|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Grote mensen, zogezegd volwassenen, trekken uit en in de neiging tot greed in hen het bestaan op aarde naar zich toe onder de leuzen: “Ik ben geen kind meer.”.; “Ik wil de eerste, de grootste, de sterkste, de slimste, de meest bekende, de best geklede en zó voort en zó voort zijn. voor hen telt het kind niet mee; of zij misbruiken het louter commercieel; of, wat ons verbijstert, zij gaan zóver dat zij het desnoods gewoon “uit de weg ruimen”.
de dingen zó zien, zó voelen, zó erover denken en zich zó fantaseren getuigen van geestelijke verwarring, een van de waarachtigheid, GOD en mens waardigheid en waarde afgeweken en uit der aard vertekend beeld van leven, een opvatting die duidelijk de sporen van een msivatting vertoont en door evenwichig gevormden “als vanzelf” als zodanig her- en erkend wordt.
anderzijds stellen wij vast dat vele mensen bij het ontmoeten van een kind “vertederd” worden ter wille van die grootopenstaande argeloze, vrij en vrank en nieuwsgierig kijkende ogen en het teken van onschuld (“nog onbestoven”) in het kind. zij denken dan, soms wel eens weemoedig, aan hun kindertijd en worden, meer dan ooit vandaag, door angst bevangen als zij zich proberen voortestellen hoe dat kwetsbare kind in deze barre, brutale wereld waar de wet van de jungle heerst, zal overleven. het moet ook het “aards” verhaal van jezus geweest zijn, dat Hij dan vanuit Zijn zending OP HEMELDE, met eeuwigheid verméérde. toen de leerlingen de naar Hem toekomende kinderen wilden wegjagen, berispte Hij hen: “Laat de kinderen tot Mij komen, want hun behoort het Rijk der hemelen.”. en toen dezelfde leerlngen ”onder elkaar kibbelden over wie er wel de grootste onder hen zou zijn”, nam Hij, pedagogisch alert een kind bij zich om hen aanschouwelijk te onderrichten: “Als gij niet wordt als zo een kind, zult gij het Rijk der hemelen niet binnengaan.”. zó trok Hij vanop Zijn hoogte het kind OP en verhoogde Hij zijn waarachtigheid, GOD en mens waardigheid en waarde.
in het eerste BOEK wordt de waarde van een kind verhoogd doordat het gezien en begrepen werd als een geschenk van GOD, zó dat, zij het bij gelovig, zelfs onvruchtbaarheid eerder dan als een gril van de natuur, als een straf van GOD werd beschouwd. het pasgeboren kind aan GOD opdragen be tekende en bevestigde dit geloof en werd in de Wet opgenomen. (“En toen de tijd voor hun reiniging volgens de Wet van Mozes was gekomen, brachten zij Hem naar Jeruzalem om Hem zoals er in de Wet des Heren geschreven staat: ‘Ieder kind van het manneljk geslacht dat de moederschoot opent, moet aan de Heer worden toegewijd.’ aan de Heer optedragen.” (Luc. 2/22-24). een kind is méér, meer dan “uit bloed, de wil van vlees of man uit God geboren”. het heeft zijn duidelijke plaats in hetVISIOEN van de onverdeelde éénheid van “aarde” en “HEMEL”. en jezus vervolde deze visie in het eerste BOEK door als reactie op de “gedachten” van de leerlingen te onderrichten op de wijze van “een kind te nemen, het naast Zich te plaatsen en hun te zeggen: Wie dit kind opneemt in Mijn naam, neemt Mij op; en wie Mij opneemt, neemt Hem op die Mij gezonden heeft.” (Luc. 9/47-48). het is een straffe gelijkstelling (“plaatste het naast Zich”), die het geheim van het kind tilt op de hoogte van GODS GEHEIM en het meteen tot geloofsgeheim bevordert.
gezelle was innerlijk verheugd bij het zien van het “nog onbestoven” groen en, daarmee verbonden, het zien van kinderen (Gelukkig kind, dat ligt en laat geworden; Gelukkig kind, dat van zijn spel; Gelukkig kinderhertje; Gelukkig kind…, hoe zal ‘k het zeggen?; Gelukkig, kind, zijt gij, die God…). hij wijst, onderhuids, zijn lezers den weg naar de betekenis van “een kind opnemen”: die van “in Mijn naam”. dit is: uit en in den de mensen door den VADER SCHEPPER ingeschapen, door den ZOON VERLOSSER als Weg, Waarheid en Leven bevrijden, den Heiligen GEEST VOLTOOIER ingestorten “goeden” geest. de vreugde om het “nog onbestoven” is het uiterlijk teken van een inwendige “genade” die caring grondt en being lucky mogelijk maakt.
“een kind opnemen” betekent in zich het kind “bewaren” en het tegenover de wereld voor het kind opnemen. het kind in zich “bewaren” is het (geloofs)geheim van de arglozen: “de armen van geest, de zachtmoedigen, de wenenden,, de naar rechtvaardigheid hongerenden en dorstenden, de barmhartigen, de zuiveren van hart, de vreedzamen, de om Mijnentwil vervolgden en beschimpten” (Matt. 5/3-11). van “de kinderen Gods”, de schouwenden. zijn zij als lammeren onder de wolven gezonden, tóch worden zij getroost, verzadigd, ondervinden zij barmhartigheud, zien zij GOD, verheugen en verblijden zij zich uit en in het VOORUITZICHT van: het Land beërven, tot het Rijk der Hemelen behoren. zij hebben, ín de wereld maar niet er vàn, geheime lijk wonder lijk deel aan de gezindsheid die eigen was aan jezus CHRISTUS en nemen onbevangen ongeremd, vrij en vrolijk te vreden eraan deel. uit dér aard zien zij het wonder van het kind in die wereld en “nemen zij het op” op de wijze van het in die wereld voor het kind optenemen in plaats van “het te verjagen/uittestoten” (geen kinderen te willen, te beperken tot, te mishandelen, te misbruiken, in de steek te laten…tot niet te laten geboren worden toe).
“een kind opnemen” (verwelkomen, blij zijn om zijn geboorte, het kost wat kost groot brengen, OP trekken en UIT leiden, “in het hart bewaren”, als “een brandend en tóch niet opbrandend braambos” naderen om het scherper te aanschouwen) is van den “goeden” geest, die van GODS Heiligen GEEST is. is met den SCHEPPER mee scheppen op de wijze van voltooien wat Hij begonnen is.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
