|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Levend water stroomt, als regendruppels in de wolken uit de zee gekomen, onverpoosd onverdroten naar de zee. dàt is ons te horen, zien en tasten gegeven en geeft meteen een teken, ja een teken-met-TEKENwaarde af. het natuur fenomeen is nauw met de mensen verbonden, stelt zich hun “als vanzelf en mensvriendelijk niet alleen materieel, maar ook geestelijk ten dienste op de wijze waarop het de wijsheid van “Kijkt eens naar, let een op” bevestigt én er naar wijst. de dingen zijn wezen lijk dichterlijk doordat zij tekens afgeven en uit der aard de mensen naar hùn wijze op hùn wijze “onderrichten”.
dàt historisch feit geeft de mensen niet alleen te denken over, maar raakt het hart, wekt de verbeelding op en “duwt” hen in de richting van gewoon niet kùnnen niét daarover spreken, zo niet schrijven. de dichterlijkheid der dingen is aanstekelijk, wekt de dichterlijkheid in de mensen en dwingt hen, if they care and are lucky, dichterlijk te spreken, eventueel te schrijven. dit is: op grond van een geheime lijk wonder lijke en uit der aard bewondering waardige uitwisseling van tekens de “letter” der werkelijkheid met “geest” te verrijken, vergroten, ja te vermééren. er is blijkbaar meer in de dingen én meer in de mensen, een meer en een meer die samenvloeien, hangen, lopen en werken…tot de mensen “den geest geven” doordat hun geest (het hart, het verstand en de verbeelding) het begeeft.
volgens het volksgeloof (en het volk is niet zó dom als het zich -in de ogen van eenden, van denkers, intellectuelen- op het eerste gezicht voordoet) zingt een zwaan voor hij sterft een laatste lied, zijn zwanezang, zijn “Ego flos”. het lied van het lelijke jonge eendje. het volk is “als vanzelf” dichterlijk, bewaart die dichterlijkheid als het het geluk heeft en dat geluk met beide handen grijpt, zichzelf te blijven en in de wereld van de grote mensen zijn kinderlijkheid, met groot open oren, ogen en fijn voelende vingers zijn “kijken naar, letten op” te “bewaren”. dàn hoort, ziet, tast het àndere, vreemde, wonder lijke, dichterlijke dingen, die de aan hun bekrompen wereldje gebonden eenden, de denkers, de intellectuelen, ter wille van de dictatuur van de rede in hen ontgaan. het “geloof” van de argelozen, de kinderlijken, de onbestovenen, is gedragen door hun dichterlijkheid (aanvoelen, denken over en zien der tekens) en spreekt hun uit dér aard verVOLde ervaring van de werkelijkheid uit. het lelijke jonge eendje werd “als vanzelf”, uit zichzelf, een zwaan, zag de andere zwanen door de lucht trekken, sloeg de vleugels uit en voegde zich bij hen. tot het uur van het laatste lied, van den zwanezang gekomen was. dit “volksgeloof is de infrastructuur waarbinnen de hoogconjunctuur van wat gehoord wordt uit luisteren naar, gezien uit naderen en scherper toekijken, getast uit den vinger steken in en het daaruit voortvloeiend bewegen van het hart, verhoogd verstaan van het verstand en het zien en ver beelden van de tekens gedijt. met als gevolg van dien: dat vreemd “Daarover kùnnen wij niet niét spreken.”.
johannes heeft dat “daarover” opgetrokken tot “Wat van de aanvang af bestond, wat wij hebben gehoord, wat wij met onze ogen hebben gezien, wat wij mochten aanschouwen en onze handen mochten betasten met betrekking tot het Woord des Levens” (1 Joh. 1/1). deze allerdiepste “beschouwing” werpt een licht op het groeiproces van het lelijke jonge eendje tot zwaan: het geheime lijk wonder lijk want uit zijn OORSPRONG “als vanzelf, van binnen uit “gevormde” avontuur van het zich afzetten van “de aarde”, uitslaan der vleugels en naar de hoogte van “den HEMEL” vliegen. dàt is het langzaam in goede en kwade dagen tot méér van gedaante verànderd meer in den mens, dat zich vertaalt in zingen: een uit en in samenvloeien, hangen, lopen en werken van dichterlijk dichten, mystiek schouwen en psalmodiëren “ter kele uit zijpzappend” lied, “een boodschap van veel hooger daken als waarder mensen waken”, (lichtjes gewijzigd) “water in en water uit”.
het geheim van dit lied is het geheim van het “dorp”, dat zich prijs geeft aan die “wandelend” in het veld, langs den waterkant, langs de wegen, in het bos, midden in het “veld” schouwen in de diepte van den “hemel”. dit is: die het vreemd schouwspel van de dingen naderen om scherper toetekijken, de in de dingen verborgen geborgen tekens ontdekken en de Stem horen Die er uit opklinkt. de Stem van den OORSPRONG (“wat van de aanvang af bestond,…het Woord des Levens”), Die hen vertelt dàt en hoé de “aardse” dingen, met “HEMELSE” tekens verrijkt, vergroot, verméérd, in wezen dichterlijk zijn, hen van een bekrompen belustheid op materieel voordeel, “nut”, afleiden en doen “zingen”. dit is hen doen weten en doen doen zó als zij zijn: een VOLheid uit en in Zijn VOLHEID; “ni ange, ni bête”, maar bedacht, ontworpen en geroepen om het “beest” uittedrijven en den “engel” intevoeren en te bevorderen.
zó als het meel en de olie van de weduwe van sarepta blijft het “wandelen” en meteen het zingen onuitgeput tot het weer regent en de “honger”, het niet kùnnen niét spreken over voorbij is. het is het geheim van Die niet alleen het leven geeft, maar het ook in handen heeft en den “overgang” naar Zijn wijze op Zijn wijze regelt
<Hier werd de grens 100 overschreden en gaat de tocht op aarde met UITZICHT op den hemel “al wandelend”, in het midden van het veld en schouwend in de diepte van den hemel, verder.>
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
