|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De Schrift is een heldere lente,- zomer-, herfst- en winternacht waarin miljoenen ons den juisten weg wijzende sterren schitteren. zij zijn voor óns, die op aarde zijn, flitsen van ons door GOD gegeven inzichten in ónze werkelijkheid, in feite flitsen van visioen, voor ons be tekend in de in den morgen door de zon beschenen dauwdruppels, de dauwdropdiamanten. de schrijvers van de Schrift waren onmiskenbaar dichterlijke dichtenden, schouwende mystici, die op Uw woord, uit en in her innering door den Heiligen GEEST van al wat Ik u heb gezegd, al onze “beelden” zoals GODSbeeld, mensbeeld, wereldbeeld, hebben verwoord en ons te lezen gegeven. wat wij ten leven moeten weten, dit is in feite zien, “staat geschreven” en moet dààr gelezen worden. die dauwdropdiamanten schitteren in het Licht van het LICHT, kunnen door ons gezien, ja bewonderd worden. als wij, dichterlijk, in het midden van het veld schouwen in de diepte van den hemel, zien wij ze en kunnen wij ze verwoorden op de wijze van aan hun zijn-zo-als-zij-zijn getrouw dichterlijk dichten.. dàn komen zij in wat wij schrijven hier, en daar, te voorschijn en kunnen zij gelezen worden.
zo’n diamant is: “De ster ging vóór hen uit totdat…” (Matt. 2/10). deze woorden “schitteren” en articuleren een overvloed aan betekenissen, die uit en in schouwend lezen oplichten. zij zijn als het ware onuitputtelijk en geven bij elke lezing een of ander nieuwe vonk van inzicht af, die zich bij de eerder geziene voegt en uit der aard met de andere groter wordt in de richting van VOLtooiing van het in die woorden verborgen inzicht. wat aantoont hoe noodzakelijk herhaald lezen is om die VOLheid te bereiken.
er is sprake van een ster, wat ons, gezien het in dié dagen druk bestuderen der sterren en doen aan sterrenwichelarij in het oosten, niet hoeft te verwonderen. nu nog zeggen de mensen: “Het staat in de sterren geschreven.”. zó hebben de drie “wijzen/koningen” in alle delen van de wereld gezamenlijk een ster gezien, die een speciaal licht uitzond (vertelde van een nieuwgeboren koning, den weg naar hem wees en boven de plaats bleef staan), “bewoog”, hen boeide en uitnodigde met haar meetegaan op de wijze van haar te volgen. wat zij deden, en zó doende in het jeruzalem van koning herodes terecht kwamen. in zijn paleis verdween de ster. wat be tekende dat het paleis van dien koning blijkbaar niet de plaats was waar zij moesten zijn. wel werd hun door de joodse schriftgeleerden een hint gegeven dat zij eigenlijk in bethlehem, de stad van david, moesten zijn. zij luisterden ernaar, verlieten het paleis en gingen weer op (dit keer den juisten) weg. buiten werden zij door de plotse aanwezigheid van de ster verrast, want “En zie, de ster die zij in het oosten hadden gezien, ging vóór hen uit totdat zij kwam boven de plaats waar het Kind was, en bleef daar staan.” (2/10-12). zij had haar taak volbracht en was erin geslaagd de wijzen te raken en op sleeptouw te nemen. dié hebben aan alle mensen van goeden wil een voorbeeld gegeven, zó dat tot op vandaag velen zich door die Ster laten raken, dit is: intens aandachtig naar Hem luisteren, in Hem geloven en Hem volgen.
de dichterlijke dichtende had die ster gezien als “licht van Licht”, en al dusdanig op fijnzinnige wijze ver beeld, onsterfelijk gemaakt op de wijze van de doorheen de geschiedenis tot den dag van vandaag ontelbare met kerstmis over de hele wereld verschijnende sterren en sterretjes, tot zelfs op een stok gedragen en draaiend gehouden. want kerstmis is nog altijd voor velen het hen van (door den engel voorspelde) vreugde vervullend feest van het Licht in het hartje van den winter en in de langste nachten. alleen is het goed het gezicht van het Licht niet te “vergeten”, opdat de Ster niet zou verbleken, ja zó als de ster in het paleis van herodes verdwijnen.
