|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Het avontuur van een waterlelie in een vijver geeft te denken omdat de schijn bedriegt. dàt en hoé zij op het watervlak ligt, verbergt een stengel (navelstreng) die tot in den grond van den vijver reikt en erin wortelt (haar roots heeft), wat meteen haar verbondenheid met het geheel constitueert. uit der aard misleidt zij haar publiek op de wijze van de aandacht op zich vestigen en afleiden van haar verborgen begin (oorsprong), haar levensprincipe. zij steelt de show. maar plantkundigen stellen zich vragen in den aard van hoe het komt dat zij daar ligt, duiken dieper, tot op den grond, via den stengel tot bij de wortels. tot in het hart van de zaak, de VOLheid der werkelijkheid. het geheim van de waterlelie is de onverdeeldheid van wat zicht- en wat onzichtbaar is. en uit dér aard geeft zij naar en op haar wijze van bestaan aan dieper gravende mensen een naar hùn wijze op hùn wijze hùn wijze van bestaan hùn geheim openbarend teken af. vandaar de diepe betekenis van “Let eens op; kijkt eens naar…”, van schouwen. van dichterlijk zien van de dichterlijkheid der dingen en voor die geluk hebben dichterlijk dichten (dat teken ver beelden, "spreken in gelijkenissen-uit-gelijkenis".
het verhaal van de lelie luidt: “Rijzend uit donker-koelen vijvergrond vindt zij het licht en ontsluit zij blij het gouden hart.”. geheime lijk wonder lijk gewoon natuur lijk, ingeschapen “als vanzelf”, luisterend naar en meewerkend met dat haar (onder-, on- en voetje voor voetje bewust geworden) inherent “un no sé qué”, wast zij in het verborgene VOL, wordt zij VOLtooid. in feite als een wereldwonder, dat door geen wetenschappelijk onderzoek en geen rationeel denken der mensen exhaustief gekend kan worden en dus niet verklaard; dat niet voor een uiteindelijke, een laatste verklaring vatbaar is, biologie (fysica) en filosofie (metafysica) overstijgt. dit verhaal verstaan heeft plaats uit en in schouwen (“in het midden van het veld schouwen in de diepte van den hemel’). dat “vreemd schouwspel” naderen om het scherper te bekijken en uit dér aard verder te zien dan: erin te geloven. in feite openbaart en publiceert de waterlelie samen met alle eerste en tweede geloofsgeheimen een geloofsgeheim, nodigt zij de met haar binnen de Schepping en het Verbond verbonden mensen tot geloven in en bewonderen van het wonder van het leven, het wonder van er te mogen zijn op aarde en wonder lijk te leven.
wonder lijk leven is: bewustwording. dit is: uit den donker-koelen grond naar het Licht OP rijzen en, door het LICHT beLicht, het gouden hart op het watervlak ontplooien. de kern van al dat leeft, van de mensen in ’t bijzonder, is dat gouden hart, die VOLheid van met Uitzicht op de VOLTOOIING door de ZON (het eeuwig Licht/Lux perpetua) verrijkt Inzicht in het bestaan onder de zon. dit Inzicht-in is meer dan het resultaat van horen, zien en tasten, voelen van, denken over en verbeelden. het is de aan uit en in caring and being lucky meewerkenden gegeven gave van het LICHT: van GODS Heiligen GEEST, “Die u alles wat Ik u heb gezegd zal leren en in herinnering brengen.”.
dit proces van groeiend beLicht inzicht heeft plaats “als vanzelf”, organisch, op de wijze van “een levend wezen”, van geboorte tot het uur van den dood. het is een rijpingsproces, gebeurt in die intens aandachtig creatief op aarde aanwezig zijn naar en op de wijze van “de graankorrel in goede grond”: langzaam en voetje voor voetje. VOL wassend naar de VOLtooiing toe: de aar vol gerijpt rijp graan…voor den oogst, de voleinding van het ultiem moment van de waterlelie: “Nu rust zij peinzend op het watervlak/ en wenscht niet meer…”
dàt is het uitlopen van den bedaagden en bejaarden mens, in wie het lichaam het stuk voor stuk begeeft, maar de geest het voortouw in handen neemt, orde op zaken stelt en allen ballast overboord gooit om het OP stijgen te vergemakkelijken. ballast van bijkomstigheden, uiteindelijk gezien in het licht van de essentie. hij heeft het geluk gehad lang te mogen leven, de aan het leven inherente goede en kwade dagen vrij en vrolijk en te vreden onverdeeld samen en in evenwicht te houden en uiteindelijk gerust te rusten op de wijze van genoeg te hebben met en genoegen te beleven aan genoeg., hiér en nù niet meer te wensen. dat is geen teken van bittere ontgoocheling, valse gelatenheid, laat staan laffe abdicatie, maar van doordachte dankbaarheid om de “bewaarde” VOLheid uit Zijn VOLHEID en onwankelbaar vertrouwen in de in zijn Uitzicht-op oplichtende belofte van "te zijn waar Ik ben". wat zou er meer te wensen zijn en naar wien anders te gaan? het is “het gouden hart ontbloten”, den geest nu het nog kan hiér en nù al (terug) geven op de wijze van “Vader, in Uw handen beveel mijn geest.”.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
