|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Het geheim van Maria (“een meisje uit een stad van Galilea, Nazareth genaamd…dat verloofd was met een man die Jozef heette en uit het huis van David was. De naam van het meisje was Maria.” /Luc. 1/26-27) is GODS GEHEIM (“De Heer is met U…Gij hebt genade gevonden bij God.” /28+30). zij wordt van oudsher in de ene, heilige, katholieke en apsostolische Kerk van Rome als de heilige bij uitstek want als de moeder van jezus (“Zie, gij zult in uw schoot ontvangen en een Zoon baren; en gij zult hem Jezus noemen. Hij zal groot zijn en de Zoon van de Allerhoogste genoemd worden.” /31-32) vereerd. de Roomse Kerk is wezen lijk mariaal, en daar zij katholiek is, is die verering van Maria door de Roomse christenen over de hele wereld verspreid.
die verering is wezen lijk meer dan wat sommigen een beetje laatdunkend “een volkse devotie” noemen, waarmee zij onderhuids bedoelen: sentimenteel, ondoordacht, rationeel ongefundeerd en dus niet aan ontwikkelden besteed. en dat ontwikkelden, verstandelijk gevormden en intellectueel eerlijke intellectuelen op een veiligen afstand blijven, kan men zonder enige inspanning op de mariale bedevaartplaatsen vaststellen. neen, de devotie voor Maria is in de Kerk diep doordacht en theologisch gefundeerd. dat “het volk” erdoor geraakt werd en wordt is on-, onder- of bewust gegrond in meer dan een “sentiment”: in een door de geloofsgeheimen gefundeerd geloof in Maria als moeder Gods (“Heilige Maria, Moeder Gods, bid voor ons…”). dàt is geen gebazel. dàt is VASTE grond. en de tekens die die VASTE grond afgeeft, de ontelbare zichtbare én onzichtbare “wonderen” onder ons, bevestigen de Waarheid en de Werkelijkheid ervan onomwonden.
Maria wordt door vlaamse apostolisch katholiek gelovenden kinderlijk Onze Lieve Vrouw, onze Moeder, Moeder Maria genoemd, is de patrones van vele kerken en kapellen en is als Mater dolorosa/Piëta het toevluchtsoord voor treurenden, zieken, ouderen van dagen en stervenden. zij heeft doorheen de tijdjes eretitels gekregen, die in “De litanie van Onze-Lieve-Vrouw” ondergebracht zijn, gebeden worden en verrijkt werden met: Onbevlekt ontvangen, Ten hemel opgenomen, Middelares van alle genaden. er hebben regelmatig specifiek mariale processies plaats. velen bidden dagelijks, haar ”status” bevestigend door het overwegen van de blijde, de droeve en de glorierijke geloofsgeheimen, haar brevier, of/en den rozenkrans, of/en het angelus. velen getuigen argeloos van hun “devotie” door het plaatsen van een brandende kaars aan haar beeld thuis, in de kerk, in scherpenheuvel, halle, banneux, beauring, lourdes en noem al die plaatsen meer maar op…als gij dat kunt.
een duidelijk uitgedrukt en herkenbaar ken merk van een Rooms katholiek, vrouw én man, is haar/zijn van alle uitwassen gezuiverde verering van Maria. zij is onvrijblijvend, essentieel, behoort tot het geheel en is een teken van de VOLheid van haar/zijn geloven in de geloofsgeheimen. zij behoort tot hun door her innering van GODS Heiligen GEEST ingegeven geheim. zij hebben geen moeite ermee en doen er uit der aard niet moeilijk over. zij be vredigt hun hart doordat zij zijn dorst naar bewogen worden, be vredigt hun verstand doordat zij zijn dorst naar de waarheid, be vredigt hun verbeelding doordat zij haar dorst naar tekens-met-TEKENwaarde mede lest. en zó doende vervult en verVOLt zij meteen geheime lijk wonder lijk hun leven tot leven van “levende wezens”, draagt zij haar steentje aan hun VOL wassen bij. aan het VOL wassen van hun emoties, verhoogd redelijk denken over en evenwichtig dichterlijk/mystiek schouwen van tekens. dit is: het uitdrijven van grillige, wispelturige, van den hak op den tak springende en uit der aard “wilde” gevoelens, van liberaal individualistische puur rationele ideologieën, fantasietjes van een niét op tekens in de dingen gegronde en uit der aard losgeslagen losbandige fantasie. hun verering toont hun drang naar wijsheid, waarvan Maria de zetel is.
