|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Mensen zijn begaafd met oren die horen en ogen die zien. deze zintuigen zijn, samen met de andere, van levensbelang, bevorderen samen leven op de wijze van samenleven met de dingen en de medemensen. ze horen en zien maakt zó als het hoort voelen, denken over, de tekens zien en ver beelden, handelen en spreken en bovendien zich een oordeel vormen over dat- of diengene(n) die men bezig hoort en ziet, leren kennen en zich een eerlijk oordeel over dat of dien vormen mogelijk. horen en zien (waar nemen) openen de deur naar de waarheid van het ons omringende, naar wat de dingen en de mensen zijn in den vorm van -niet schijnen, maar- zijn zó als zij zijn. alleen dan is verantwoordelijk met ze omgaan, zó als het in ze geschreven staat en aan hun wezen gehoorzaam hoort.
bovendien zijn mensen begaafd met het vermogen hun horen te verhogen, optetrekken tot intens aandachtig (dichterlijk) luisteren naar en hun zien tot (dichterlijk) geboeid naderen om scherper toetekijken. en in who care and are lucky wordt dit optrekken verhoogd tot OP trekken: horen en zien van, geboeid worden door het in de dingen en de medemensen verborgen geborgen geheim, het méér (“Plus est en vous!”) in ze. dit OP getrokken/OP getild worden van het horen en zien opent den weg naar de de dingen en de mensen ingeschapen VOLheid van waarheid, goedheid en schoonheid waarnaar een mens van in den beginne reikhalst en die hem beminnelijk menslievend vóór en aan de voeten gelegd en aan de handen toevertrouwd zijn. dit betekent dat horen en zien, onverdeeld samen met de andere zintuigen, den mens gegeven zijn om overeind te komen (homo erectus), zich van de “stof”, den platten grond aftezetten en naar de hoogte en diepte, lengte en breedte van de VOLLE realiteit optestijgen (“vliegen”), een mens te worden, zijn en blijven zó als hij OORSPRONG lijk gedacht, ontworpen en gemaakt is. zó dat, meteen, de hem omgevende mensen uit en in een bewondering waardige uitwisseling uit wat zij van hem te horen en te zien krijgen kunnen aflezen wat dàt precies inhoudt, door hem onderricht worden en zodoende wat hij te horen en te zien geeft bijdraagt aan het bevorderen van het leven van al wie leeft.
mattheüs heeft in 11/2-11 opgetekend dat johannes de doper, in de gevangenis opgesloten en daar de werken van jezus vernemend, door jezus’ verschijnen in ’t publiek was geïntrigeerd en van Hem zelf wilde horen Wie hij was. daarom liet hij door zijn leerlingen vragen: “Zijt Gij het die komen moet, of moeten wij een ander verwachten?”. waarop jezus antwoordt: “Gaat en bericht aan Johannes wat gij hoort en ziet. Blinden zien…”. het vreemde is nu dat die leerlingen wat zij hoorden en zagen op die drie bovenvermelde wijzen te horen en te zien kregen: het materiële feit dat een blinde zag; het (dichterlijk) teken zijn ervan van een geestelijk zien; en bóven dien een via dit door jezus gedane “teken” (wonder) het TEKEN zien dat jezus de Gezalfde/GOD de Zoon is, en meteen dat de KERN van Zijn zending is: mensen die blind zijn voor GOD, GOD doen zien. dit is in feite: israël, en meteen alle mensen op aarde, bevrijden/verlossen, en dàt is precies de zending van “Die komen moet” en maakt dat “geen anderen moet verwacht worden”.
