|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De Schrift poneert van a tot z het voor de mensen die op aarde zijn, “wondere schouwspel” van samenvloeien, -hangen, -lopen en -werken van “HEMEL” (GOD) en “aarde” (Zijn Schepping), van den Onzichtbaren (“Mijn en uw Vader Die in de hemel is”) en het hoor-, zicht- en tastbare (de aarde met de dingen van de eerste vijf dagen en vooral de mensen van den zesden dag in ’t bijzonder), van “geest” en “letter”, van het VISIOEN van de onverdeelde onverdeelbare éénheid van “aarde” en “HEMEL”. de woorden van “de profeten” en van het door “de leerlingen” opgetekend WOORD gaan, geheime lijk wonder lijk, niet voorbij, zijn woorden van eeuwig leven en uit dér aard altijd oud en altijd nieuw, fris, ter zake, raak en hart, verstand en verbeelding rakend, de mensen tot nadenken stemmend en te denken gevend. het “wondere schouwspel” van een brandend en tóch niét opbrandend braambos blijft boeien en doen naderen om scherper toetekijken. waar (brandende) “aarde” is, is er (niét opbrandende) “HEMEL”. en die, tot luisteren, kijken en tasten uitgenodigd en bereid, erdoor geboeid, nadert om scherper toetekijken, hoort de STEM Die eruit opklinkt. JAHWEH GOD is een schitterend de dingen naar de wijze op de wijze van de mensen aanschouwelijk voorstellend pedagoog voor die oren hebben en horen, ogen hebben en zien,, fijngevoelige vingertoppen en tasten, en zó is Zijn door Hem naar de aarde gezonden ZOON.
de “Heilige” GEEST van GOD is wezen lijk een helende samenwerper en steekt schril af tegen “den bozen geest”, die wezen lijk een verdelende uiteenwerper is. de Heilige GEEST begaaft de mensen met een “goeden” geest, die hen oproept tot “bewaren” van dit samenwerpen, verzamelen, samenbrengen en houden en aanmoedigt om het te doen en blijven te doen; “de boze geest” is er op uit om de mensen met een “bozen” geest optezadelen en probeert hen tot uiteenwerpen, verdelen, verstrooien te verleiden. concreet: op grond van ongeloof in “den -onhoor-, onzicht- en ontastbaren- HEMEL” er toe te komen de éénheid uiteentewerpen, “de aarde” (de rank) van “den HEMEL” (den wijnstok) lostesnijden, zich alleen aan “de -hoor-, zicht- en tastbare- aarde” toetevertrouwen, hun leven op aarde te beperken tot een leven erop en zich (“den geest” uitsluitend) uitsluitend op “de letter” (de stof) te concentreren. deze tegen stelling is een FEIT, een historisch feit, dat in de Schrift al in het begin geïllustreerd wordt door het dichterlijk verhaal van dàt en hoé adam en eva tegen het levenswoord van JAHWEH in naar het influisteren van de slang luisterden, zich tegen “den HEMEL” afzetten en “de aarde” kozen. dit verhaal is een dichterlijk, dit is tot de verbeelding (het heerlijk vermogen de tekens in de wezen lijk dichterlijke dingen te zien en te ver beelden) sprekend teken van enerzijds dàt en hoé GOD via de Schepping de levensnoodzakelijkheid van het “bewaren” van samenwerpen, verzamelen, samenbrengen ver beeldt (zie ook: de parabel van den wijnstok en de ranken), en anderzijds dat en hoé “de boze geest” de mensen uiteenwerpen, verdelen, verstrooien influistert en hen berooft van de gave der verbeelding en meteen het zien en ver beelden van de tekens.
de de mensen omringende, omstaande dingen zijn wezen lijk meer dan “letter” (“stof”). zij spreken hen “geest” lijk toe en, if they care and are lucky, aan en openbaren hun precies door hun dichterlijkheid mede den diepen zin van het leven van den mens. als verschijning (fenomeen) demonstreren zij de éénheid tussen “stof” en “zin” en zijn uit der aard “voer” voor dichterlijke, eventueel dichtende mensen. de “boze” geest in mensen berooft hen van hun dichterlijkheid, met als gevolg van dien dat zij het niet te verbreken en teken ten leven zijnde verband tussen wijnstok en ranken niet langer zien en meteen de erin verborgen waarschuwing: als de rank van den wijnstok wordt afgesneden, verdort zij. als een mens het samzengeworpene uiteenwerpt, wordt hij tot her en der verspreid liggende door gieren afgekloofde en door de zon witgeblakerde beenderen. een teken van den dood. verlies van de OORSPRONG lijke gave de tekens in de dingen te zien en “in gelijkenissen-uit-gelijkenis” uittespreken loopt uit op uiteenwerpen, verdelen, verstrooien. en meteen op den (“geest” lijken) dood. op uiteenwerpen van “aarde” en “HEMEL”.
