|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Enerzijds ziet de wandelaar onder ons langs de stofferige wegen met stof bestoven bladeren; anderzijds wordt hij in de lente verrast door vers, fris, nog met geen stof beladen groen. de intens aandachtig in het dorp langs de wegen en aan den waterkant aanwezig dichterlijk dichtende gezelle zàg het, “zag zoo geren” het groen “nog onbestoven” en kón niet niét erover dichten. hij “vond” het woord “onbestoven”, en…vond het op nieuw uit, nam het stof op het woord fijngevoelig en fijnzinnig weg. hij wierp meesterlijk schouwen en woorden ontstoffen samen en liet óns in zijn gedichten een schat aan ver nieuwde oude woorden na. dàt hebben gekùnd en gedààn, en kùnnen en doén nog onder ons voor ons dichterlijk schouwende dichtenden. én, if we care, zullen wij het geluk hebben dàt te horen, zien en tasten, aangedaan te voelen, verstandig te onderkennen en, last but not least, met de (dichterlijke) verbeelding de tekens erin te zien en aangenaam erdoor verrast te worden.
er is, inderdaad, stof, niet alleen op en langs de wegen, maar ook in de lucht. en dàt zien wij, als wij kijken, in het licht van de zon. stof is “stof van de aarde”, materie. het beweegt in en via de lucht en gaat op de dingen liggen, “bestoft” ze. dat er bij voorbeeld op een fles wijn stof ligt, wordt door de mensen als een teken van onaangeroerd oud geworden zijn beschouwd en geapprecieerd; als een deken echter mettertijd onder het stof komt, schudt de huisvrouw ze uit en de wolkjes zijn een bewijs van bestoft zijn. het is een algemeen erkende opvatting dat stof in de lucht voor de ademhaling en op de dingen ter wille van mogelijk “ongedierte” onhygiënisch is en best verwijderd wordt. ont stoffen is de boodschap.
een volk heeft eeuwen lang een schat aan “oude” woorden opgebouwd. die woorden zijn niet dof, gesloten, maar zijn open en schitteren als fijngeslepen diamanten. de oude “kern” is het levensbeginsel der woorden en straalt bovendien altijd weer nieuwe betekenissen naar buiten uit op de wijze dat de “letter” in ze geheime lijk wonder lijk “geest” uitstraalt, een teken van leven geeft, vonken van geest lijk leven afgeeft. zó -om maar een lukraak voorbeeld te geven- is op een bepaald moment in een bepaalden mens “alle zeilen bijzetten” zijn letterlijke betekenis gaan overschrijden en gebruikte hij de uitdrukking teken-, beeldlijk voor een stevige inspanning leveren op welk gebied dan ook. die “sprong” getuigde niet alleen van een aandachtige creatieve aanwezigheid bij dat “alle zeilen bijzetten”, maar bovendien van geestigheid, “intelligentie” (vermogen tot “lezen”), en verrijkte meteen de taal met een kostbare parel. oude woorden zijn geen “dode taal”, achterhaald en niet langer ter zake, maar “leven”, schitteren. zó verrijkte gezelle fijngevoelig en fijnzinnig op dichterlijke wijze “nog onbestoven” tot een “beeld” van vers, fris, ongeschonden, een vonken van “geest” afgevend (vreugde om on schuld/verdriet om geschondenheid) en uit der aard ook in het rijk van den geest toepasselijk en bruikbaar woord. wat aantoont: dat spreken meer is dan een etiket kleven op, maar dat het meteen ook vonken afgeeft, letterlijke betekenis naar geestelijke “overdraagt”. spreken is het voorrecht van een fijnzinnig, fijngevoelig, geestig, tot het zien en ver beelden van tekens bekwamen mens. hiér en nù, in een wereld die zoveel stof doet opwaaien en ook de woorden “bestoft”, een “ont stoffer”.
