzicht verrijkt. een uitzicht op de uiteindelijke bevrijding uit een verlammende benauwd- en bevangenheid, die bovendien diep innerlijke, door geen oppervlakkigen “storm” te ondermijnen, laat staan te vernielen vreugde en vrede schept.
eigen fouten zijn er geweest, zijn er en blijven er zijn. maar. en tóch. en zie: zij zijn, niét zoals men zegt als een “verleden” onuitwisbaar en achtervolgen uit der aard niet noodzakelijk den mens onverpoosd onverdroten. in feite zijn zij een “beproeving” die den mens uitdaagt te tonen wie hij eigenlijk is: ter wille van zich erdoor laten vloeren onrijp en dus onwijs, of door ze te erkennen en van ze te leren volwassen geworden en dus wijs. wijsheid leert den mens te erkennen én te aanvaarden dat hij beperkt is (“Het vlees is zwak,”) en zich intespannen om zijn emoties, denken en doen en meteen zijn leven door beheersing te verbeteren (“de geest is gewillig.”) en uit der aard uit neerdrukkende ontmoediging weer overeind te komen. van kleine fouten leren leert gaandeweg van grote fouten leren en beide zó doende “overwinnen”, uitwissen, constructief laten werken. dàt heeft GOD óns in feite als geloofsgeheim door “de profeten” en “de leerlingen” verkondigd en laat HIJ jezus de mensen dààr van bewust maken waar Hij tot den Vader bidt en meteen de mensen leert bidden: “Vergeef ons onze schulden tegenover U en help ons anderen hun schuld tegenover ons kwijtschelden.”. wat inhoudt: dat die onvermijdelijke fouten in feite ons “gegeven” en bedoeld zijn -niét “opdat wij zouden verloren gaan”, maar- “opdat wij naar den wens van den VADER en den ZOON en den GEEST niet zouden verloren gaan” doordat wij ze een kans geven dat zij aan onze verlossing, ons heil zouden bijdragen; ons “gegeven” om ons te tonen dat ónze volmaaktheid wezen lijk en ànders dan die van GOD een onvolmaakte volmaaktheid is, genoeg om genoegen ermee te nemen en genoegen eraan te beleven. dit is: if we care and are lucky bereid zijn om onze fouten niet te “vervloeken”, maar te “zegenen”, het leergeld te betalen én van ze te leren; ons “gegeven” om geleidelijk óók via de begane fouten wijs te worden.
fouten van anderen zijn er geweest, zijn er en zullen er blijven zjn. maar. en tóch. en zie: zij zijn, uit en in GODS geloofsgeheime lijke beroemde barmhartigheid, niet onuitwisbaar en hoeven ons niet noodzakelijk te blijven achtervolgen. dit GEHEIM van GOD, Die in den hemel is, is het hun leven opbouwend geloofsgeheim van die geloven in den NAAM van GOD den VADER SCHEPPER, GOD den ZOON VERLOSSER van die Schepping en GOD den Heiligen GEEST VOLTOOIER ervan. geheim dat leert “vergeven” én “vergeten”. dit is: het ervoor te betalen leergeld (het bijna on menslijke van vooral dan dit “vergeten”) optimaal zijn “goede” vruchten te laten dragen. “vergeven” betekent in feite: aan GOD vragen dat HIJ die anderen hun fouten zou vergeven. een heel mooi gebaar, zo niet het mooiste, dat een mens kan “doen”, en dat het ”vergeten” in zich bevat en uit der aard gemakkelijker maakt. óók dit moet een mens, meer dan uit een rationele, zo niet berekendende humaniteit, maar uit gehoorzaamheid aan dat tweede gebod dat aan het eerste gelijk is, “leren”. óók te betalen. dit te hebben leren kunnen is het geheim dat een helder licht werpt op de VOLheid van het geheim mens: de zwakte van het vlees en de gewilligheid van den “goeden” geest, die van den Heiligen GEEST is.
de tekens die dit geheim enigszins ont hullen, zijn ons beminnelijk menslievend vóór de voeten aan de voeten gelegd en aan de handen toevertrouwd. zij liggen voor die in het midden van het veld schouwen in de diepte van den hemel als volrijpe aren over dit veld verspreid om ze opterapen, te roosteren en ten leven te eten. privilegie van die de Schrift, het verhaal van het WOORD in eerste instantie, schouwend/dichterlijk, dichterlijk/schouwend “lezen”. de prijs die zij behalen voor het leesgeld dat zij ervoor betalen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
