|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
VASTE grond is en blijft: het VISIOEN van de OORSPRONG lijke onverdeelde en in den tijd onverdeelbare éénheid van “HEMEL” en “aarde”. VISIOEN, want één van de “onzichtbare dingen” die het “Credo” vermeldt en ons om te geloven als geloofsgeheim aanbiedt. het gelovend zitten wij op de hoogte van de geloofsgeheimen waarin GOD Zijnerzijds Zich openbaart, wij onzerzijds die openbaring te zien krijgen en, if we care and are lucky, zien, en meteen den zin van ons bestaan en de wijze van bestaan aanschouwen en bevroeden.
wij bestaan ten VOLLE in die éénheid opgenomen. dit is: van in het BEGIN gedacht en ontworpen, hiér en nù ter VOLtooiing op aarde geplaatst met Uitzicht op en gericht naar het UITEINDE; op de wijze van “aards” op aarde maar door “den HEMEL” opgehemeld. dit feit is een FEIT, een historisch feit. het kan bevraagd, zelfs in vraag gesteld, betwijfeld, als schadelijk verworpen worden; men kan zelfs pogen het als onwaar want niet feitelijk en dus onrealistisch in het voelen, denken over en verbeelden van de mensen uit het voelen, denken over en verbeelden van de mensen te wissen, zo niet te drijven. wat trouwens gebeurt. maar, en tóch, en zie: die oren hebben die HOREN, ogen die ZIEN, vingertoppen die TASTEN, ervaren het aan den lijve, weten dat het waar is en verdragen verdraagzaam voor sukkelaars, losers, dommeriken, dromers, nietsnutten, zo niet bedriegers en misleiders uitgemaakt te worden.
in zijn “strafrede tegen de farizeeën” brengt lucas een jezus ten berde die Zich vóór den maaltijd niet eerst gewassen had. wat den farizeeër die Hem uitgenodigd had en naar gewoonte scherp in de gaten hield, verwonderde en van binnen daarover een opmerking deed maken. die “aards” de les las, kreeg nu “HEMELS” een les gelezen omtrent het reinigen van den buitenkant en een binnenste vol roof en bederf, tienden van muntkruid en wijnruitplant en allerlei groenten betalen en het recht en de liefde tot God verwaarlozen. “Dit moet men doen en het andere niet laten.” (Luc. 11/3741). zó doende bevestig jezus, feite lijk, live, nuchter ter zake en helder, de onverdeelbare éénheid van het “aardse” (het andere) en het “HEMELSE” (dit), werpt Hij “aarde” en “HEMEL” samen, tilt Hij het hele bestaan op de hoogte van het VISIOEN en verheldert meteen den VOLLEN zin ervan. als GOD de ZOON uit en in Zijn VOLHEID verbindt Hij zich wassen/tienden betalen met het recht en de liefde tot GOD. en wat GOD verbonden heeft, zal de mens niet scheiden.
de in het VISIOEN verschijnende éénheid van “dit en het andere” nodigt ons uit in ons leven die éénheid niet uiteen te werpen, maar ze overeind te houden en te bevorderen. dit is: de verbondenheid tussen het “aardse” en het “HEMELSE” onverdeeld te bewaren op de wijze van het “aardse” (“het andere”) te waarderen, met zorg te bewerken, “niet te laten”, en het “HEMELSE” (“dit”) niet te verwaarlozen, maar “te doen”.
het geheim van Die dit tegen den farizeeër zegde, is: dàt Hij, als een mens geworden GOD de ZOON Zelf concreet voor ons hoor-, zicht- en tastbaar de VOLHEID van dit VISIOEN belichaamt. Hij IS de onverdeelde en onverdeelbare éénheid van “HEMEL” (GOD de ZOON) en “aarde” (jezus van nazareth), en “toont” dat in Zijn “spreken in gelijkenissen” en het doen van tekens. in beide hemelt Hij de aarde op. voorbeelden: in Zijn parabel van “de verloren zoon” is de aardse vader meteen het TEKEN van den “HEMELSEN”, zó dat die zichtbare, en dus door ons herkenbare vader (“de letter”) naar den onzichtbaren, den door geen mens ooit gezienen VADER verwijst (“begeest wordt”). het hele spreken van jezus is “spreken in gelijkenissen”, openbaart via het “aardse” het “HEMELSE”. en zó de door Hem gedane tekens. als Hij een lichamelijk blinde doet zien, doet Hij hem meteen geestelijk zien. wat uitdrukkelijk opgetekend staat in de genezing van den lammen, wiens zonden Hij eerst wegneemd en dan, als teken van Zijn mandaat, lichamelijk geneest. het teken bij uitstek echter is Zijn verrijzenis, waarin Hij onomwonden de onverdeelde éénheid van “aards” sterven dat door “den HEMEL” tot eeuwig leven verhoogd wordt, be tekent. Zijn spreken en doen van tekens bevestigen Zijn mandaat: “de aarde” naar “den HEMEL” optetillen en zó doende het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van “HEMEL” en “aarde” te beLICHTEN. jezus Zelf verhelderde onverpoosd onverdroten niet alleen wat “dit doen en het andere niet laten” voor óns betekent, maar ook dat “dit doen en het andere niet laten” ons leven verVOLt, “van GODS Heiligen GEEST vervult”.
de éénheid van die twee niet alleen op de wijze van “het andere doen en dit laten”, maar ook van “dit doen en het andere laten” uiteenwerpen, is niet van den “goeden”, maar van den “bozen” geest, die van den uiteenwerper is. precies dàt heeft lucas in deze het geheim van jezus beLichtende “anecdote” opgetekend en óns als onderricht-ten-leven te beluisteren of te lezen gegeven. VOL wassen betekent voor ons: enerzijds langzaam die onverdeelbare éénheid beseffen (HOREN, ZIEN, TASTEN en SMAKEN) én het “HEMELSE” in ons “aards” denken, doen en dichten bewaren en en ze zó doende bevorderen, dit is ophemelen.
wat zonder twijfel optimaal gebeurt door “het Licht van de wereld” beLicht en door Zijn Kracht beKracht. inderdaad: “Naar wie anders zouden wij gaan? Hij alleen spreekt woorden en doet tekens van eeuwig leven.”. AMEN. amen, en daarmee uit.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
