|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Eigen aan mensen is lachen; eigen aan mensen is wenen. zij staan voor vreugde en verdriet, twee geestelijke “aandoeningen”, die verbonden zijn met ”goede en kwade dagen al de dagen van ons leven”. de modale mens streeft naar uitdrijven van de kwade, en meteen het wenen, en invoeren van de goede, en meteen het lachen. bovendien be tekenen lachen en wenen, ook al kunnen zij (waarvan de feiten op aarde, onder óns, legio zijn) misleiden, den toeschouwer bedriegen, normaal naar buiten hoe het er van binnen uitziet. zij openbaren zulke sterke emoties dat ze in houden niet meevalt en veelal beschadigt. hun den vrijen loop laten is, als herstellen van het evenwicht, gezond voor lichaam en ziel.
gewoon, dit is natuur lijk, volgzaam, gehoorzaam, luisterbereid lachen bevestigt het goed zijn, goed doen van wat in het leven goed is en ons geschonken wordt om het te bewaren en te bewerken, het toetelachen, te bevorderen en te promoten, te “publiceren”. want lachen is in se sociaal, heeft plaats onder mensen, in gezelschap, en verbindt (associeert) “als vanzelf”. het werkt therapeutisch: iemand aan het lachen krijgen geneest op de wijze waarop de door de wolken priemende zon geneest, zorgen verheldert, zoniet doet vergeten, “tranen uit de ogen wegwist”. als bij een ontmoeting meteen met de stem een (glim)lach op het gezicht te voorschijn komt (a voice, a smile”), verdwijnen de nare dingen van een dag en heeft men geluk, veel geluk (“is lucky, very lucky”) schrijft de engelse dichter k.w. gransden in zijn gedicht “The room”: “We got no magic letter, no fabulous offer,/ no carpet of glory to ride to bed on./ Nothing: only a voice, a smile if we are lucky. Only,/ if we are very lucky, a voice, a smile…”. de impact van een “als vanzelf” de stem verhogende (glim)lach is een kostbaar, overweldigend geschenk. vandaar de publicitaire vondst van “la vache qui rit”. en de bijbelse ver beelding van een GOD (le bon Dieu, Onze-Lieve-Heer) Die Zijn gelaat naar ons wendt en ons toelacht. zie rodenbachs psalm: “Lacht Ge op Uw volk, het bloeit in roem en ere,…”. het is goed niet te “vergeten” dat de Schepper der mensen aan de mensen de gave van lachen geschonken heeft. lachen is GOD lijk, en die lacht verkondigt lachend de glorie van GOD, verheerlijkt GOD op een de mensen bevrijdende, opvrolijkende en bevredigende wijze. en dàt is de diepere betekenis van het engelse “Keep smiling.”.
anderzijds is er wenen, zijn er ter wille van wat ons bedroeft/verdriet, de tranen van verdriet. een lichamelijk verschijnsel dat de zichtbare uitdrukking is van een onzichtbare gesteltenis van de ziel. zó als lachen is wenen van den helen mens, den mens zó als hij is: een bezield lichaam, een ver”geest”lijkte “letter”. de “bitterste” tranen zijn die van de ziel, die om het “boze” in en onder ons. zó als verhoogd lachen de aanwezigheid van het “goede” in en onder ons bevestigt, bevestigen deze tranen de aanwezigheid van het “kwaad” in en onder ons. in de evangeliën wordt tweemaal vermeld dat jezus, Wiens wezen VOLUIT lachen was, weende. eens ter wille van den dood van lazarus als uiting van een existentieel verdriet, dat Hij in den hof van olijven bevestigde: verdriet om het onvermijdelijk, door de zonde van ongehoorzaamheid van adam veroorzaakt sterven. “…want als gij daarvan eet, zult gij sterven.” (Gen. 2/17). jezus’ sterven zelf “kostte Hem bloed en tranen”, maar Hij aanvaarde het “om door Zijn gehoorzaamheid tot de dood de zonde van de wereld uit de wereld wegtenemen” en meteen “de angel van de dood”. Hij haalde lazarus uit het graf, overwon den dood door Zijn verrijzenis. de andere keer over jeruzalem, waardoor Hij de boosheid van het uiteenwerpen tegen het licht van het verzamelen hield en het ”boze” ervan onderstreepte. Zijn wenen was meteen het prototype van het verhoogd, dit is heilige heiligende, “goede” wenen van de mensen, de tranen op aarde, die Hij, zoals johannes schrijft, “in de hemel uit onze ogen wist”. dàt is de diepere betekenis van benns “Kann keine Trauer sein.”: de heilbrengende verrijzenis van het wenen, zijn waarde van verkondiging van de uiteindelijke overwinning van den dood door den Levenden. is de diepe betekenis van “Zalig die wenen, want…” (Matt. 5/5); van “Ween maar niet.” (Luc. 7/13).
het is de mensen gegeven te kunnen lachen én te kunnen wenen. beide zijn een geschenk van hun Schepper en be tekenen uit dér aard hun “op Ons gelijkend”. en meteen hun wezen lijk verhoogd zijn. bevrijden, be vreugden, be vredigen zij “aards” een mens als hij lacht én als hij weent, zij tillen hem bóven dien op de hoogte van GODS GEHEIM. hun geheim is heiliging van al wat “goed” én van al wat “kwaad is, met uit dér aard vervulling van “de goede en kwade dagen al de dagen van ons leven” met GODS Heiligen GEEST, den VOLTOOIER van wat hiér en nù, op aarde, nog onvoltooid is. zó verkondigen zij de glorie van GOD, Die in den hemel is, en brengen zij vrede aan de mensen, die, door Hem geliefd, op aarde zijn.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