de in de Schrift van a tot z hoor-, zicht- en tastbare “goede” geest opent den “lezer” (die, zich ervoor buigend, zich over aren buigt, ze opraapt, roostert en eet om ervan te leven) voor de onomstootbare werkelijkheid van de éénheid van “aarde” en “HEMEL”, waarin en waaruit bovendien blijkt dat “de aarde” (de aarde met al wat en wie erop is inkluis) door “den HEMEL” opgehemeld wordt, dit is: verrijkt, vergroot, verméérd; dat de dingen als werk van Zijn handen letter- en geestelijk “Gods glorie verkondigen” en dat de mens, zij het “stof van de aarde genomen”, meer is, méér: als “naar Ons beeld en gelijkenis ontworpen en gemaakt”, geroepen en gezonden om op aarde, zijn voor hem gereed gemaakte en uit der aard natuur lijke plaats, de éénheid te “bewaren”. hij is -bóven de dingen der eerste vijf dagen uit- begaafd met een hart om met het hart bij die éénheid te zijn, een verstand om ze te “lezen”, een verbeelding om de tekens die zij afgeeft, te zien en “in gelijkenissen-uit-gelijkenis uittespreken”. kunnen spreken betekent in zijn VOLheid bekwaam zijn het dichterlijk gezien dichterlijk verband tussen “letter” en “geest” dichterlijk dichtend te ver woorden. uit dér aard zijn dié woorden van een mens de natuur lijke plaats waar het “wondere schouwspel” van de ophemeling van “de aarde” dichterlijk gehoord, gezien en getast kan worden. dit is: geschouwd.
de dingen zijn geen brute, platte, dove, blinde, lamme, stomme hoor-, zicht- en tastbare, uitsluitend de zintuigen van den mens beroerende en rakende materie. hun geheim is: dat zij geheime lijk wonder lijk, in het verborgene, in feite “op Uw woord”, via een zintuiglijk waarnemen den geest (hart, verstand en verbeelding) van -althans den door dit “wondere schouwspel” geboeiden om scherper toetekijken naderenden- mens beroeren, raken, opwekken (wakker maken), verbazen, zo niet verbijsteren. zij dagen den mens uit hen op nieuw te scheppen, dit is de, als een schat in een akker, in ze verborgen tekens optedelven (to dig), in woorden te boetseren, te beademen en te doen vliegen. dit is: “de aarde” in ze uit en in hun opgenomen zijn in het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL” optehemelen. hun geheim is wezen lijk een de mensen “geest” lijk verlichtende vonk van GODS GEHEIM, Dat dingen en mensen samenwerpt tot VOLtooiing van de Werkelijkheid waaruit zij elk naar zijn wijze op zijn wijze ontvangen en geboren en waarin en waarmee zij getogen worden. aan de mensen is het gegeven dit geheim een passenden vorm te geven, edel eenvoudig stil groot woordlijk te articuleren. in feite: “te spreken in gelijkenissen-uit-gelijkenis”.
het woord is een schepping van den mens op de wijze van “op Ons gelijkend”, van “op Uw woord”. het is dubbel zinnig doordat het via de “letter” (den aan de dingen gegeven naam) in de dingen verborgen geborgen “geest” afgeeft, laat verschijnen. een dagvers, simpel, bijna banaal voorbeeld is wat vandaag in de krant te lezen staat: “Vaessen wou zaak in doofpot steken”. die vet en in telegramstijl gedrukte titel is naar de “letter” onzin omdat er van een doofpot geen sprake is. en tóch is hij betekenis- en uit der aard zinvol en begrijpbaar doordat het woord doofpot een den geest rakende vonk afgeeft. de oude (“letter” lijke) betekenis van een doofpot verwijst subtiel naar een (op het randje af geestige) “geest” lijke betekenis, die den lezer in plaats van op het verkeerde been te zetten, doet begrijpen waarover het gaat. een dergelijke “transfer” van “letter” naar “geest” kunnen maken en ver woorden is het geheim van een scherpzinnig verstand en een de tekens in de dingen ziende verbeelding. <wat hier geschreven staat, staat zelf bol van dergelijke “transfers”: vet, vink, op het verkeerde been zetten, transfer, scherp, bol staan van>. het is, en bóven dien, het geheim van de schouwenden, van dichterlijk dichtenden.
zó spreken is het geheim van de SCHRIFT, van “de profeten” en het door “de leerlingen” opgetekend WOORD. dààr leert een mens: dàt en hoé hij de éénheid van “aarde” en “HEMEL” kan ontdekken, ontcijferen en uitspreken; dàt en hoé GOD (“de HEMEL”) Zich beminnelijk menslievend via de dingen (“de aarde”) aan de mensen, die op aarde zijn, openbaart en aan de mensen de vermogens gegeven heeft om die openbaring te “lezen” en te “schrijven”. dit “schrijven” is het geheim van dàt en hoé de “letter” in het woord van de mensen van GODS Heiligen GEEST vervulden en verVOLDEN “geest” afgeeft en uit dér aard caring aandachtig gelezen/beluisterd moet worden. zó een woord wekt bewegen van het hart (emotie), in- en doorzicht van het verstand en zien van de naar het “geest” lijke verwijzende tekens in de materie. zó een woord is (uit en in in het midden van het veld schouwen in de diepte van den hemel) articulatie (vorm geving) van het uit en in onverdeeld luisteren naar, naderen en scherper toekijken en de vingertoppen steken in geschouwde. is dichterlijk gedichte poëzie, waarin de VOLheid van de werkelijkheid is gevat en waaruit zij naar buiten straalt. is VOLheid van spreken en getuigt meteen in een mens van inzicht in, eerbiediging van en respect en waardering voor de onschatbare gave van mógen kunnen en kùnnen mogen spreken. én van zijn geheim dit gesprokene/geschrevene te mógen kunnen en kùnnen mogen “lezen”.
het geheim van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL” maakt het een mens mogelijk sprekend en schrijvend in het midden van het VISIOEN van die onverdeelde éénheid te staan en er onverdeeld, onuiteengeworpen op de wijze van “het leven cultiveren” aan deeltenemen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