een den van fijngevoeligheid, vermogen tot de dingen “lezen” en tot het zien en verbeelden van tekens vervulden geest van de mensen beperkende wetenschap en techniek hebben den geest van de mensen “bestoft”, aan “de stof”, de materie geketend, en meteen de woorden. met als nefast gevolg van dien dat zij hun ingeschapen dichterlijkheid, dat wonder vermogen de tekens in de dingen te zien en te verbeelden, verloren hebben en meteen de woorden tot begrippen, formules, coden beperkt en van hun schittering beroofd. zij verstaan “onbestoven” als gewoon “zonder stof erop” en zien het teken dat onbestofte lenteblaren of mettertijd bestofte zomer- en herfstblaren afgeven niet. en zó het geestig, den geest verrijkend en verblijdend beeldend karakter van ontelbare oude woorden en uitdrukkingen in onze taal. de (inderdaad gedurfde) “sprong” van den dichterlijk sprekenden en schrijvenden ontgaat hun en zij zien hem voor een gek, een niet van den tijd zijnden en uit der aard wereldvreemden en een voor hen vreemde taal sprekenden aan. hij is moeilijk, en zij verstaan niet wat hij zegt, verstaan niet wat hij schrijft, doen er geen moeite voor, verspillen hun tijd niet eraan en houden zich bezig met wat hen druk, tot overspanning toe, bezig houdt: de opgeblazen hoogdravende taal der kranten; den waanzin der verdwazende teeveebeelden, de verdovende geuren en kleuren der “publiciteit”. de door Florimage samengestelde ”La prière de l’arbre” die den mens uitnodigt te luisteren naar al wat hij voor hem betekent, eindigt als volgt: “Alors bordel de merde arrête de me pisser dessus!!!”. letterlijk, én, ja, óók (want -zie ook de beroemde scene uit “Animal Farm” waar Napoleon op Snowball’s plan voor de windmolen urineerde- “letter”lijk urineren op geeft een “geestlijk” teken af, tilt de betekenis op de hoogte van uiting van verachting, vernedering) figuurlijk.
zó openbaren woorden in hun VOLheid de VOLheid van begeest lichaam zijn van den mens. en uit der aard de bewondering waardige uitwisseling/wisselwerking tussen lichaam en ziel, “letter” en “geest”, waarvan het wonder aftelezen is: dat de “geest” de “letter” doet leven, haar tilt op de hoogte van het geheim mens: zijn hem ingeschapen bekwaamheid tot horen, zien en tasten te “verhogen” tot aanleiding voor fijnzinnig voelen, intelligent “lezen”, zien en verbeelden der onzichtbare tekens in de hem vóór en aan de voeten gelegde en aan de handen toevertrouwde zichtbare dingen der schepping. het meer dan alledaagse, banale platte grondse, het door hem te schouwen dichterlijke, ja mystieke in het leven der mensen, die op aarde zijn.
velen hebben dit dichterlijk, ja mystieke, geschouwd op de wijze van met eigen oren gehoord, met eigen ogen gezien en met eigen vingertoppen getast, hebben het bovendien gezegd/geschreven. vele van die gesproken of geschreven woorden werden in het hart en op papier bewaard en uit der aard aan volgende generaties overgeleverd. zij blijven creatief onder ons aanwezig en “werken” doordat zij in wat mensen hiér en nù zeggen of schrijven ter bevestiging én VOLtooiing “aangehaald” worden. er is het bewondering waardige verschijnsel van intertextualiteit: het creatief samenvloeien, -hangen, -lopen en –werken van in de geschiedenis gearticuleerde “wijze” woorden, die blijkbaar niet “wegvliegen”, maar “blijven”. zij bevruchten elkaar en doen het kapitaal aan “wijsheid” groeien en VOL wassen. dit “aanhalen” is geen plagiaat (diefstal), maar een gewoon natuur lijk verrijken, vergroten, vermeren van wat de mensen aan inzicht in hun bestaan op aarde “veroverd” hebben. een “aanhaling” (citaat) verraadt den oorsprong van die woorden niet, maar erkent ze integendeel als waardevol en bevestigt ze. bevestigt meteen de aan de mensen overvloedig gegeven talenten en het feit van de “verdubbeling”. het hoeft dus niet te verwonderen dat wat iemand hoort of leest “doorspekt” is met woorden van een anderen “auteur”. met als gevolg van dien dat hem verstaan een zekere ”belezenheid” vereist, een ernstig gevormde cultuur. en evenmin hoeft het te verwonderen dat die geciteerde woorden van een bronvermelding voorzien zijn, opgezocht en geverifieerd kunnen worden. if one cares. feit is: dat de culturele vorming van een mens grondt in een aandachtige kennis making met den rijkdom van dit samengevloeide, samenhangende, samenlopende en samenwerkende aangereikte en overgeleverde dichterlijke en mystieke “materiaal”.
