|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Men zegt en schrijft: "gewone woorden" en suggereert meteen dat er ongewone zouden zijn. er zijn alleen gewone woorden, die in zichzelf waar- en menswaardig zijn, maar in het hart, het denken en verbeelden mis gebruikt kunnen en als gevolg van dien onwaar- en onmernswaardig worden.
de stof- en geestelijke dingen zijn zó als zij zijn en woorden benoemen ze als dusdanig. gewoon. die gewone woorden zijn door de mensen, zó als zij bloemen en blaren ter bewaring drogen, "gedroogd", verzameld en alfabetisch in het woordenboek opgeslagen. dààr zijn zij "neutraal", onschuldig, en als dusdanig voor het gebruik bestemd op de wijze dat hun betekenis (verklarend) of ekwivalent in andere talen (Ned.-Engels, Ned.-Duits enz woordenboek) aangegeven wordt. in feite zijn zij dààr begraven, slapen zij, zijn zij "dood", niet of nog niet door den levenwekkenden adem van een sprekenden/schrijvenden mens uit den slaap, uit het graf tot leven gewekt. de woorden leven als zij door een vorm gevenden mond uitgesproken, door een vorm gevende hand geschreven worden. dàn zijn zij niet langer van een boek, maar van een mens, die, met de gave van spreken en schrijven begaafd, geroepen en gezonden is hun oorspronkelijke waar- en menswaardigheid te bewerken en "bewaren".
die mens is innerlijk uiteengeworpen, gespleten, en uit der aard geneigd wat OORSPRONG lijk samengeworpen was, uiteen te werpen, te vervalsen. doordat het vervalsen van de dingen op ze wordt overgedragen en zij in het verborgene dubbelzinnig gaan klinken, ook de woorden, de gewone woorden. in feite worden zij dan van hun in het woordenboek onverborgen onschuld, hun waar- en menswaardigheid beroofd en mis gebruikt. het hoort tot de moraliteit van den mens, zó als niet met de waarheid en het menswaardige, niet met de woorden te doen wat men wil.
de woorden die een mens materieel spreekt of schrijft, zijn geladen met geestelijke gevoeligheden, ideeën, tekens (ver beeldingen). zij worden als "letter" met "goeden" of "bozen" geest geladen en uit der aard gehanteerd om waarheid of onwaarheid te verkondigen, te "publiceren". waarheid is menswaardig op grond van haar GOD waardigheid, van dat zij de dingen laat verschijnen zó als zij zijn; zó als een mens ze op grond van zijn waardigheid wenst, verwacht; onwaarheid integendeel liegt en bedriegt, zet den toehoorder of lezer op het verkeerde been, zadelt hem op met wat hij op grond van zijn waardigheid niet wenst, niet verwacht: valse/misleidende gevoeligheden, ideeën, ver beeldingen. met als gevolg van dien: dat gewone woorden spreken of schrijven gehouden is aan de waarheid, en meteen de menswaardigheid van de mensen niet alleen moeten "bewaren", maar ook bevorderen. inderdaad, men doet niet al wat men wil met de woorden.
de menswaardigheid van een mens dwingt hem tot respect voor de waarheid in zijn gevoeligheden, gedachten over en ver beeldingen van, in zijn handelen én spreken. getrouwheid eraan verrijkt, vergroot, vermeert het leven van den mens en de mensen met vrijheid, vreugde en vrede; ontrouw eraan beschadigt het. van beide zijn de feiten legio. het is een kwestie van luisteren naar den "goeden" geest, die van GODS Heiligen GEEST is en samenwerpt, verzamelt, of luisteren naar den "bozen", die van "den bozen geesst" is, en uiteenwerpt en verstrooit. in feite van gehoorzaamheid aan de woorden, die "als vanzelf" aan de dingen gehoorzaam zijn. inbegrepen is een zekere matigheid ("Mate es t' allen spele goet.), "zwijgzaamheid-uit-bedachtzaamheid", die een teken van intense aandacht en onbevangen respect voor de wooren is en meteen voor de in ze verborgen geborgen waar- en menswaardigheid. een om- en voorzichtigheid in het gebruik van de woorden, voorwaarden om ze niet tot valsheid omtebuigen, ze in hun onschuld te "bewaren".
de woorden zijn met den tijd "bestoven" en worden ongevoeld, onover- en doordacht en onttekend, in feite ontmenselijkt gebruikt en vermageren tot een flatus vocis. vandaar de noodzaak ze, met het hart erbij, verhoogd over ze denkend en intens aandachtig voor de tekens die zij afgeven, te ontstoffen, de "letter" te be"geesten". bij voorbeeld bevredigen/bevrediging, waarin vrede verdampt is, weer optewekken tot het oorspronkelijk te vreden (in vrede). en zó: ontmoedigen tot ont moedigen, verbeelden tot ver beelden, vernederen tot ver nederen enz. enz. bij voorbeeld in sympathie sym (sum=met) en patein (voelen) te verfrissen tot mee voelen. zó: zich ver houden van het gebruik van de in de taal overvloedig en uit der aard de betekenis wegspoelende afkortingen of kille technische termen, die hun betekenis tot de materie beperken. de woorden ont stoffen betekent den "geest" in de dode "letter" invoeren en ze zó doende weer doen leven.
dàt is het geheim van de langzamen, de rustigen, de vredigen en vreedzamen, tot bezinning en be zinning gekomen wijzen onder de mensen. zij weten wat zij zeggen/schrijven omdat zij als vrienden van de woorden van de woorden houden, ze koesteren, ze uit der aard grondig kennen en...in feite als gewone woorden on gewoon gebruiken
.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | nota bene | contacteren |
