|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
In april 1984 hebt gij, als ziekenzorger, op aanvraag van den voorzitter van de herentse ziekenzorg een tekst geschreven voor het parochieblad. de voorzitter kreeg die tekst terug met onderaan door de eindredacteur e.h. pol verdoodt gekrabbeld: ONVERSTAANBAAR. de centrale gedachte van den tekst was: zorg voor zieken is niet alleen materiële, maar ook, en bóven dien, geestelijk “bij stand”; met verwijzing naar petrus’ genezing van een lamme en met het accent op: “Maar Petrus sprak: Zilver en goud heb ik niet; wat ik wel heb geef ik u In de naam van Jezus Christis van Nazareth, sta op en ga.” (Ha. 3/1-11). maar goed. de krabbel liet enigszins de gemoedsgesteltenis van den auteur ervan vermoeden, en de weigering heeft bij den voorzitter kwaad bloed gezet. ziedaar het feit. maar het gaf en geeft te denken. de krabbel geeft de vreemde redenering: “Ik versta dat niet. Dus is het onverstaanbaar.” bloot. een redenering die, uit de lucht gegrepen, ook hiér en nù en zonder verpinken niet van de lucht is.
onverstaanbaar: “niet te verstaan” (Prof. Dr. J. Verschueren in Modern Woordenboek). punt. maar het woord dekt meer ladingen, als: wat voor het verstand duister is; wat niet verstaan kàn, dus niet waar is en en als on waarde geweigerd/verworpen moet worden; wat niemand kan begrijpen en dus vreemd overkomt; waarbij het verstand stil staat; waar het verstand niet bij kan; wat het verstand te bóven gaat. in elk geval is het onvoorzichtig, te rap gezegd zo niet dwaas van iemand te beweren dat iets dat hij niet verstaat, onverstaanbaar is. en zulke bewering is hedentendage, vooral wanneer het de door het leergezag van de katholieke Kerk (de paus en met hem de bisschoppen en de door hen afgevaardigde priesters) verkondigde geloofsgeheimen en de liturgie die ze uitdrukt, betreft, schering en inslag, is als een virus in het beeld ingeslopen en “stoort” den “goeden” geest van vele zich gelovenden noemenden. zij verstaan die twintig eeuwen traditioneel verkondigde “leer” niet (meer), noemen haar onverstaanbaar, bevragen haar kritisch en eindige met haar kritisch in vraag te stellen. het argument is de “leegloop van de kerken”, die door die onverstaanbaarheid verklaard wordt. uit der aard willen zij die “oude” (lees verouderde) leer en die “oude” (lees verouderde) liturgie en eventueel die eruit voortvleoeiende “oude” (lees achterhaalde) ethiek in dit tijdje aan de gevoeligheden van dit tijdje (van de straat, de democratie, van elck wat wils) “aanpassen”, zoeken een al dit onverstaanbare vervangende verstaanbare versie…om de vastgeroeste Kerk (lees het instituut) te “olieën”, geloofwaardig te maken en zó doende den leegloop te stuiten en te redden wat nog te redden is. niet die “leer” is belangrijk, maar het door die Kerk onderdrukte leven (“Je veux vivre!”).
de Levende is de vaste GROND van al dat leeft (“Alles is door Hem ontstaan en zonder Hem is niets ontstaan. In wat bestond was Hij het leven.”/ Joh. 1, 3-4). Hij heeft gezegd en gedaan wat écht leven is, waarop het leven van “die willen leven” grondt. samengevat: er is, bóven al, het GEHEIM van GOD, Die in den hemel is, en dat voor de mensen, die op aarde zijn, een geloofsgeheim (“Ik geloof in God.”) is. en meteen zijn alle in GODS GEHEIM verborgen geborgen geheimen geloofsgeheimen (“de almachtige, Vader, Schepper van hem en aarde. En in Jezus Christus, Zijn eengeboren Zoon, onze Heer, die…, het eeuwig leven. Amen.”). er is het geloofsgeheim van het getuigenis van de apostolen en de directe overlevering ervan aan hùn leerlingen, de Kerk (het huis van de Heer). meteen is er het geheim van de Kerk, Die geroepen, gewijd en gezonden is om die geloofsgeheimen te “bewaren” op de wijze van ze doorheen de tijden tot het einde der tijden te onthullen en ontvouwen.
