|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Schrijven heeft zijn geheim. het is meer dan met herken-/leesbare tekens herken-/leesbare woorden en zinnen vormen. meer dan het uitproberen van een aangescherpte pen (probatio pennae), of potlood, of opnieuw gevulde vulpen. meer dan techniek, een kneepje van het vak. “De meester, of de juf, heeft mij leren schrijven. Kijk eens, ik kan al schrijven.”. meer dan “werken in het zweet zijns aanschijns”.
gottfried benn lichtte een tip van het geheim van schrijven op waar hij schreef: “Es ist ein Antrieb in der Hand.”. hij moet (verbaasd, verwonderd, ontroerd?) ervaren hebben dat bij, in zijn geval het schrijven van gedichten, de hand geheime lijk wonder lijk “aangedreven” wordt. gedichten schrijven blijkt, onder andere, de natur lijke plaats te zijn van écht schrijven en laat het geheim van écht schrijven in den dichterlijk dichtenden oplichten. de hand wordt “gedreven” door de in den dichtenden aanwezige en werkende den dichtenden tot schrijven (dichten) “drijvende” dichterlijkheid. een voor een vreemden (een “leek”, een on ingewijden) vreemde, maar voor den geraakten, be- en ontroerden mens “geschouwde” en herkende zielsbewogenheid, die den mond tot spreken (in feite neuriën, of zingen, of klagen, of juichen) en de hand tot (waarop of waarin dan ook, zie “Ueber allen Gipfeln/ ist Ruh.”) schrijven beweegt. het geheim van “schrijven” is dichterlijke bewogenheid, die, vreemd genoeg, niet alleen in gedichten, maar ook in al wat die uit zijn aard van altijd en overal helemaal dichterlijk bewogene zijn schrijft, herkend kan worden. deze uit de diepste diepte van een mens op wellende “spontaneďteit” vertaalt zich in “gelijkenissen”, geeft vonken af, tekent tekens van de werkelijkheid der dingen zó als zij in hun VOLheid zijn: dichterlijk. zij is de toetssteen van wat er geschreven staat; de test van echt- of van valsheid. want de dichterlijke is bewogen door de wonder lijke hoogte en diepte, lengte en breedte van de weelde van die VOLheid; en zó als gezelle “wondert” hij.
wie computert, zal wel al eens ondervonden hebben dat, doordat hij gewoon een verkeerde toets aansloeg, een deel van zijn tekst “uitgewist” werd en verdwenen was. een computer doet wat men hem zegt te doen, en als gij bij vergissing op de toets “delete” drukt, wist hij gehoorzam alles uit. eigen ervaring. maar, en tóch, en zie: er is in casu meer. en dat meer schraagt en bevestigt de hoger gestelde stelling. gij schrijft toetsend als het ware uit het niets, laat, van het “dunne” van een “titel” en de vaagheid van een “onderwerp”, maar wat in de diepte is “opgeslagen” erbij betrekkend, vertrekkend, komen wat, vreemd genoeg en nauwelijks verklaarbaar, zomaar komt. er is geen met de hand geschreven “voorontwerp”, maar wel die “aandrijving” van benn. met als gevolg van dien: dat gij wat door het aanslaan van een verkeerde toets “uitgewist” is, niet zó als het er stond kunt herstellen. “…gij schrijft, en ’t is uit en ‘t is weg;” (Het schrijverke). als gij opnieuw begint, komt er niet precies wat er stond. dit “bewijst” en bevestigt het geheim van schrijven. wat gij schrijft is “origineel”, want op elk ogenblik “aangedreven” en anders dan op andere ogenblikken. met voor u als gevolg van dien: vooreerst, dat gij dezen “oorspronkelijken” inhoud en vorm met rust laat, niet of nauwelijks “corrigeert”, laat staan “bijwerkt”, omdat gij weet dat zó’n corrigeren of bijwerken het oorspronkelijke verminkt, zo niet vernielt; ten tweede, dat gij als het uur daarvoor gekomen is, hetzelfde “onderwerp” op nieuw laat komen en worden, ŕnders “herhaalt”; ten derde, dat wat anderen mogelijk als vervelende herhaling bestempelen, in wezen geen herhaling (net hetzelfde) van hetzelfde is, maar een op dŕt moment ŕnders belichte en uit der aard de andere aanvullende ŕndere voorstelling van hetzelfde is. want schrijven leeft, beweegt, groeit met den levenden, bewegenden, groeienden schrijver mee. en dat moet den intens aandachtigen lezer “raken” en, niets eraan toevoegend en niets ervan afenemend, als een verrijking helpen zien en aanvaarden.
intens aandachtig lezen van de SCHRIFT kan niet anders dan dit geheim van schrijven openbaren. de “schrijvers” van “wat er geschreven staat” waren schrijvers in de VOLheid van de betekenis: intens aandachtig op aarde aanwezigen én bóven dien door GODS GEEST geďnspireerde vertellers, dichters, wijzen, profeten; door jezus geroepen, bij Hem blijvende en uiteindelijk door den Heiligen GEEST (“Die u alles wat Ik u heb gezegd zal leren en in herinnering brengen”) met VOLheid van Inzicht en talen spreken
verrijkte “leerlingen”. het geheim van wat zij optekenden was: het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL”, van een geheime lijk wonder lijk opgehemelde, vonken van VUUR afgevende, tekens-met-TEKENwaarde uitzendende aarde. die in de woorden verborgen éénheid, dat VUUR, die tekens, komen voor den hun woorden intens aandachtig lezenden lezer uit de woorden te voorschijn, zó dat hij via “de aarde”, “de letter”, “den HEMEL”, den van GODS GEEST vervulden “geest” ontdekt, erdoor geraakt wordt en de boodschap begrijpt. en meteen “het schoeisel uitdoet”, dit is: her- en erkent op een heilige plaats te staan en -van eigendunk, eigenzinnig- en “morrende” weerbarstigheid af stand doend- op de wijze van op een eer biedenden afstand blijven niets eraan toevoegt, niets ervan wegneemdt. voor toevoegen en afnemen had mozes al in het eerste (“Gij moogt niets toevoegen aan wat ik u ga bevelen, noch er iets afdoen;”/ Deut. 4,2) en heeft johannes in het tweede BOEK (“Zo iemand er iets aan toevoegt, dan zal God hem toevoegen de plagen die in dit boek geschreven staan. En zo iemand iets afneemt van de woorden van dit boek van de profetie, dan zal God hem afnemen een deel van de boom des Levens, en van de Heilige Stad, waarvan geschreven staat in dit boek.”/ Openb. 22,18-19) dringend gewaarschuwd. het geheim van schrijven “verbiedt” iets toetevoegen aan en iets wegtenemen van wat er staat. er staat wat er staat, en dŕt moet “gelezen” worden. dit is: “zich ervoor buigend erover buigend oprapen, roosteren en eten om ervan te leven”.
en dit geldt omdat het het geheim van hun schrijven is, voor al wat schrijvers schrijven. er staat wat er staat: via “de letter” een geest, die van den Heiligen GEEST is, Die niet alleen “de letter” doet leven, maar aan den lezer ook de bekwaamheid geeft tot dien geest doortedringen, hem te respecteren en “te eten om ervan te leven”. dichterlijk dichtenden en mystici zenden onverpoosd onverdroten voor altijd en overal helemaal signalen van de werkelijke Werkelijkheid uit, een uit schouwen geziene levens beschouwing die het een mens mogelijk maakt reëel, dit is VOL te leven.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
