|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Het openbaar leven van jezus, met op de eerste plaats Zijn omgang met “de leerlingen” daarin, was een merk waardig gebeuren, dat “de leerlingen”, paulus inbegrepen, live meegemaakt en na “de nederdaling van de Heilige Geest” zó als het was hebben opgetekend. het kan samengevat en begrepen worden in “de leerling dien Jezus liefhad”, vermeerd met “de leerling die -die liefde VOLuit beantwoordend- Jezus liefhad”.
wien het geheel overschouwt, komt het over als een bewondering waardige uitwisseling tussen de VOLHEID van den leraar en de leegte van de leerlingen op de wijze die in johannes’ visie: “Uit Zijn Volheid hebben wij allen ontvangen de ene genade na de andere.” opklaart. zij begint met de door johannes opgetekende heerlijke anecdote: “Jezus keerde Zich om, zag dat zij Hem volgden en sprak tot hen: Wat zoekt gij? Zei zeiden Hem: Rabbi (dat betekent Meester), waar woont Gij? Hij zei hun: Komt het zien. Zij kwamen dan zien waar Hij verblijf hield, en bleven die dag bij Hem. Het was omtrent het tiende uur.” (Joh. 1/38-39). kort, en goed. voorgoed. jezus overvalt hen, grijpt hen aan, en zij blijken niet te kunnen weerstaan. vanaf dan en tegen alle “moeilijkheden” in “blijven zij bij Hem”. zij lieten hun leegte door Zijn VOLHEID vullen, en dàt was de kern van dien omgang: de Leraar maakte hen, geheime lijk wonder lijk, op Zijn woord, voetje voor voetje, tot volwaardige leerlingen. wat inhield: dat zij zijn eerste ooggetuigen werden en, na de nederdaling van den Heiligen GEEST in hen, Zijn getuigen…”opdat gij geloven moogt dat Jezus de Christus is, en door te geloven het eeuwig leven moogt hebben.”.
er zijn aanwijzingen genoeg dat “de leerlingen” als kinderen van hun tijd en zonen van israêl niet ten volle begrepen hadden wat jezus zegde (onderrichtte) en deed (de tekens). dat zij zelfs dwars ertegen ingingen. zie de donderzonen, petrus’ onbezonnen reactie op jezus’ naar jeruzalem gaan, den ongelovigen thomas, en boven dat alles uit judas dàt was hun “leegte”, die vervuld moest worden van den Heiligen GEEST. het is ver gegaan, zó ver dat jezus ook aan hen de vraag stelde “Wilt ook gij soms weggaan?”. jezus heeft hun die “zwakheid van het vlees” tegenover “de kracht van God” niet kwalijk genomen, laat staan ontgoocheld aangewreven, maar is hen integendeel als een hen haar kuikentjes onder de vleugels naar Zijn wijze op Zijn wijze in het verborgene blijven verzamelen tot het bittere (waar waren zij in den hof van olijven en waren zij daar toen men Hem aan het kruis nagelde?) einde blijven liefhebben. wat johannes, de “ziener”, gezien heeft en uitdrukkelijk opgetekend. “de leerlingen” waren en bleven op grond van jezus’ geheime lijk wonder lijke vriendschap voor hen (“Niet gij heb Mij, maar Ik heb u uitverkoren.”) Zijn “uitgekozen en uitverkoren” vrienden, wat te merken was aan: dàt zij niettegenstaande bij Hem bleven, Hem volgden, overal bij Hem waren Hem dienden (“Geeft gij hun te eten.”) en “samen met Hem aten”. hiér blijkt eens te meer en bóven dien dat alleen een leegte gevuld kan worden. in casu: door geven en ontvangen van “de ene genade na de andere” door die bewondering waardige uitwisseling tussen een zacht-, lank- en ootmoedigen Leraar en leerlingen die zich laten (aan)grijpen. met als gevolg van Dien: dat precies deze merk waardige omgang met elkaar het prototype werd van elken omgang tussen CHRISTUS en de christenen op de wijze van: dat Hij Zijn VOLHEID toont en schenkt en zij hun “leegte” her- en erkennen en zicht laten “vullen. dit is bereid zijn “uit Zijn VOLHEID de ene genade na de andere te ontvangen”.
jezus vervult hen, beminnelijk menslievend, als oot-, zacht- en lankmoedige “goede Herder”, stap voor stap van den Heiligen GEEST.. eerst door hen Zijn woorden te laten horen (hen te onderrichten) en Zijn daden (tekens) te laten zien en ze voor hen te “verklaren” (“U is het gegeven…”). niet dat zij die onmiddellijk ten VOLLE konden begrijpen. Hij doet “het vlees” geen geweld aan. Hij “zaait” ze in hen om ze te laten slapen en ze op het gepaste moment door het zenden van Zijn GEEST wakkerteschudden. dat moment is het moment waarop Zijn identiteit zich ten VOLLE openbaart: Zijn verrijzenis. Zijn “verschijnen” na Zijn Opstanding is het begin van het opklaren in hen van Wie Hij is: Die nietegenstaande Zijn dood aan het kruis niet gezocht moet worden onder de doden, maar tot aller verrassing leeft. wat “de leerlingen”in de verschijningsverhalen stuk voor stuk duidelijk gemaakt hebben. het moment van de verrijzenis, en meteen van de opklaring, wordt VOLtooid als Hij hen “vervult van de Heilige Geest”, en meteen van “Zijn vreugde”. zó actualiseert Hij dat ”Hij heeft ons het eerst liefgehad. Niet gij hebt Mij uitverkoren, maar Ik u.”. hier wordt de liefdevolle relatie tussen den Leraar en de leerlingen VOLTOOID; zijn zij in feite door hun liefdevol beantwoorden van Zijn liefde voor hen (“Brandde ons hart niet in ons…”) hiér en nù al “waar Ik ben”. de bewondering waardige uitwisseling is VOLtooid, zij “kùnnen niet niét over Hem spreken” en zijn klaar om als Zijn eerste ooggetuigen optetreden. wat zij ook deden…tot het uiterste, als bloedgetuigen.
dié relatie tussen jezus en “de leerlingen” heeft zich tot den dag van vandaag verlengd in de relatie tussen jezus en de leerlingen van “de leerlingen”, binnen de Kerk (de Bruid van Christus). wat “de leerlingen” meemaakten en optekenden is het prototype van wat elke gekerstende meemaakt. een christen is “de leerling dien Jezus liefheeft” en die Hem op zijn beurt liefheeft, zich in Hem laat dopen, zich van Hem laat doordrenken, bij Hem blijft, met Hem eet, met Hem verrijst en uiteindelijk “van de Heilige Geest vervuld wordt”. met alle gevolgen van Dien voor zijn concreet leven hiér en nù.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
