|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De media hebben onze mensen 150 dagen lang om de oren geslagen met een over vloed van politieke en andere “verklaringen” waaruit de realiteit van een slapende maar nu wakker geschopte hopeloze innerlijke en uiterlijke verdeeldheid reuzegroot te voorschijn treedt. het kan geen zinnig mens ontgaan hoe “gekleurd” en oogverblindend door mekaar flitsend de gebruikte woorden op het scherm verschijnen, hoe vals ze klinken, hoe hypokriet zij zijn. notre pays ziet er uit als een duizenpoot die zich voortbeweegt/kruipt met duizend pootjes van al meer dan twee eeuwen volgehouden politieke waarheden, volgehouden op de wijze van krampachtig vastgehouden eigen belangen, die om elken prijs dan ook verdedigd moeten, om geen prijs prijsgegeven mogen worden.
nu die prerogatieven aan het wankelen zijn en de eigen voorspoed op kosten van de anderen danig vermagert, wordt er driftig en duchtig met “Notre pays” gezwaaid en wordt zelfs de (anders zo nutteloze maar die toch goed frans en pijnlijk moeizaam vlaams sprekende) koning plots als symbool van notre pays ter hulp geroepen om de aanrukkende en de prerogatieven bedreigende boches du nord terugtedrijven en op hun plaats te zetten en te houden, dit is: als werkpaarden aan de voeten van. het luxepaard. plots verschijnt de engel van “l’ Union fait la forcee” ten tonele als het boegbeeld van “belangenconflict”, lees: de unilaterale eigen belangen. belangen-ten-koste-van, “voor volk, voor vrijheid en voor recht” (whatever they may be).
uiteindelijk blijken binnen dat mèlée “de economische belangen” (lees van notre pays) meer dan ooit als de alle andere waarden op den achtergrond duwende beslissende waarde onder de leuze “Erst kommt das Fressen.” boven te drijven en meteen het materialisme van notre pays vet te onderstrepen. én bij de zich op grond dààr van om geen “stemmen” te verliezen verenigende leiders, én bij den hen als schapen volgenden achterban. zó dat de innerlijke verdeeldheid van een in duigen vallend vat door de uiterlijke banden van een alles overheersend materieel voordeel onschadelijk gemaakt moet worden.
de kruik gaat te water tot ze breekt.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