jezus’ spreken is een sterk suggererend spreken. zó als in Zijn “gelijkenissen” verbindt Hij uit en in de onder ons, op aarde, aanwezige bewondering waardige uitwisseling tussen “stof” en “geest” “stof” lijk horen en zien met “geest” lijk, meer nog “GEEST” lijk horen en zien en geeft Hij zó doende een voorbeeld aan mystici en dichterlijken. wat die leerlingen horen en zien openbaart het Wie Hij is, Zijn wezen lijk “Die komen moet”, de Messias zijn. zó maant Hij Zijn “publiek” aan verder te kijken dan hun neus lang is, via het hoor- en zichtbare het on hoor- en on zichtbare, ja den Onhoor- en Onzichtbaren in Hem, “Mijn en uw Vader, Die in de hemel is”, te Horen en te Zien. dàt dit kàn heeft Hij ook bevestigd en onderstreept waar Hij zegde: “Kijkt eens naar…, let eens op…”. er was in Hem meer te horen en zoen dan; méér. het méér van “meer dan een profeet”, van “Mijn welbeminde Zoon, Zijn Gezalfde, de Mensenzoon”. uit dér aard tilt Hij horen en zien, eens kijken naar en letten op op de Hoogte waar GODS GEHEIM “verschijnt” en óns te Horen en te Zien gegeven wordt.
het is de taal, als gave van den geest in den mens, ingeschapen dat zij dit geheime lijk wonder lijk gebeuren kan ver talen. het geheim van de taal is dat zij groter is dan, bekwaam dit geheim te ver woorden door “woorden van eeuwig leven”, woorden die naar de werkelijkheid van het méér onder ons verwijzen op de vreemde, eigenlijk dichterlijke wijze van suggereren, met een knipoog naar oproepen. zó dat, in casu, johannes uit wat zijn leerlingen gehoord en gezien hadden, kon afleiden Wie jezus was en dat wel zal gedaan hebben. de woorden van de leerlingen bevestigden inderdaad wat hij al lang had vermoed: “Na mij komt die groter is dan ik.”. met als gevolg van Dien: “Ik moet (een kopje) kleiner worden opdat Hij groter zou kunnen worden.”. de taal is een kostbaar geschenk, verdient met zorg gehanteerd te worden en zó als zij is, in haar VOLheid van dichterlijke/mystieke mogelijkheden herkend en gebruikt te worden. dit is: ongeremd en onbevangen samentewerken met wat wij horen en zien.
“wat gij hoort en ziet” verbaast en boeit een aandachtig creatief op aarde aanwezigen mens, den dichterlijken in ’t bijzonder. hij hoort en ziet verhoogd, dit is meer dan het zintuiglijk waarneembare in het waargenomene. de voorbeelden ervan zijn legio, ons genoeg, ja, meer dan genoeg gegeven. denk aan van de woestijnes wielewaal; gezelles blomme, kerzelaar, vis-voor-altijd, nachtegaal, leeuwerik; van eedens waterlelie, jezus’ herder, wijnstok, vijgeboom, vader (van twee zonen, van den verloren zoon), johannes de doper (een riethalm?) enz. enz. meer dan genoeg om óns in het dagdagelijks leven optetillen naar het geheim van dat leven en te helpen VOL wassen. de dichterlijk dichtenden zijn inderdaad een kostbaar geschenk aan een volk.
maar. en tóch. en zie: deze anecdote uit johannes’ leven “toont” dat er nog meer is, méér. who care and are lucky worden bovendien, bóven dien, verrijkt met de gave via het zichtbare den Onzichtbaren te mogen Horen en Zien (enTasten). wat johannes de evangelist heeft verwoord in “Wat wij hebben gehoord, wat wij met onze ogen hebben gezien, wat wij mochten aanschouwen en onze handen mochten betasten: het Woord des Levens.” (I Joh. 1/1). het komt er óns dus op aan ons horen, zien en tasten in den deren graad te “verhogen”. en wel op de wijze van “naar Hem luisteren”, “in Mij geloven”, “Mij volgen”. zó doen verrijkt den mens tot een VOLheid-uit-en-in-Zijn-VOLHEID. het màg. het kàn. het moét, want het is een gave van GODS in ons al wat Ik u heb gezegd her innerenden Heiligen GEEST. die het aan den lijve ervaren, “weten” het in het verborgene en velen van hen, te beginnen met “de leerlingen” en dan hun door de eeuwen onder ons verschenen leerlingen, hebben het ons laten Horen, Zien en Tasten…if we care and are lucky.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
