|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
In het dagdagelijks taalgebruik betekent “de armen laten zakken” moe worden, zijn fysieke inspanning verminderen, zo niet opgeven. meteen werd het zichtbaar feit (“de letter”) onder ons door ons be “geest” en is die uitdrkking, “de letter” ervan integraal bewarend, vreemd genoeg een beeld geworden voor het onzichtbare “de moed opgeven, het opgeven”. wat eenstemeer den band, het onverdeeld verbonden zijn van lichaam en ziel in den mens op aanschouwelijk verduidelijkende wijze toont. met als gevolg van dien: dat het oppassen geblazen is om zich niet te vergissen en bij het interpreteren van de taal het letterlijke met het geestelijke, het geestelijke met het letterlijke te verwarren. anderzijds is het merkwaardig dat het geziene letterlijke niet alleen de stevige onderbouw van het verstaan van de geestelijke betekenis (het beeld-, tekenkarakter) is, maar ook op wonder lijke wijze dit verstaan bevordert. met als gevolg van dien: dat intens aandachtige veelvuldige aanwezigheid bij de stoflijke dingen (de oren, ogen en vingertoppen gebruiken) het geestelijk beleven van de werkelijkheid op de wijze van haar be tekenen/ver beelden verrijkt, vergroot, vermeert. meer nog: de echte rijkdom van de taal, haar schoonheid en bekoorlijkheid, is precies haar rijkdom aan het geestelijk leven verrijkende, vergrotende, vermeerderende én zelfs verméérende tekens/beelden. dit is: haar de dichterlijkheid van al wat bestaat een vorm gevende dichterlijkheid. taal in haar VOLheid is poëzie: geschenk van dichterlijk dichtenden aan dichterlijke dichterlijk luiserenden of lezenden.
“Wat er geschreven staat” is onloochenbaar poëzie: hoogste het bestaan van al wat bestaat en speciaal het onze eruit, erin en ermee be tekenende/ver beeldende taal…van dichterlijk dichtenden voor dichterlijke dichterlijk luisterenden/lezenden. daar is de in Exodus 17/8-13 opgetekende “anecdote”, waarin “de armen laten zakken” en “de armen opheffen” beschreven en meteen op de wijze van ver beeld verhoogd, verméérd worden. het is duidelijk dat hiér met die uitdrukkingen niet het letterlijke, maar een geestelijke betekenis opgeroepen wordt: bidden. terwijl jozua vecht en daarmee verbonden, bidt mozes. de armen ten hemel heffen is het lichamelijk teken van het innerlijk verheffen van de ziel in smeekgebed, met winnen als gevolg; de armen laten zakken (wat ter wille van den langen duur en “de zwakheid van het vlees” onvermijdelijk gebeurt) be tekent dit bidden moe worden, het opgeven., en verliezen. de noodzaak van tóch volharden en er iets op vinden wordt (door den auteur “geestig”) onderstreept wanneer hij aäron en choer mozes op een steen laat plaatsen en elk een arm omhoog houden. zó wordt het plattegrondse op de hoogte van de Schrift geheven en krijgt de “anecdote” het karakter van bijbels verhaal, staat het in het teken van aanschouwelijk den zin en de noodzaak van onverpoosd onverdroten bidden en meteen van niet versagend vertrouwen op GOD onthullen. de onwankelbare en onweerlegbare bijbelse “stelling” luidt: dàt en hoé tot GOD bidden niet alleen bevestigt dàt GOD de mensen in hun nood kàn en wil helpen, maar ook dàt en hoé Hij het vertrouwen van in Hem gelovenden nooit beschaamt, hoe zij dat ook (zie het verhaal van den mens job) in hoogsten nood zouden gaan bevragen, uit “zwakheid” eraan zouden gaan twijfelen. er is dus meer te leren uit wat de bijbel vertelt dan uit wat er uit de “aardse” ervaring van mensen en hun bedenkingen erover (filosofie, psychologie, sociologie, geschiedschrijving enz) te leren valt. er is het méér, het bóven dien.
dit bijbels “de armen niet laten zakken” verheldert niet alleen dat het goed is wat de dingen van beneden betreft het nooit optegeven (Never surrender!), creatief oplossingen te zoeken en te vinden, maar dat het meer dan dat, bóven dien, goed is in GOD te geloven, ook en meer op Hem te vertrouwen en dit vertrouwen in onverpoosd onverdroten gebed uittedrukken. zich te laten onderrichten door die bewondering waardige uitwisseling tussen het zicht- en het onzichtbare, die bevestigt: dat het zichtbare tekens afgeeft van het onzichtbare en het onzichtbare op de wijze van geloofsgeheim het zichtbare tilt op de hoogte van GODS GEHEIM…dat de overwinning garandeert. in feite is de armen laten zakken op zijn minst een uitwendig teken van een innerlijken twijfel, of uiteindelijk van een geestlijk versagen, heilloos ongeloof in GOD.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
