|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Mens wording blijkt aan het geschieden zijn te gaan in wat westerse mensen zijn gaan noemen het verre en nabije oosten van de aarde. daar waar de boom zijn wortels tot in het water kon drijven en uit der aard altijd groene blaren bewaren. een louter materieel, louter fysiek, maar organisch gebeuren, gaf eindelijk tekens af aan wezens die dat materieel gebeuren konden overstijgen, de “letter” door den “geest” op trekken tot een door hen te “lezen” geestelijke betekenis. voor hen verànderde de aarde van aanschijn, “verdubbelde” zij. en bovendien kregen zij, en mét hen wij, de bewondering waardige gave de dingen een naam te geven door via den mond geuite “klanken” samentewerpen tot een woord, ze niet alleen ànders te zien, maar ze ook te benoemen op de wijze van articuleren, en daardoor met de andere mensen zinvol te leven, dit is hun samen leven tot samenleving te “verhogen” door communiceren, spreken en elkaar toe- en aanspreken. dat moet het begin geweest zijn van wat de bijbel noemt: “de tuin bewerken en bewaken”, van cultiveren en cultuur. spreken is cultiveren van klanken en zó doende communicatie niet alleen mogelijk, maar ze ook beter verstaanbaar maken, verbeteren. een gesprek is een wijze van ontmoeting die mensen verzamelt, samenwerpt, en uit der aard hun samenleven opbouwt en bevordert. “wilde” klanken tot een woord kunnen vormen en meteen woorden tot een zin (mededeling) en zinnen tot een spel van woord en wederwoord, is een kostbaar geschenk, een “talent”, dat niet in den grond begraven mag, maar waarmee gewoekerd, dat “verdubbeld” moet worden.
spreken “verhoogde” het samen leven en meteen de samenleving. cultiveren van de woorden (de taal) vloeide, hing, liep en werkte samen met cultiveren van de dingen tot cultuur, be geesting van de “letter”, teken van intens aandachtige creatieve aanwezigheid van “mensen” op aarde. de wijze van spreken “toont” onverholen, hiér en nù en op alle plaatsen op aarde, den graad van cultuur van dien mens, en meteen van de mensen die dezelfde taal spreken, van het volk. wanneer die wijze naar de “rauwe klanken” van dieren terugkeert, toont zij dàt en hoé “het beest” weer een kans krijgt, te voorschijnt komt en den mens vernedert; als zij beheerst, overdacht is en, dichterlijk, tekens afgeeft, toont zij dàt en hoé “de engel” ingevoerd werd en bevorderd en tilt zij den mens op de hoogte van 10 meter bóven den platten grond, op de natuur lijke plaats van door GODS Adem tot “een levend wezen” geboetseerde, van den “goeden” geest, die van GODS Heiligen GEEST is, vervulde klei. een gecultiveerd mens, die zichzelf zijn OORSPRONG lijke waardigheid bewarend bewerkt, de “rauwe” klanken uitdrijft en “verfijnde”, woorden en zinnen vormende invoert en bevordert, herkent men aan zijn wijze van spreken: van wat hij en hoé hij het zegt: het hart van de toehoorder ontroerend, zijn verstand bevredigend en het dichterlijke in hem opwekkend en tot genieten van schoonheid uitnodigend.
het geheim van die heeft leren spreken, eventueel schrijven, gelijkt op het geheim van den boom “met de wortels tot in het water”. het water is het geheim van de altijd groene blaren, van “woorden van eeuwig leven, die niét voorbij-, niet verloren gaan”. woorden die de dingen een identiteit geven, ze oproepen zó als zij zijn: “goed” als de weerglans en meteen teken van hun OORSPRONG; schoon als waarheid, die de schittering van de schoonheid is. het altijd groene woord openbaart, publiceert de waarheid van/in de dingen, die haar door de tekens in ze be tekenen. er is de bewondering waardige uitwisseling tussen de de mensen vóór en aan de voeten gelegde en aan de handen toevertrouwde hoor-, zicht- en tastbare, voel-, “lees”- en ver beeldbare dingen en het woord waarmee zij ze noemen. (een naam geven/identificeren). het geheim van de woorden is hun trouw aan de werkelijkheid, trouw die de woorden laat verschijnen als altijd groene, dit is onbestoven blaren. échte woorden zijn en blijven vers, fris, en uit der aard voor altijd en overal helemaal geldend. wat in het pinksterverhaal uitgedrukt wordt als: “En hoe horen wij (Parten,, Meden en Elamieten…) allen die daar spreken (Galileeërs) in onze eigen moedertaal spreken?”. het geheim van die galileeërs was, en is, en blijft, dat “zij vervuld werden van de Heilige Geest,…en uit dér aard verschillende talen begonnen te spreken naargelang de Geest hen liet spreken”.
VOLheid van spreken, van zó spreken dat allen het in eigen moedertaal verstaan, is, vervuld van GODS GEEST, spreken zó als Hij laat spreken. geloofsgeheim, dat in zijn VOLHEID hoor-, zicht- en tastbaar werd en wordt in “al wat Ik u heb gezegd”, in wat er door “de profeten” in het eerste en “de leerlingen” in het tweede BOEK opgetekend werd, dat “gescheven staat” en aan de mensen te “lezen” gegeven is. uit dié VOLHEID ontvangen die er naar luisteren, erin geloven en het volgen, de ene genade na de andere om te spreken “op ONS gelijkend”. dit is: om op Uw woord en uit en in her innering door den Heiligen GEEST in hun woord het bijbels woord te laten weerklinken. en niet alleen door het overnemen van in hun taal “opgeslagen” bijbelse woorden, uitdrukkingen, zegswijzen, wijsheden en zelfs hele verhalen, maar bovendien, en bóven dien, door in de “letter” van hun woord den “geest”, die “goede” geest van den Heiligen GEEST is, te laten weerklinken en meteen de de aarde van gedaante verànderende geloofsgeheimen te laten schitteren. zó spreken is in den GEEST gedoopt, van den GEEST doordrenkt, spreken “met de wortels tot in het water”, het “levend leven gevend water. zó spreken weerspiegelt het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL”, Waarin “de aarde” (de aarde met al wat en wie er op is incluis) als opgehemeld, als geheim van GODS GEHEIM verschijnt en het bestaan der mensen op aarde met VOLLEN zin verrijkt, vergroot, verméérd wordt. dit is: hiér en nù met het geheim van zijn OORSPRONG, dat de duisternis van lijden en dood en meteen de vermeende uitzichtsloosheid met UITZICHT-op verdrijft. écht spreken/schrijven brengt de mensen overeind en tilt hen op de hoogte van 10 meter bóven den platten grond, de natuur lijke plaats van in de stilte in stilte stil in het midden van het veld “ute minlijcken merkene” dichterlijk/mystiek in de diepte van den hemel schouwenden. van die, aan het water met de wortels tot in het water staan.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