het is opvallend dàt en hoé de hedendaagse, althans westerse, cultuur “straalt” van sterren, hiér en nù beevees. in feite niet alleen snel rijzende, maar ook even snel vallende, die dan onmiddellijk en onuitputtelijk door andere, opkomende, vervangen worden. het lijkt erop dat al die nieuwe, drummend om hun beurt te krijgen, aan de poorten van de mediapaleizen staan aanteschuiven. zij gelijken helemaal niet op de Ster en zijn in feite een snel gevonden en graag verwelkomd uitvindsel van praatjes- en smaakmakers, die teren op door amusement verdoofde, verblinde en verlamde toe hoorders en toe schouwers. hùn kerst- en nieuwjaarsfeestdagen overdonderen de gewijde stilte van het open veld en maken hen onbekwaam om te knielen en in allen eenvoud en deemoed hun geschenken aantebieden. zij vertonen niets meer van den naar buiten barstenden innerlijken glans van het Feest van het Licht. hun romantiek is een bleke, want zielloze, afstraling van de heerlijke romantiek van den eenvoud van maria, jozef en het Kind, den os en den ezel, de herders en de koningen in den stal. de winst aan glitter en soms blakende ongebondenheid inrijvend, verliezen zij de winst aan eenvoud en wijsheid, die de echte grootheid van een mens uitmaken, hem gevoelig maken voor den glans van de ons opvoedende, verlichtende en van den platten grond met zijn platitudes en banaliteiten optillende geheimen, die geloofsgeheimen zijn, vonken van GODS GEHEIM
de Ster is het ons verbazende, zo niet verbijsterende, maar niettemin boeiende geloofsgeheim van de mens wording van GOD den ZOON, dat te zien is en gezien wordt door de armen van geest. dit is door die het méér van GODS intens aandachtige aanwezigheid onder ons hebben ontdekt, onbevangen hebben aanvaard en alle gevolgen van DIEN enthoesiast in hun leven verwerken en bovendien bereid zijn den prijs ervoor van naar egypte op vlucht te moeten gaan en pas naar huis te kunnen terugkeren als en omdat “zij die het Kind naar het leven stonden, dood zijn “(2/22) te betalen. dat betekent: dat de geboorte van dat Kind (in óns leven inbegrepen) al op het moment zelf in het teken staat van het kruis (in óns leven inbegrepen). dat kruis dooft den glans van de GOD lijke romantiek niet uit, maar vehoogt hem in het vooruitzicht van de definitiev overwinning van den dood: de verrijzenis, die ons leven op aarde verrijkt, vergroot, verméért met de grote Romantiek van den hemel.
opdat wij dit zouden mogen kunnen horen, met eigen ogen aanschouwen en met de handen tasten verschijnt de Ster plots weer en gaat Hij voor ons vóór ons uit…ons gemoed bevreugdend, ons verstand verhogend en aan onze verbeelding het vermogen gevend de tekens die Hij te allen kante en in overvloed afgeeft te zien en te verbeelden. in die de Ster zien en zich over Zijn in het oosten én buiten herodes’ paleis verschijnen verheugen, de dichterlijken en schouwende mystici op de eerste plaats, wordt het hart geraakt en bewogen, het verstand tot zien van de geheimen verhoogd en de verbeelding opgetrokken om die tekens te zien en ze enthoesiast te ver beelden. zie den heerlijken naïven eenvoud van de dichters van de oude kerstliederen en -verhalen en van de beeldende kunstenaars die op grond van hun onbevangen geloof erin slaagden de grootheid van het kerst- (en ander bijbels) gebeuren “in de verf te zetten”. een heel ànder wijze dan die van de denkende dichters en kunstenaars van vandaag, die dàt onbevangen geloof verloren hebben en meteen hun diep innerlijke vrijheid, vreugde en vrede
zó als de herders zeggen “Laat ons naar Bethkehem gaan om te zien wat er gebeurd is.” en dat ook doen, en zó als de wijzen uit het oosten naar jeruzalem trekken omdat ”wij zijn ster in het oosten hebben gezien en gekomen zijn om Hem (den Koning der Joden) te aanbidden”, betekent opgenomen worden in “de grote vreugde, die voor het hele volk is bestemd”, en meteen de persoonlijke redding en die van het hele volk. geloofsgeheim, dat alle mensen van goeden wil optilt en opneemt in de hoogte en diepte, lengte en breedte van GODS wel willendheid, die wil dat “niemand van die Ik U gegeven heb, verloren zou gaan”.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
