|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Het vlees is woord geworden. anders en meer dan alle andere dingen der schepping spreken de mensen. dit is: zij boetseren “stof” lijke klanken en blazen hun “geest” erin, zó dat zij een levend wezen worden, een door den “geest” levend gemaakte “letter”. in feite een Schepping, “werk van Zijn handen”, een wonder der schepping, “een grote daad van de Heer”. bovendien zijn de mensen met gaven die hen in staat gesteld hebben de hoor- maar onzichtbare klanken via tekens zichtbaar te maken, te schrijven. spreken en schrijven zijn een historisch feit, een bewondering waardige uitwisseling van van “geest” vervulde geluiden en lettertekens, die op een geheime lijk wonder lijke wijze taal kundig onderlinge communicatie mogelijk maken, contact nemen, bewaren en bevorderen.
spreken en schrijven zijn een teken van het werken van den geest in den gedurende het geschieden van de geschiedenis der mensen homo sapiens geworden mens, het schepsel dat op een hem eigen wijze verfijnd fijn zin vindend en zin gevend “voelt”, verbanden ziend en leggend “denkt”, de in de dingen verborgen tekens ontdekt en ver beeldt. in wat een mens spreekt/zegt en schrijft wordt de “ruwe” materie ont bolsterd, het gouden hart erin ont vouwd, gaat zij naar haar wijze op haar wijze spreken en draagt zij eraan bij den mens uit het stof van de aarde optetillen tot de hoogte van den geest., de hoogte van het geheim mens die oren heeft en HOORT (verhoogd hoort), ogen heeft en ZIET (verhoogd ziet) en vingertoppen die TASTEN (verhoogd voelt). en zó verschijnen de dingen als “het wonder schouwspel van een brandend en tóch niet opbrandend braambos” en wordt hun “spreken” een uitdaging om te naderen en scherper te kijken en meteen de natuur lijke plaats waar het spreken/schrijven van den mens.gevoed wordt en vervuld van geest.
de waarde van spreken en schrijven is hun goudgehalte, hun schitteren als de zon en wit zijn als sneeuw. hun gehalte aan “geest”: aan fijn voelen, denken over en ver beelden van de waarheid der dingen, de dingen zó als zij zijn. dié waarde vertoont alle kenmerken van méér, het meer dan “stof van de aarde genomen”. in feite het méér van “een levend wezen” (levende taal) uit “beADEMd zijn”. dit is: ge înspireerd con spirerend deelhebbend en -nemend aan en uit der aard verrijkt door het spreken en schrijven van voorgangers en tijdgenoten.
in spiratie heeft plaats door den Heiligen GEEST, Die “leert en in herinnering brengt al wat Ik u -booms en bijbels- heb gezegd” en blijf zeggen. die “luisteren”, “kijken”, met gevoelige vingertoppen “tasten”: grijpt Hij aan, overvalt Hij, verheldert Hij met licht uit LICHT, doet Hij branden met het VUUR van Zijn liefde, trekt Hij recht, wast Hij, laaft Hij, verrijkt Hij met Uitzicht-op, legt Hij Zijn woorden in den mond/in de hand. dit is: Hij omvormt de dagdagelijkse, zo niet alledaagse woorden tot “woorden van eeuwig leven”. het is het wonder van: dat die niet weten wat te zeggen het plots weten en zeggen; dat die niet weten wat te schrijven plots de woorden uit de hand laten vloeien; dat, bovendien, die luisteren of die lezen het plots kunnen verstaan in hun eigen taal. het door lucas in Handelingen 2/1-13 opgetekend verhaal van “de nederdaling van de Heilige Geest” verheldert op onnavolgbare en voor altijd en overal volmaakte wijze wat het in spireren van den Heiligen GEEST betekent: Hij leert aan “de leerlingen” en herinnert in hen al wat zij van jezus hadden gehoord, met eigen ogen hadden mogen aanschouwen en met de handen tasten, gaf hun de kracht om het te verkondigen én maakte dat hun toehoorders dààr en toén het verstonden, maakt dat hun lezers het hiér en nù verstaan. waarvan de feiten, zij het in het verborgene, in de stilte in stilte stil, doorheen de eeuwen legio waren, onder ons legio zijn en na ons legio zullen blijven. of men het gelooft of niet, aanneemt of verwerpt. de werking van den Heiligen GEEST is te merken aan het feit dat er in de gedichten van de dichterlijke dichtenden meer staat dan dat zij denken dat er staat, én dat de lezers ervan elk naar zijn wijze niet al wat er staat lezen. het “overschot” is van den Heiligen GEEST en wordt door Hem in who care and are lucky her innerd. hetzelfde geldt voor de dichterlijke dichterlijk sprekenden. dit verklaart op een àndere wijze wat taalgeleerden poliïnterpretabiliteit noemen. de GEEST waait waar Hij het wil en opent wat “aards” gesloten is. deze “stelling” is niet gegrond op “wetenschappelijk onderzoek”, maar op schouwen: geheime lijk wonder lijk “horen, met eigen ogen mogen aanschouwen en met de handen tasten”.