GODS GEHEIM en de daarin gegronde en daaruit voortvloeiende geloofsgeheimen zijn het voorwerp van geloven, zijn wezen lijk niet onverstaanbaar maar worden verstaan door een “verhoogd” verstand, een verstand dat heeft leren geloven. geloven is een geheime lijk wonder lijke “gave”, een” gave van de Heilige Geest”, en uit der aard een beminnelijke menslievende tegemoetkoming van GOD aan de natuur lijke gaven (horen, zien en tasten, voelen, denken over en de tekens ziende en ver beeldende verbeelding) van de mensen. een “geste”, die het hun mogelijk maakt die natuur lijke gaven te overschrijden en uit dér aard het bóvennatuur lijke te horen, zien en tasten, te voelen, te overdenken en de tekens ervan te zien en te ver beelden. het geheim van het vermogen te geloven (een mens màg kunnen geloven en kàn dat if he cares and is lucky) is zijn bekwaamheid via “de aarde” (de dingen der Schepping en het woord van “profeten” en “leerlingen) “den HEMEL” te HOREN, ZIEN en TASTEN. de meest concrete vorm daarvan is de naar ónze op ónze wijze mens wording van GOD den ZOON en het her inneren door den Heiligen GEEST van “al wat Ik u heb gezegd”.
geloven maakt wat op het eerste gezicht (louter mens lijk) onverstaanbaar is, verstaanbaar. de reacte van de leerlingen die (in hun eigendunk gekrenkt, wanhopig?) uitriepen: “Wie kan nog langer naar zó iets luisteren!” en van Hem weggingen, spreekt boekdelen. zij konden uit “aards” ongeloof in Hem, uit menselijk willen verstaan, uit verlangen te begrijpen op grond van menselijk ervaren, menselijke logica, niet verstaan wat jezus “HEMELS” zegde (dat “zó iets”). tegenover dié reactie staat petrus’ reacie: “Gij zijt de Zoon van God. Gij alleen hebt woorden van eeuwig leven.”, staat die van thomas: “Mijn Heer en mijn God.”. “de leerlingen” hebben uit en in het her inneren door den Heiligen Geest opgetekend dàt en hoé jezus in Hem geloven vroeg, in Hem geloven accentueerde en “genas” die in Hem geloofden (“Gelooft in Mij…Uw geloof heeft u gered…Zalig die niet zien en tóch geloven.”). het getuigenis van de twaalf (“U is het gegeven…te verstaan.”) getuigt ervan dàt zij “al wat Ik u heb gezegd” hadden verstaan, en dat het dus voor mensen verstaanbaar is, zij het op grond van geloven.
ONVERSTAANBAAR. het is de kreet van “verwarde”, uiteengeworpen mensen. van mensen in wie het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL” verduisterd is, die niet (meer) in staat zijn “de aarde” zó dat het “HEMELSE” via het “aardse” verstaan wordt, met “den HEMEL” te verzoenen en die het “HEMELS” VISIOEN voor een “aards” visoen hebben prijsgegeven. dit is: hun eerstgeboorterecht voor een bord uiensoep. concreet betekent dit: dat zij ter wille van wisselvallige, grillige gevoeligheden, willekeurige en uit der aard zeer tijd lijke ideeën (“Gij denkt te veel, zei de koe.”)/ideologieën en los bandige fantasietjes het ontijd lijke (de “woorden van eeuwig leven”) als onverstaanbaar zijn gaan doodverven en redenerend op de wijze van “Ik versta dat niet, dus is het onverstaanbaar.” rücksichtslos van de tafel vegen, het “Brood des levens” vervangen door uit zelfgekweekte tarwe zelfgebakken brood
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