dichterlijk en mystiek materiaal, dat bovendien bóven dien verwijst naar nóg meer dan: het méér, dat door de mensen, if they care and are lucky, aftelezen is van het historisch feit dat GODS GEEST de “letter” en den “geest” tilt op de hoogte waar GODS Glorie “verschijnt” en waar meteen door de mensen vrijheid, vreugde en vrede gevonden worden. dat dit “wonderlijk schouwspel” hiér en nù, op aarde, geen fictie, geen spook, geen droombeeld van gevoeligheidjes, ideologieën en fantasietjes is maar realiteit, werd en wordt ons te HOREN, ZIEN en TASTEN gegeven in en via “wat er geschreven staat”, de woorden die ons dààr te “lezen” gegeven werden en zijn.
wat spreken en schrijven in hun VOLheid zijn staat helder belicht in “wat er geschreven staat”, in de Schrift: het door “profeten” en “leerlingen” be- en opgetekend Woord en WOORD van GOD. de Schrift is een verzameling van woorden die ontvangen en geboren zijn uit en in die bewondering waardige uitwisseling tussen in spiratie, con spiratie en uitwisseling. in spiratie (beADEMing, vervuld zijn van den Heiligen GEEST), con spiratie (articulerende in- en uitademing van den “schrijver”), en uitwisseling (aanhalen en bevestigen op de ultieme en definitieve wijze van jezus: “Ik ben niet gekomen om aftebreken, maar om te verVOLLEN”). de woorden van de Schrift zijn op hun paasbest uitgedost, en vertonen uit der aard iets van dat naar paulus’ woord als “letter” sterven om “geest” én GEEST lijk te verrijzen. te léven. de Schrift is een boom aan den waterkant met de wortels tot in het water en altijd groene blaren. ever green. voor die haar als “goede en getrouwe dienaar” één, twee, vijf keer leest, steeds weer en steeds meer “onbestoven” en uit der aard vers, fris, glimmend en blozend groen. zó dat zijn inzicht in stap na stap groeit en hij altijd weer verheugd wordt door de Wijsheid erin, “die het een vreugde vindt onder de mensen te vertoeven”. het geheim van de woorden van de Schrift is: dat zij woorden van eeuwig leven zijn, niet voorbij-, niet verloren gaan omdat het teken dat zij afgeven een vonk is van GODS GEEST en uit dér aard niet verwelkt, niet uitgewist kan worden. dichterlijk, ja mystiek als zij zijn, zijn zij een in een akker verborgen SCHAT. wie er ook maar een vermoeden van krijgt en den akker koopt, moet, al zij het soms in het zweet zijns aanschijns, spitten (dig), delven, en...vinden aan het her inneren van den Heiligen GEEST, “Die Heer is en het leven geeft aan wat Hij door ‘de profeten’ en via ‘de leerlingen door het WOORD gesproken heeft, overlaten. uit de Schrift blijkt: dat ónze woorden “levende wezens” worden als zij geheime lijk wonder lijk, in het verborgene, in de stilte in stilte, door GODS GEEST beADEMd zijn. geloofsgeheim, dat door gelovende dichterlijken/mystici aan den lijve ervaren, in hun woorden hoor- zicht- en tastbaar wordt en meteen gevoeld, “verstaan” en ver beeld kan worden.
de VOLheid van het geheim van ons bestaan op aarde is te rijk om het onder tot flatus vocis beperkte en uit der aard tot “stof” vernederde woorden te begraven. zó rijk dat het de moeite loont haar intens aandachtig creatief en met uiterste zorg een VORM te geven in woorden die niet voorbij-, niet verloren gaan, van eeuwig leven zijn.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
