|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Van liggende of zittende houding overeindkomen: speciaal: hoe dan ook gewekt wakker zijn en om weer aan het dagelijks “leven” te beginnen uit het bed komen. die opstaat, geeft een teken af van wakker zijn en tot handelen bereid; van iets beëindigen of aan iets te beginnen.
bij marcus vinden wij het volgende: “…en toen zij het (dak) hadden opengebroken, lieten zij het bed waarop de lamme lag, naar beneden…Ik zeg u: Sta op, neem uw bed en ga naar huis. Onmiddellijk stond hij op, nam zijn bed en ging heen.”. (Marc. 2/1-12). de op het bed gelegen lamme stond onmiddellijk op. en bij mattheüs: “Toen Jezus vandaar verder ging, zag Hij een man, Mattheüs genaamd, bij het tolhuis zitten. Hij zeide tot hem: Volg Mij! Die man stond op en volgde Hem.” (Matt. 9/9). die man was mattheüs zelf. en dat hij het gebeuren zó optekende (“een man, die man”) getuigt (zó als johannes, die met “de leerling die Jezus liefhad” zichzelf bedoelde) van een bewondering waardige bescheidenheid in hem. bovendien drukt de beknoptheid waarmee in beide verhalen het feit wordt weergegeven, niet alleen de spontane en bereidwillige reactie van den lammen man en mattheüs, maar ook de kordaatheid van jezus en het “werken” van Zijn gezag uit. vergelijk bij johannes: “Komt het zien. Zij gingen dan zien, en…”, en bij marcus het herhaalde “Terstond…”). hiér wordt kort en goed, en uit der aard indruk wekkend, essentie verwoord. essentie van “liggen” en “zitten”; essentie van “Sta op, neem…en ga…” en “Volg Mij.”; essentie van “Onmiddellijk” en “stond op”. essentie van een vermogen een totale veràndering te bewerken en van totaal verànderd worden, zijn en blijven. essentie van omgekeerd (bekeerd) worden en omkeren (zich bekeren), van gedaante veràndering, metanoia. van een donderslag bij helderen hemel; van het inslaan van den bliksem.
het echte opstaan heeft plaats onder den in slag van den Heiligen, heiligenden (helenden) GEEST. er is bij den lammen, én bij mattheüs (die er toch lijflijk bij betrokken was), én in de andere “terstond”-gevallen geen spoor van aarzeling. in al die gevallen gaat het op de eerste plaats niet om de reactie van mensen, maar om de kracht waarmee jezus op de mensen inwerkt en die, in het verborgene, in de reactie van de mensen hoor-, zicht- en tastbaar wordt. de kracht die Hij hoogst en diepst, langst en breedst “toonde” in Zijn “opstaan” uit den dood. het teken in dat opstaan én van jezus én van de mensen duidt het opstaan uit den dood ten leven, bevestigt de verrijzenis der mensen. wat de essentie van “de blijde Boodschap” is: GOD wil niet den dood van den zondaar (lam zijn en bij het tolhuis zitten waren toén tekens van zondigheid), maar dat hij zou leven.
het sterkst duidt jezus dit opstaan als verrijzenis waar Hij, met een knipoog naar Zijn eigen verrijzenis en uit kracht dààr van, tot den op een lijkbaar liggenden jongeman van naïm, tot het op haar bed liggend dochtertje van jaïrus en tot den in een graf liggenden lazarus zegt optestaan. wat zij “onmiddellijk/terstond” doen. zij staan uit den dood ten leven op. dit is: ten eeuwigen leven. jezus duidt het “aards” opstaan als “opstandfing” ten eeuwigen leven. en meteen verVOLt Hij dit opstaan tot VOLheid van opstaan: gedaante veràndering (“Vita mutatur, non tollitur.”). opstaan is wezen lijk be kering: zich van het tolhuis af en naar jezus (den VERLOSSER) toe wenden. dit is: uit en in het Licht en de Kracht van GODS Heiligen GEEST hiér en nù al niet alleen als “lichaam” overeind komen (homo erectus) om “de tuin bewarend te bewerken”, maar, en bóven dien, als “geest” (kind van GOD) om “te zijn waar Ik ben”; van het verblijf op aarde tot eeuwig leven in den hemel ten hemel opgenomen te worden.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