het VOLLE spreken en schrijven gebeurt uit en in con spiratie dit is: tot luisteren, kijken en tasten bereid uitademen wat de GEEST inADEMt; meeademen, mét den GEEST de woorden inblazen wat Hij inteblazen geeft. het inblazen van den GEEST blijft onwerkzaam als de mens niet ervoor openstaat en niet ermee meewerkt. het duidelijkst voorbeeld van openstaan voor en meewerken met geven “de profeten” en “de leerlingen”. hun schrijven was: de GODSspraak van Jahweh en al wat Ik u heb gezegd “optekenen”; uit en in geloven in zichzelf voor GOD opzijzetten, hùn ervaren met het openbaren van den GEEST bevruchten. het is een geloofsgeheim, dat sterker is dan “wetenschappelijk onderzoek” en zich uit der aard meer aan biddenden dan aan studerenden prijsgeeft. gezelle zag zijn gedichten onverdeeld als naar den psalmist verwijzende gezangen én meteen als gebeden, werk van den engel der poëzij. woord lijk articuleren bereikt zijn hoogste punt als het “vervuld is van de Heilige Geest”; VOL is van Waarheid, Leven en Wegwijzing. in feite de aarde ophemelt. een gesproken of geschreven tekst correspondeert met en “toont” dat in het Licht, laat het horen op den toetssteen van “wat er geschreven staat”.
en dan is er nog het vreemde verschijnsel van intertextualiteit, bestuiving, de bewondering waardige uitwisseling van woorden, geheime lijk wonder lijke communicatie op grond van samenwerpen, verzamelen. wat anderen verwoord hebben en verwoorden gaat niet verloren, niet voobij, maar blijft als woord van eeuwig leven onder ons aanwezig voor die ernaar luisteren of het lezen. het nestelt zich in de eigen woorden, loopt er als een gouden draad doorheen, verrijkt en bevestigt en vormt mét ze een verhoogd geheel. dit aan- en innemen is geen “plagiaat”. het is wezen lijk uit en in OORSPRONG lijke opdracht verzameling op de wijze van vermeeren, verrijken, vergroten, dit is: samenvloeiend, -hangend, -lopend en -werkend verhelderen van de waarheid en mededeling ervan. het staat in het teken van continuïteit van onthulling en ontvouwing én traditie (overlevering van al wat waar, goed en schoon is). het bevestigt tegen “den bozen geest”, die een uiteenwerper is, in den “goeden” geest van GODS GEEST, Die een SAMENWERPER is. deelhebben en -nemen aan die overlevering staat in het teken van VOLtooiing van de schepping en “toont” meteen de echte, den sprekenden en schrijvenden mens ingeschapen bereidheid tot creativiteit. de natuur lijke plaats waar dié creativieve uitwisseling duidelijk te zien is, is de SCHRIFT: toonbeeld van onverpoosd onverdroten onthullen en ontvouwen van GODS Zelfopenbaring in wat er door “de profeten” en “de leerlingen” geschreven staat. vandaar de hoge waarde van de ver- of onverborgen aanwezigheid van bijbelse woorden in wat mensen vroeger schreven en mensen hiér en nù schrijven. dié aanwezigheid bevestigt de waarheid, “goed”heid en schoonheid van hun woord en onderbouwt de continuïteit van zijn onthullen en ontvouwen ervan. de mogelijkheid van intertextualiteit is feite lijk een geschenk van den de dingen van Zijn Schepping, de mensen in ’t bijzonder, samenwerpenden en bewarenden Schepper in de richting van VOLtooing van de schepping. het weigeren, laat staan door uiteenwerpen tegenwerken, is niet van den “goeden”, maar van den “bozen” geest. is meewerken met en bevorderen van verduistering der waarheid en meteen medewerking met en bevorderen van verval en ondergang van welke beschaving dan ook. waarvan de feiten in het geschieden van de geschiedenis der mensen legio zijn.
de gave van het woord is niet alleen een teken van den adel der mensen, maar haar op de wijze van luisteren naar het in spireren van den GEEST, creatief met Hem con spireren en zich dankbaar in de overlevering integreren optimaal (een-, twee- of vijfvoudig) vrucht laten dragen is ook een plicht. dàt toont de authentieke filologie, een door filosofie (vriend zijn van de wijsheid) en theologie (vriend zijn van GOD) onderbouwd vriend zijn van het woord. een verzameling uit en in den “goeden” geest, die van GODS Heiligen GEEST is.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
