|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
“Schrijven” is: de “letter” door “bezieling met goeden, den dieperen zin ervan openenden geest” doen leven. dié zin zit in den tekst onderhuids, als tweede bodem, verborgen en laat zich slechts vinden door echte “lezers”, door die, zich ervoor buigend, zich erover buigen, de woorden met zorg (caring) oprapen, roosteren en eten om ervan te leven. er staat wat er, zij het in het verborgene, staat. het is een “in de grond verborgen schat” en moet uit der aard, en soms “in het zweet zijns aanschijns “, opgegraven” (dig) worden. zó deze “commentaar” bij de volgende mop.
<Het is donker. Een dronken man komt in de late uurtjes thuis, haalt zijn sleutel uit de broekzak…en laat hem vallen.Verderop staat er een lichtende straatlamp en dààr gaat hij zijn sleutel zoeken. Een voorbijganger vindt hem zó doende en vraagt: “Wat zoekt gij?”. Hij antwoordt: “Mijn huissleutel.”. De voorbijganger: “Hebt gij die hiér laten vallen?”. “Neen”, zegt de man, maar ginds aan mijn deur.”. De voorbijganger verbaasd: “Waarom zoekt gij dan hiér?”. En de man, als het ware kinderlijk overtuigend: “Omdat het dààr donker is en hiér klaar.”.>
een lach wekkende grap, die wel eens als een parabel beluisterd of gelezen zou kunnen worden. als zó, als zó gaat het met diegenen die den wijn (en meteen ver dwazing) in den man gegoten en de wijsheid (van een evenwichtig VOL gewassen leven) in de kan gelaten hebben.
die dronken man is onstabiel geworden, zijn hand beeft. hij heeft, motorisch en geestelijk, het evenwicht verloren. in feite is het voor hem niet alleen uiterlijk, aan de deur buiten en in het huis binnen, maar ook innerlijk, in zijn zich bewust zijn van, donker geworden en ziet hij in die duisternis de dingen niet meer zó als zij zijn. hij zit in een doolhof opgesloten en is den draad, de aan de dingen eigen, naar den zin van de dingen wijzende en uit der aard te volgen logica kwijt. de onverbiddelijke, in de dingen zelf geborgen verborgen logica van: de sleutel ligt en is te vinden waar men hem laten vallen heeft. en nergens anders.
zijn onstabiliteit heeft als gevolg dat hij den sleutel laat vallen. de sleutel is de conditio sine qua non om de deur die tot het huis toegang geeft, te openen en binnen te kunnen. wie al eens zijn huissleutel verloren heeft, weet wat voor een ongemak (probleem) dat is. hij staat vóór de deur, zou liefst binnen kunnen, maar kan het niet. de sleutel is nu eenmaal onder ons, op aarde, de sleutel die toegang geeft tot het oplossen van alle problemen. dien uit “verstrooidheid”, zo niet slordige onaandachtzaamheid (innerlijke afwezigheid) verliezen, is jammer, ook al kan het “probleem” op de een of andere wijze opgelost worden. erger is de situatie van dronken mensen die den sleutel in hun “roes” als niet langer passend en dus onnuttig geworden beschouwen en hem wegwerpen. dit is: definitief een anderen sleutel willen, maar ondervinden dat zij met dezen “nieuwen” niet binnen geraken en pas als de roes “opgeklaard” is, de dwaasheid van dit “weggooien” beseffen. eventueel zich erover schamen en den “ouden” weer, in het licht van hun ervaring, gaan zoeken
duisternis betekent: dat de dingen, die er zijn, niét er niet zijn maar niet gezien kunnen worden. doordat men ze in de duisternis niet ziet, zeggen dat zij er niet zijn, wordt algemeen door de mensen als onzin bestempeld. de duisternis vertekent de werkelijkheid, is wel de natuur lijke plaats om de ogen te sluiten en te slapen, maar niet om ze te openen, wakker te worden, te zien en aan de slag te gaan. de feiten tonen dat bv. bloemen en planten licht nodig hebben om te ”leven”, en dat is voor de mensen een “les”. zij hebben licht nodig om de dingen te zien zó als zij zijn en mét ze te leven. licht trekt hen op, opent de waarachtigheid, GOD en mens waardigheid en waarde van al dat leeft en helpt de mensen fysiek én geestelijk overeind. de waarheid van de in het licht verschijnende dingen is voor de mensen de goede grond om geestelijk te kiemen en langzaam VOL te wassen; duisternis verduistert die waarheid en maakt het ze vinden onmogelijk. de dingen die in het licht verschijnen én bóven dien “de dingen die van bóven zijn”, zijn niet “duister”,. maar, zij het “in het verborgene”, helder door het Licht dat in ze licht en voor de mensen, die op aarde zijn, geheime lijk wonder lijk naar buiten straalt. de mensen kunnen ze als een “wonder schouwspel” zien als zij, onverblind, zien en naderen om, erdoor geboeid, dat wezen lijk dichterlijk, dit is tekens afgevend schouwspel intens aandachtig dichterlijk te bekijken, door het Licht verlicht te schouwen.
zich bedrinken aan “zoete wijn” verduistert den geest. zich tot in de late uurtjes in gezelschap van “gezellige“ kompanen bedrinken aan den zoeten wijn, een mengelmoes (cocktail/punch) van aan de tijdjes en de kringetjes eigen grillige gevoeligheden, van als luchtspiegelingen (fataal) ver- en misleidende tot ideologieën gesmede ideetjes, van van de feitelijkheid der dingen los gehaakte en uit der aard ongegronde fantazietjes. het is een aan trekkelijk, mee slepend en be roezend gebeuren, en de realiteit liegt er niet om. men is van alle “zoeken” verlost, voelt zich “democratisch” geborgen, zeker, en uit der aard veilig…tot aan de onverlichte gesloten deur.
er is enkele meters verder de een kring van “licht” werpende straatlamp: het licht vàn de straat voor de straat; van de overal als in een roes op straat opduikende en algemeen verspreide gevoeligheden, ideologieën en fantasietjes van het tijdje; van de uit der aard aangewezen plaats om, tot verbazing van den voorbijganger, den verloren sleutel te gaan zoeken. verbazing, die uitmondt in een in se onschuldige, lach wekkende “mop”. maar die, in het verborgene, als “gelijkenis-uit-gelijkenis”, als zó, de dwaasheid van den “roes” ten toon stelt.
zó gaat het met die zich geestelijk aan den zoeten wijn van alom tegenwoordige grillige gevoeligheden, komende en gaande ideologieën en zich van de realiteit (de feitelijkheid van de tekens in de dingen zó als zij zijn) los rukkende fantasietjes bedrinken. zij hebben, onstabiel geworden, den sleutel die de sleutel voor het oplossen van de zin- en uitzichtloosheid is, laten vallen en gaan dien zoeken, niét waar zij hem hebben laten vallen, maar waar hij niet te vinden is.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