in de leuvense sint-pieterkerk prijkt vooraan een oud (romaans?) beeld van Maria als Sedes sapiëntiae. het academisch jaar van de leuvense universiteit wordt hier elk jaar geopend met een eucharistieviering en ik veronderstel dat de aanwezigen weten dat dat beeld daar staat en er mogelijk eens naar kijken. Maria met het kind jezus (VOLHEID van wijsheid) op den schoot “gezeteld”; Maria zelf “zetel” van wijsheid. een teken-met-TEKENwaarde, dat ernaar verwijst dat wijsheid meer is dan kennis en dat haar bron het verstand niet alleen overtref, maar ook “verhoogt”. er is hier iets ànders, rijkers, groters, méér aan de hand. een verschil, dat in die viering door het zingen van het “Veni, Creator Spiritus” gelovig geaccentueerd werd (wordt?), dat sommige professoren erkenden en beleden door hun cursus te beginnen met “Spiritus Sancti gratia illuminet sensus et corda nostra.” en sommige studenten beaamden met “Amen”.
een universiteit is een “zetel” van op de waarheid der dingen gebrand wetenschappelijk onderzoek en wetenschappelijk onderricht. uit der aard grondt wat er daar gebeurt op het verstand, de rede en, laat het ons hopen, ook de intelligentie, het vermogen om de waarheid, “de hele waarheid en niets dan die waarheid” der dingen te “lezen”. dit “lezen” is meer dan analyseren van, redeneren over en experimenteren met de dingen. het is niet alleen gericht op de materie, maar heeft ook oog voor de (geest lijke) tekens die de dingen “als vanzelf” afgeven. precies die tekens, vooral de met TEKENwaarde verrijkte, leiden den wetenschapper over zijn “kennis” heen naar wijsheid. naar het inzicht dat de dingen OORSPRONG lijk “het werk van Zijn handen” zijn, van GOD den VADER SCHEPPER, Die in den hemel is, en dat het de mensen, die op aarde zijn, niet geoorloofd is en uit der aard niet betaamt zich rücksichtslos, zo niet schaamteloos van die dingen meester te maken, met ze te doen wat men wil. wat wel verstandig, maar niet wijs genoemd kan, onverstandig genoemd moet worden omdat het een teken ervan is dat men “vergeet” dit verstand “gekregen” te hebben en dat het uit der aard moet gehoorzamen (“luisteren naar, geloven in en volgen van” GODS wijze levenswoorden).
Maria, Zetel der Wijsheid. zij biedt de mensen in t algemeen en de wetenschappers in ’t bijzonder de WIJSHEID (“Die het een genoegen vindt onder de mensen te vertoeven”) aan en helpt Haar te zien, naar Haar te luisteren, in Haar te geloven en Haar te volgen, óók als dit de “mogelijkheden” van de wetenschap toont en, soms tegen haar wil en dank, tot beperking oproept. dit is geen “bemoeiing”, geen “belemmering”, geen “dictatuur”, geen “vernedering” van de rede, het verstand, geen “onderdrukking” van zijn succes, maar een beminnelijk menslievende, het leven van de mensen behoedende en bevorderende waarschuwing de cultuur niet tot een “cultuur van de dood” te verloederen maar als “cultuur van het leven” in eer te houden.
de Sedes sapiëntiae, Moeder van de WIJSHEID, staat in de kerk waar de vertegenwoordigers van de uiversiteit en eventueel studenten eraan bij het openen van het academiejaar samenkomen. Zij IS daar, overschouwt die aanwezigen en geeft hun Moederlijk een teken-met-TEKENwaarde. en wààr Zij ook staat, doet Zij dat. wijsheid is méér, meer dan “kennis” en de daarmee verbonden “techniek”. wijsheid “verhoogt” die kennis en die techniek tot gehoorzaamheid aan den Gever ervan “in dienst van de mensen”. geloofsgeheim. Zij maant de denkers, onderzoekers en onderrichters aan zich te bezinnen over wat GOD dient en meteen écht de mensen. ja, tot in GODS geloofsgeheimen geloven en uit dér aard het werken van het verstand in GODS handen leggen en gelovend bidden: “Veni, Creator Spiritus, mentes tuorum visita, imple supperna gratia quae Tu creasti pectora.”.
“Zetel der Wijsheid, bid voor ons.”.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
