|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Demos: het volk; de gemeenschap van de stad (polis). anders dan een aristocratie (regering door aristocraten), een tirannie (regering door een tiran), een keizer-/koninkrijk (regering door een keizer of een koning), is een democratie een regering door democraten, vertegenwoordigers van het volk. zeggen de woorden, zegt de naam. maar de bekende uitspraak: “What’s in a name?!” (in casu de naam roos en de roos) klinkt critisch en werpt de schaduw van de roos op het woord roos. voeg daarbij die andere uitspraak van dezelfde auteur: “Words, words, words!”, en het is wat woorden betreft oppassen geblazen. zij zijn een vlag die niet altijd de lading denkt.
de dingen moeten ernstig genomen worden, en eveneens de woorden ervoor. de dingen zijn ernstig uit den aard van hun zijn zó als zij zijn, hun realiteit, hun waarheid. de woorden moeten dezen eigen aard respecteren en uitdrukken:“Men doet niet al wat men wilt met de woorden.”. wel (“goed”) spreken/schrijven is een ernstige opdracht, een plicht in dienst van de waarheid-die-bevrijdt. dat wil zeggen: die niet “dobbelt”, de dingen zegt zó als zij zijn. een plicht waartoe de adel van den mens hem verplicht ten opzichte van “de aarde” (zichzelf én de medemensen) en ten opzichte van “den hemel”. dàt houdt in: naderen om scherper toetekijken; gevoelens, gedachten over en zien en ver beelden van de door de dingen afgegeven tekens op scherp zetten, ordenen op de wijze van verzamelen (laten samenvloeien, -hangen, -lopen en –werken).
volk: de “als vanzelf” en uit der aard gemeenschap lijk tot de polis behorende mensen. de natuur lijke éénheid maakt het volk. éénheid vanuit de natuur lijke éénheid uit verbondenheid van een man en een vrouw (adam en eva), die overgeleverd wordt aan de kinderen, kinderen van de kinderen enz., de geslachten (familie, stam, clan, volk). de ervaring leert dat ter wille van “de zwakheid van het vlees”, het uiteenwerpen, verdelen en verstrooien door den “bozen” geest, die éénheid de facto geen stand houdt en het volk en meteen zijn vertegenwoordigers een mengelmoes worden van verschillende gevoeligheden, gedachten over en ver-, zo niet inbeeldingen. met als gevolg van dien: dat een democratische regering een dienares van belangen die van het algemeen belang losgepeuterd zijn, wordt, gedwongen is tot “schipperen” tussen scylla en charybdis; alleen door macht (van de met den kasseisteen/de roos in de vuist zwaaiende minderheid, van brood en spelen) overeind kan blijven; om de haverklap “valt” en, zo goed en zo kwaad als ’t gaat, als ‘t gaat weer opstaat. het is in feite een aanfluiting van de democratie omdat in se “goed” zijnde democratisering niet alleen al van in het begin verkeerd begrepen maar ook verkeerd ingevoerd wordt en uit der aard op drijfzand berust. de vertegenwoordigers van het volk zijn, grosso modo, op de eerste plaats leden van een partij, gebonden, partijdig en gedwongen -niet het volk, maar- onder het mom van algemeen belang de belangen van de kopstukken van de partij te dienen. met als gevolg van dien: door bevrediging van het “lage” in het vlees verloedering van het “hoge” in het volk.
het woord democratisering dwingt een realistischen, intellectueel eerlijken, politiek correcten, dit is fijn voelenden, eerlijk denkenden over en de tekens helder zienden en ver beeldenden volks mens tot respect voor en uitzuivering van de zaak (res). democratisering is gericht op Opvoeding, Optrekking en Uitleiding van het demos (de onverdeelde gemeenschap van “gewone”, modale mannen-met-de-pet én hun “vertegenwoordigers”). dit is op “verhogen”: allen samen van den platten grond tillen op de hoogte van 10 meter er bóven, de hoogte waar het geheim van het bestaan, het leven op aarde, te zien is, gezien kan worden en wordt. de hoogte van de onverdeeldheid van “lichaam” en “geest”, waarbinnen “de geest de letter doet leven”. bij voorbeeld: de “letter” eigen aan een door de vertegenwoordigers “goed” gekeurde en gestemde wet Opgetild wordt tot nog meer eigen “geest”, “goeden” geest, die in feite van GODS Heiligen, het volk heiligenden GEEST is. democratisering houdt in vergeestelijking, die de waarachtigheid, GOD en mens waardigheid en waarde van een volk in zijn VOLheid belicht (in feite be Licht), doet her- en erkennen en gelovig, cultureel, sociaal en politiek beleven.
op de eerste plaats gelovig. dit is: gelovend in het geloofsgeheim dat een volk behoort tot “het volk van God”, geroepen is om ééns gezind gezamenlijk uit met vleespotten en uien lokkend egypte, door de “beproeving” van de woestijn en uiteindelijk in het van melk en honig overvloeiend beloofde land te trekken. .politieke correctheid is meer dan een zogezegd de gemeenschap dienende evenwichtsoefening op het koord. zij lusitert niet naar partijbelangen en evenmin naar bevrediging van het plebs door het aanbod van brood en spelen. zij voedt op door het “goed” keuren en stemmen van het reële, dit is geestelijk heil van het volk bevorderende wetten waarvan de letter, door den GODS wet her innerenden geest ervan verhoogd, als het leven van het volk ordenende richtlijnen geduid, bevestigd en ter uitvoering voorgelegd wordt. democratisering staat in dienst van respect voor en bescherming van de rechten van het volk, die in wezen door GOD geschonken, gedragen, door Zijn wet beschermd en in Zijn Naam beveiligd moeten worden. wetten “goed” keuren en stemmen die tegen GODS geboden (levenswoorden) ingaan, horen niet in een authentieke democratie thuis en werken onvermijdelijk het algemeen belang uiteenwerpend, verdelend en verstrooiend.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
